به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از شیعه نویس:قرار داد امام حسن مجتبی (علیه السلام) با معاویه ملعون در ۲۵ ربیع الاوّل بوده (۱)، و بعضی در ۲۶ این ماه نقل کرده اند (۲)، که شامل موارد زیر بود : (۳)
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شیعه نویس,
۱-به علی علیه السلام دشنام ندهند.
۲-خون شیعیان محترم و محفوظ بماند، و حقوقشان پایمال نگردد.
۳-معاویه یک میلیون درهم بین یتیمان جنگ جمل و صفّین تقسیم کند.
۴-امام علیه السلام معاویه را امیرالمؤمنین نخواند.
۵-معاویه باید بر اساس کتاب خدا و سنّت پیامبر صلّی الله و علیه و آله عمل کند.
۶-معاویه پس از مرگ، خلافت را به دیگری واگذار نکند.
,
,
,
,
,
معاویه این شرایط و شرایط دیگر مربوط به حفظ اسلام به ویژه شیعیان را پذیرفت و جنگ پایان یافت، اما آن ملعون به هیچ یک از شروط این قرارداد عمل ننمود، بلکه خلاف تمام آنها عمل کرد.
,,
امام مجتبى(علیه السلام) در پاسخ شخصى که به صلح آن حضرت اعتراض کرد، عوامل و موجبات اقدام خود را چنین بیان نمود:
من به این علت حکومت و زمامدارى را به معاویه واگذار کردم که اعوان و یارانى براى جنگ با وى نداشتم. اگر یارانى داشتم شبانه روز با او مى جنگیدم تا کار یکسره شود. من کوفیان را خوب مى شناسم و بارها آنها را امتحان کرده ام. آنها مردمان فاسدى هستند که اصلاح نخواهند شد، نه وفا دارند، نه به تعهدات و پیمان هاى خود پایبندند و نه دو نفر با هم موافقند. بر حسب ظاهر به ما اظهار اطاعت و علاقه مى کنند، ولى عملاً با دشمنان ما همراهند.(۴)
پیشواى دوم که از سستى و عدم همکارى یاران خود به شدت ناراحت و متاثر بود، روزى خطبه اى ایراد فرمود و طى آن چنین گفت:
«در شگفتم از مردمى که نه دین دارند و نه شرم و حیا. واى بر شما! معاویه به هیچ یک از وعده هایى که در برابر کشتن من به شما داده، وفا نخواهد کرد. اگر من با معاویه بیعت کنم، وظایف شخصى خود را بهتر از امروز مى توانم انجام بدهم، ولى اگر کار به دست معاویه بیفتد، نخواهد گذاشت آیین جدم پیامبر را دراجرا کنم.
به خدا سوگند (اگر به علت سستى و بی وفایى شما) ناگزیر شوم زمامدارى مسلمانان را به معاویه واگذار کنم، یقین بدانید زیر پرچم حکومت بنى امیه هرگز روى خوش و شادمانى نخواهید دید و گرفتار انواع اذیت ها و آزارها خواهید شد.
هم اکنون گویى به چشم خود مى بینم که فردا فرزندان شما بر در خانه فرزندان آنها ایستاده و درخواست آب و نان خواهند کرد؛ آب و نانى که از آن فرزندان شما بوده و خداوند آن را براى آنها قرار داده است، ولى بنى امیه آنها را از در خانه خود رانده و از حق خود محروم خواهند ساخت».
آنگاه امام افزود:
«اگر یارانى داشتم که در جنگ با دشمنان خدا با من همکارى مى کردند، هرگز خلافت را به معاویه واگذار نمى کردم، زیرا خلافت بر بنى امیه حرام است….».(۵)
امام مجتبى که ماهیت پلید حکومت معاویه را بخوبى مى شناخت، روزى در مجلسى که معاویه حاضر بود، سخنانى ایراد کرد و ضمن آن فرمود: «سوگند به خدا، تا زمانى که زمام امور مسلمانان در دست بنى امیه است، مسلمانان روى رفاه و آسایش نخواهند دید».(۶)
و این، هشدارى بود به عراقیان که بر اثر سستى و به امید راحتى و آسایش، تن به جنگ با معاویه ندادند، غافل از اینکه در حکومت معاویه هرگز به امید و آرزوى خود دست نمى یابند.(۷)منابع :
,
,
,
,
,
,
,
,
,
۱-تتمه المنتهی : ص ۴۱ ـ ۴۰٫ و … .
,۲-فیض العلام : ص ۲۲۵٫ و… .
,۳-ارشاد : ج ۲، ص ۱۴٫ و … .
,۴-مجلسى، بحارالانوار، تهران، المکتبه الاسلامیه، ۱۳۹۳ ه.ق، ج ۴۴، ص ۱۴۷؛ طبرسى، احتجاج، نجف ،المطبعه المرتضویه، ص۱۵۷
,۵-شُبَّر، سید عبدالله، جلأالعیون، قم، مکتبه بصیرتى، ج ۱، ص ۳۴۵-۳۴۶٫
,۶-ابن ابى الحدید، شرح نهج البلاغه، قاهره، داراحیأ الکتب العربیه، ۱۹۶۱ م، ج ۱۶، ص ۲۸٫
,۷-گردآوری از کتاب: سیره پیشوایان، مهدی پیشوایی، موسسه امام صادق(علیه السلام)، قم، ۱۳۹۰ش، چاپ بیست و سوم، ص ۱۱۰
]
ارسال دیدگاه