معلولیتم را از خدا هدیه گرفته‌ام و برنمی‌گردانم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ کاشان اول، محسن اشرف پور، معلول کاشانی ۵۰ ساله ای است که با مادرش زندگی می‌کند. نوع معلولیت او، جسمی-حرکتی شدید است، به طوری که از ناحیه دو دست و دو پا فلج است. در شش ماهگی به علت ویروس فلج اطفال به این معلولیت دچار شده و الان ۵۰ سال است که با آن زندگی می‌کند. به مناسبت هفته معلولیت با او به گفتگو نشستیم.

نظر شما درباره استقلال فردی چیست؟

استقلال فردی به معنای این است که انسان بتواند خودش همه کارهایش را انجام دهد و روی پای خودش بایستد، در جامعه رفت و آمد داشته باشد. این نباشد که همه بار خود را روی دوش دیگران بیندازد و از دیگران کمک بخواهد.

شما درس خواندن را چطور شروع کردید؟

در منزل خودم تا پنجم ابتدایی را به صورت خودخوان خواندم و از سال ۹۱ دوباره شروع به ادامه تحصیل کردم و با کمک مسئولین مؤسسه کاشانه مهر توانستم درس بخوانم، البته بین این دو درس خواندن سی سال فاصله افتاد.

آیا در تعامل با افراد جامعه درکاشان دچار مشکل می شوید؟

در برخورد با مردم مشکلی نمی بینم. چون واقعا مردم ما -مخصوصا مردم کاشان- بسیار انسان دوست هستند و اگر ببینند کسی ناتوان کنار خیابان است، حتما دست یاری دراز می‌کنند؛ حتی اگر کاری داشته باشند، اول کار تو را راه می اندازند بعد به کارشان می رسند.

آیا در تحصیل با مشکلی مواجه شدی و چه انگیزه ای باعث می شود در این شرایط به درس خواندن ادامه دهید؟

در تحصیلم مشکلی غیرقابل حل نمی‌بینم. البته مشکلات رفت و آمد همیشه بوده، ولی این‌ها را دلیلی نمی بینم که ادامه تحصیل ندهم و دست از تلاش بردارم چون علاقه دارم و می‌توانم بخوانم و سطح علمی خود را بالا ببرم.

آیا حقوق شما در جامعه رعایت می شود ؟ تا چه حدی؟

نخیر! چون جوّ را برای ما مناسب سازی نمی کنند، برایشان معنی ندارد که برای ما حقوق خصوصی در نظر بگیرند. متاسفانه در این جامعه خیلی تعریف نشده است، مثلا در هر کوچه و خیابان دست انداز خیلی زیاد است، من و همنوعانم در این مورد واقعا دچار مشکل می شویم.

مهمترین مشکل یک معلول در شهر از دید شما چیست؟

مهمترین مشکل ما مسئله رفت و آمد است که اقدام چندانی در این زمینه صورت نمی گیرد. در صورت مناسب سازی، خیلی کارها برایمان راحت تر می شود.

لطفایک خاطره تلخ و یک خاطره شیرین خود را برایمان تعریف کنید؟

خاطره شیرین اینکه بعد از ۳۰ سال ترک تحصیل، خوشحالم که ادامه تحصیل دادم و سال ۹۱ موسسه کاشانه مهر را پیدا کردم. خاطره تلخ هم ۳۰ سال خانه نشینی من است که نمی توانستم هیچ کاری انجام دهم و نمی دانستم که مدرسه ای برای ما وجود دارد.

با توجه به معلولیت چه نیرو و انگیزه ای شما را به ادامه دادن درس سوق داد؟

خیلی دلم می‌خواست سطح علمی ام بالا برود و بتوانم در جامعه حرفم را بزنم و منظورم را به دیگران برسانم.

زمانی پیش آمده که احساس یاس و ناامیدی به سراغتان بیاید و از خداوند شکایت کنید؟

ناامیدی اصلا برای من معنی ندارد و کلمه اش برایم نامفهوم است. از خداوند شکایتی نداشته و ندارم. من معلولیت را به عنوان یک هدیه آسمانی نگاه می کنم، معلولیت برای من معنی ندارد. از شما یک سوال دارم، اگر کسی به شما هدیه ای بدهد و به هر دلیلی مورد پسند شما واقع نشده باشد شما هدیه را برمی گردانید؟ نه پس نمی دهید، من ازهدیه خداوند به خودم نه ناراضی ام و نه میگویم از من بگیر، چون هدیه است.

نظر شما راجع به این چهار کلمه چیست؟

معلولیت: توانایی

خانواده: مادر

موفقیت: کاشانه مهر و ادامه تحصیل

خداوند : خالق

سخنی با مسئولین دارید که بخواهید به آن ها بگویید.

سطح شهر را برایمان مناسب سازی کنند؛ رمپ درست کنند. ما معلولان هم برای رفت و آمد و فعالیت کردن در جامعه ای که در حال زندگی کردن هستیم انتظار حقوقی داریم.

از اینکه در مصاحبه ما شرکت نمودید کمال تشکر را دارم.

انتهای پیام/