جواد در کمین جواد؛ برجامی که مایه شرم شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صنعت8، صحبت‌های داغی طی روزهای اخیر بعد از آخرین بدعهدی آمریکا پیرامون تمدید قانون داماتو به گوش می‌رسد به نحوی‌که  تمامی واکنش‌های سیاسی را به سمت خود جلب کرد.

این قضیه در همین جا به اتمام نرسید و محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه برای پاره‌ای توضیحات به کمیسیون امنیت ملی مجلس رفت و در آن‌جا متن صحبت‌های وی در کمیسیون توسط جواد کریمی‌قدوسی منتشر شد.

در آن جلسه، کریمی قدوسی حضور نداشته و با فایل صوتی که از دیگر اعضای شورا به دست وی رسیده استناد کرد که ظریف در جلسه کمیسیون اذعان داشته که من اشتباه کردم این راه رفتم باید راه دیگری انتخاب می‌کردم.

عده‌ای پس از این انتشار نسبت ناروا به نماینده مردم مشهد دادند و کار وی را بی‌اخلاقی خواندند و عده‌ای از نمایندگان که این حرکت را در جهت خلاف امنیت ملی می‌دنستند از کریمی به کمیسیون نظارت به نمایندگان مجلس شورای اسلامی شکایت بردند بی‌آنکه بیندیشند که اصل امنیت ملی در صورت صحت گفته‌های سکان‌دار دستگاه دیپلماسی زیر سؤال رفته است.

اگر حتی حرکت نماینده مشهد بی‌اخلاقی باشد بازهم نتیجه برجام تغییر نخواهد کرد و این نتیجه غلط برجام و تصمیم بدون ظرافت ظریف هست که کشور را به ورطه نابودی می‌کشد و نه انتشار خبر آن توسط هر کسی.

به دور از این حواشی سیاسی، مسئله فراموش شده این است که اصلا چرا اشتباه در این سطح باید به وقوع بپیوندد، آیا آقای روحانی وعده ندادند که لغو تحریم‌ها، آزاد شدن پول‌های بلوکه‌شده ایران به علاوه چندین وعده دیگر را در ازای پر کردن قلب رآکتور آب سنگین اراک با بتن، کاهش غنی سازی به سقف سه و نیم درصد و چند وعده دیگر را دادند.

اشتباه و بی‌تدبیری دولت تدبیر و امید به قدری هزینه برای ایران داشته است که به قول برخی از سرویس‌های امنیتی بیگانه با چند سال جنگ به این چنین دستاوردهایی غرب در قبال ایران نمی‌رسید، آری برجام دستاورد است اما برای ما نه بلکه برای دشمنان قسم‌خورده این مردم.

دستگاه دیپلماسی تدبیر و امید برای این مهم که حتی آن را افتضاح خواندن هم کم است باید به مردم جوابگو باشد و می‌توان برای آن دو حالت متصور شد: اول اینکه دولت از نتیجه کار مطلع بوده و در شرایط اطلاع اقدام به انجام این کارها کرده که خیانت است و یا از آینده کار مطلع نبوده که شرط لازم برای سیاستمدار پیش‌بینی آینده است و اگر آینده را ندیده پس سیاستمدار نیست.

مطمئنا دولت را خائن نمی‌نامیم ولی نام برازنده برای کار را، خودشان باید مدبرانه نظر دهند که چرا آینده را ندیدند؟

انتهای پیام/