جنبش دانشجویی دماسنج جامعه است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دانشجوخبر، یک عضو فعال دانشجویی طی یادداشتی به بررسی پیشینه تاریخی جنبش دانشجویی و مقایسه آن با شرایط کنونی و هم‌چنین برخورد مسئولان با این طیف پرداخت که متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:

قندچی، بزرگ‌نیا و رضوی نام‌های آشنا در پاییز سرد و خونین سال 32 هستند. 16 آذری که سنگ بنا شد برای همه 16 آذرهای ایران و جریان جاودانه‌ای را با عنوان «جنبش دانشجویی» به راه انداخت.

در حال حاضر جنبش دانشجویی توانسته جایی برای خودش در کنار اصلی ترین جریانات سیاسی باز کند. اگر نشانی این جریان را بخواهید، می‌توانید سراغ آرمان‌گرایی، عدالت‌خواهی، استقلال طلبی، ظلم‌ستیزی و استکبارستیزی، روشنگری، خودآگاهی، گفتمان سازی، ارزش‌گرایی و درک و تحلیل سیاسی بروید.

این جنبش از دالان‌های تاریخی متفاوت گذشته و رنگ‌های متنوعی به خود گرفته تا به شکل و شمایل امروزی درآید. دالان‌ها و رنگ‌هایی همانند استکبارستیزی در شانزدهم آذر سال 1332، استقلال طلبی در 13 آبان 58، انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه‌ها در سال 59، بالا گرفتن فعالیت‌های سیاسی و حمایت از اسلام ناب محمدی در برابر اسلام آمریکایی بین سال‌های 57 تا 60، پیدایش شعارهایی چون «آزادی» در سال‌های 76 تا 84، گفتمان عدالت خواهی در دهه 80 و در دوره کنونی گفتمان انتقادی، مطالبه‌گری و عدالت خواهی.

واقعیت این است که جنبش دانشجویی دماسنج جامعه است. اگر جامعه سمت و سویش اعتراض به وضع موجود باشد، این اعتراض در دانشگاه ظهورو  بروز می‌کند و این دانشگاه است که وضع موجود در جامعه را نشان می‌دهد. یک روز فشار جامعه نفی سلطه بیگانگان است و در دانشگاه صدای جامعه ندا داده می‌شود. دانشگاه، آزادترین منطقه در هر کشوری است، البته اگر آن را به صندلی و ساختمان تقلیل ندهیم.

دانشجو، انسانی آزاد، روشن‌بین و روشنگر است که دغدغه آزادی، معنویت، توسعه و سربلندی کشور را دارد. دانشجو، نماد بیداری و خودآگاهی است و تمام هوش و توانش را به کار می‌گیرد تا این آگاهی در آیینه جامعه بتابد. دانشجو آزاد است و حریت دارد و این حریت را می‌توان در جامعه دید. در هر دوره‌ای دانشجویان بر پایه کانونی‌ترین نشانه جنبش دانشجویی یعنی عدالت‌خواهی مطالبات خود را فریاد زده‌اند؛ مطالباتی از جنس‌های متفاوت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و علمی.

نشانه آزادی را می‌توان در همین 16 آذر امسال سراغ گرفت. دوباره شانزدهم آذر از راه رسید و نگاه همه معطوف به قشری شد با نام دانشجو و یادمان آمد که این قشر، جنبشی را نمایندگی می‌کند و مطالباتی دارد. دوباره 16 آذر رسید و طیف و طایفه‌های مختلف جامعه هر یک تلقی خاص خود را از جنبش دانشجویی و رسالتش بیان می‌کند و می‌خواهند که دانشجو به فرمان آن‌ها بایستد یا به حرکت ادامه دهد.

«جنبش دانشجویی به عنوان یکی از مردمی‌ترین جریانات جامعه باید با فهم دقیق، اولویت‌ها را از کلام مقام معظم رهبری اخذ و با این اولویت‌ها به سمت جامعه حرکت کند و چراغ بصیرت‌بخش جامعه را روشن کند»؛ این سخن را علیرضا زاکانی گفته است.

در ساختار اجتماعی ایران، جنبش دانشجویی می‌تواند پیشرو باشد و جریان‌های سیاسی از او پیروی کنند. علی‌رغم شعارهای داده شده و سخنرانی سال گذشته آقای روحانی که گفته بود «از وقتی که ما آمدیم جنبش دانشجویی معنا پیدا کرده است» ما در عمل اتفاق خاصی در دانشگاه‌ها مشاهده نکرده و نمی‌کنیم. شاید سخن داود گودرزی مسئول بسیج دانشجویی کشور مبنی بر اینکه «برخی از مسئولان به جنبش دانشجویی به چشم مزاحم نگاه می‌کنند چرا که به دنبال این هستند که دوران مسئولیت آن‌ها بدون دردسر به پایان برسد و به عبارتی آب از آب تکان نخورد» صحیح باشد

حال باید سوال پرسید که دماسنج جنبش دانشجویی همانند گذشته خوب عمل می‌کند یا جبهه آرمان‌گرایی و مطالبه‌گری‌اش دستخوش تغییراتی شده است؟

 انتهای پیام/