به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از دزفول امروز:پرده اول: سی و شش سال پیش حدودا در چنین روزهایی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا برگزار شد و کارتر و ریگان جابجا شدند. آن هم در زمانی که ما هنوز از کوره انقلاب بیرون نیامده بودیم که جنگ بر ما تحمیل شده بود. پرسنل لانه جاسوسی هنوز در اسارت ما بودند و بر سر خانواده سلطنتی پهلوی، اموالی که با خود از ایران برده بودند، تحریم های اولیه که حداکثر یک سال از تصویبشان می گذشت و بسیاری از مسایل دیگر روابطمان با آمریکا در کش و قوس و ابهام بود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, به نقل از دزفول امروز:پرده اول, دزفول امروز,علیرغم آن شرایط حساس، شهید رجایی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را بی اهمیت می داند و معتقد است این اهمیت مال زمانی است که ما به آنان وابسته بودیم. یعنی حد اهمیت دادن به انتخابات آمریکا را شاخصی برای وابستگی می داند.
پرده دوم: همین چند روز پیش انتخابات ریاست جمهوری دیگری در آمریکا برگزار شد که طی آن معلوم شد ترامپ و اوباما قرار است جابجا شوند. این بار از یک سال پیش به این طرف همه رسانه ها از صداوسیما تا سایر رسانه های دولتی و غیردولتی و سایت های خبری و مطبوعات مدام از این انتخابات می گویند و هنوز هم مباحث آن در اخبار جا دارد.
از آن زمان تا به امروز ما شاهد چند انتخابات دیگر هم در آمریکا بوده ایم اما هیچ کدام تا این حد برایمان مهم نبود که صداوسیمای جمهوری اسلامی شبانه روز به آن بپردازد و در هر بخش خبری و مستند و… مدام ما مطالبی راجع به ترامپ و کلینتون و احزاب جمهوری خواه و دموکرات آمریکا ببینیم و رسانه های مکتوب و سایت های خبری هم هرگز این همه به این موضوع نمی پرداختند.
در بین این دو پرده چه رخ داده که ما از اهمیت قائل نشدن برای تغییر رئیس جمهور آمریکا به پوشش رسانه ای شبانه روزی آن رسیده ایم؟ در این میان همان طور که همه این خبرها اذعان دارند حادثه عظیمی رخ داده و آن طلوع آفتاب تابان برجام است. و فصل مشترک تمام این توجهات رسانه ای، موضع ترامپ نسبت به برجام بوده است.
اکنون آن شیهد بزرگوار کجاست که ببیند برجام با ما کاری کرده که حالا تا این حد برایمان مهم است که کدام حزب ریاست جمهوری آمریکا را داشته باشد؟
پرده سوم: تمدید قانون داماتو تصویب شد.
زمانی بود که افرادی توافق هسته ای را منشاء رونق کشور عنوان می کردند و با این پیش فرض متوهمانه مخالفان توافق را مخالف پیشرفت کشور و «کاسب تحریم» می نامیدند و کار به جایی رسید که ریس جمهور رسما آب خوردن مردم را هم منوط به توافق کرد. آن زمان برخی گفتند: حتی اگر بر فرض محال توافق به گشایش اقتصادی منجر شود، باز هم این گشایش سودی برای ما نخواهد داشت. چرا که اقتصاد ما را به آمریکا وابسته خواهد کرد و این اهرم فشار همیشه در دست آمریکا خواهد بود و ما باید صرف نظر از این که تحریم باشد یا نه، اقتصاد را به پیش ببریم. موافقان توافق دلواپسان را شعار زده، بی سواد و… دانستند ولی حالا که بالاخره یک فقره از تحریم های پساتوافق ما را آشفته کرده، نمی دانیم باید گریه کنیم یا بخندیم. چون تصویب تحریمی شبانه روزی در صدا و سیما پوشش داده می شود که سال ها با آن زندگی کرده بودیم و مهم نبود ولی حالا اثرگذار شده.
مرحوم استاد جلال آل احمد حدوداً پنجاه سال پیش در فصل۸ کتاب غرب زدگی می نویسد: «اگر سیاست ما در این دو سه قرن اخیر تابعی بوده است از متغیر غرب به طور اعم، به این علت است که اقتصاد ما در این مدت تابع اقتصاد همان متغیر بوده.» ص۱۱۱
اکنون به نظر می رسد زیر درخشش آفتاب تابان برجام، اقتصاد ما تابعی از رفتار متغیر غرب شده که روزی وعده رفع تحریم می دهد و روزی خلف وعده می کند. از این جهت سیاست ما هم می رود که تابعی از سیاست غرب باشد.
از این نظر حتی اگر برجام هیج خسارتی به ایران نزده بود یعنی رآکتور اراک با بتن زنده به گور نشده بود و روند ساخت سانتریفوژها هنوز به شدت خود باقی بود و… باز هم همین یک خسارت که به دستاوردهای انقلاب زده و استقلال ما را خدشه دار کرده برای «خسارت محض» بودنش کافی بود. البته با درنطر گرفتن این حقیقت که شیفتگان کدخدای مودب و باهوش این وابسته بودن را افتخار می دانند نباید از دولت انتظار عذرخواهی داشت. چرا که اگر قرار بود بپذیرند همان اشارات رهبری در سال گذشته و نوروز امسال به «نقطه های خیالی» و «کلید حل مشکلات اقتصادی در لوزان و ژنو و نیویورک نیست، در داخل کشور است» و «این (وفای به عهد ما و خلف وعده آنان) چیزی است که ما امروز در مقابل چشم خودمان داریم می‌بینیم؛ یعنی خسارت محض.» و امثال آن را می پذیرفتند.
توافق اکنون نقض نشده بلکه از همان روزهای نخست پس از توافق ژنو پیوسته درحال نقض شدن است. اما شیفتگان توافق گفتند اجرای توافق چیزی بجز توافق است هرگز به این سوال پاسخ ندادند که با علم به این موضوع چرا اینقدر با عجله راکتور اراک را بتن ریزی کردند و فردو را تعطیل شد و نطنز پلمپ گشت؟
و مگر ریس جمهور سه سال پیش در چنین روزهایی پس از توافق ژنو خبر از در هم شکستن سازمان تحریم ها نداد؟ و مگر چند ماه قبل از برجام نگفت: «هیچ توافقی را امضا نخواهد کرد مگر آن که در نخستین روز اجرا تمام تحریم‌های اقتصادی بالمره و در همان روز لغو شود.» پس چرا هنوز که هنوز است ما برسر تحریم ها در حال بحث هستیم؟
ناگفته نماند خود رهبری سال ها پیش در دهه هفتاد (حدود یک سال پس از تصویب اولیه) هم هشدار داده بود که تصور لغو داماتو با مذاکره خیال باطل است.
علیرغم آن شرایط حساس، شهید رجایی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را بی اهمیت می داند و معتقد است این اهمیت مال زمانی است که ما به آنان وابسته بودیم. یعنی حد اهمیت دادن به انتخابات آمریکا را شاخصی برای وابستگی می داند.
,پرده دوم: همین چند روز پیش انتخابات ریاست جمهوری دیگری در آمریکا برگزار شد که طی آن معلوم شد ترامپ و اوباما قرار است جابجا شوند. این بار از یک سال پیش به این طرف همه رسانه ها از صداوسیما تا سایر رسانه های دولتی و غیردولتی و سایت های خبری و مطبوعات مدام از این انتخابات می گویند و هنوز هم مباحث آن در اخبار جا دارد.
, پرده دوم,از آن زمان تا به امروز ما شاهد چند انتخابات دیگر هم در آمریکا بوده ایم اما هیچ کدام تا این حد برایمان مهم نبود که صداوسیمای جمهوری اسلامی شبانه روز به آن بپردازد و در هر بخش خبری و مستند و… مدام ما مطالبی راجع به ترامپ و کلینتون و احزاب جمهوری خواه و دموکرات آمریکا ببینیم و رسانه های مکتوب و سایت های خبری هم هرگز این همه به این موضوع نمی پرداختند.
,در بین این دو پرده چه رخ داده که ما از اهمیت قائل نشدن برای تغییر رئیس جمهور آمریکا به پوشش رسانه ای شبانه روزی آن رسیده ایم؟ در این میان همان طور که همه این خبرها اذعان دارند حادثه عظیمی رخ داده و آن طلوع آفتاب تابان برجام است. و فصل مشترک تمام این توجهات رسانه ای، موضع ترامپ نسبت به برجام بوده است.
,اکنون آن شیهد بزرگوار کجاست که ببیند برجام با ما کاری کرده که حالا تا این حد برایمان مهم است که کدام حزب ریاست جمهوری آمریکا را داشته باشد؟
, اکنون آن شیهد بزرگوار کجاست که ببیند برجام با ما کاری کرده که حالا تا این حد برایمان مهم است که کدام حزب ریاست جمهوری آمریکا را داشته باشد؟,پرده سوم: تمدید قانون داماتو تصویب شد.
, پرده سوم,زمانی بود که افرادی توافق هسته ای را منشاء رونق کشور عنوان می کردند و با این پیش فرض متوهمانه مخالفان توافق را مخالف پیشرفت کشور و «کاسب تحریم» می نامیدند و کار به جایی رسید که ریس جمهور رسما آب خوردن مردم را هم منوط به توافق کرد. آن زمان برخی گفتند: حتی اگر بر فرض محال توافق به گشایش اقتصادی منجر شود، باز هم این گشایش سودی برای ما نخواهد داشت. چرا که اقتصاد ما را به آمریکا وابسته خواهد کرد و این اهرم فشار همیشه در دست آمریکا خواهد بود و ما باید صرف نظر از این که تحریم باشد یا نه، اقتصاد را به پیش ببریم. موافقان توافق دلواپسان را شعار زده، بی سواد و… دانستند ولی حالا که بالاخره یک فقره از تحریم های پساتوافق ما را آشفته کرده، نمی دانیم باید گریه کنیم یا بخندیم. چون تصویب تحریمی شبانه روزی در صدا و سیما پوشش داده می شود که سال ها با آن زندگی کرده بودیم و مهم نبود ولی حالا اثرگذار شده.
,مرحوم استاد جلال آل احمد حدوداً پنجاه سال پیش در فصل۸ کتاب غرب زدگی می نویسد: «اگر سیاست ما در این دو سه قرن اخیر تابعی بوده است از متغیر غرب به طور اعم، به این علت است که اقتصاد ما در این مدت تابع اقتصاد همان متغیر بوده.» ص۱۱۱
,اکنون به نظر می رسد زیر درخشش آفتاب تابان برجام، اقتصاد ما تابعی از رفتار متغیر غرب شده که روزی وعده رفع تحریم می دهد و روزی خلف وعده می کند. از این جهت سیاست ما هم می رود که تابعی از سیاست غرب باشد.
,از این نظر حتی اگر برجام هیج خسارتی به ایران نزده بود یعنی رآکتور اراک با بتن زنده به گور نشده بود و روند ساخت سانتریفوژها هنوز به شدت خود باقی بود و… باز هم همین یک خسارت که به دستاوردهای انقلاب زده و استقلال ما را خدشه دار کرده برای «خسارت محض» بودنش کافی بود. البته با درنطر گرفتن این حقیقت که شیفتگان کدخدای مودب و باهوش این وابسته بودن را افتخار می دانند نباید از دولت انتظار عذرخواهی داشت. چرا که اگر قرار بود بپذیرند همان اشارات رهبری در سال گذشته و نوروز امسال به «نقطه های خیالی» و «کلید حل مشکلات اقتصادی در لوزان و ژنو و نیویورک نیست، در داخل کشور است» و «این (وفای به عهد ما و خلف وعده آنان) چیزی است که ما امروز در مقابل چشم خودمان داریم می‌بینیم؛ یعنی خسارت محض.» و امثال آن را می پذیرفتند.
, «نقطه های خیالی», «کلید حل مشکلات اقتصادی در لوزان و ژنو و نیویورک نیست، در داخل کشور است», «این (وفای به عهد ما و خلف وعده آنان) چیزی است که ما امروز در مقابل چشم خودمان داریم می‌بینیم؛ یعنی خسارت محض.»,توافق اکنون نقض نشده بلکه از همان روزهای نخست پس از توافق ژنو پیوسته درحال نقض شدن است. اما شیفتگان توافق گفتند اجرای توافق چیزی بجز توافق است هرگز به این سوال پاسخ ندادند که با علم به این موضوع چرا اینقدر با عجله راکتور اراک را بتن ریزی کردند و فردو را تعطیل شد و نطنز پلمپ گشت؟
,و مگر ریس جمهور سه سال پیش در چنین روزهایی پس از توافق ژنو خبر از در هم شکستن سازمان تحریم ها نداد؟ و مگر چند ماه قبل از برجام نگفت: «هیچ توافقی را امضا نخواهد کرد مگر آن که در نخستین روز اجرا تمام تحریم‌های اقتصادی بالمره و در همان روز لغو شود.» پس چرا هنوز که هنوز است ما برسر تحریم ها در حال بحث هستیم؟
,ناگفته نماند خود رهبری سال ها پیش در دهه هفتاد (حدود یک سال پس از تصویب اولیه) هم هشدار داده بود که تصور لغو داماتو با مذاکره خیال باطل است.
,تذکر دهه۷۰ رهبری درباره خیال باطل بودن لغو داماتو با مذاکره ۱۳۷۶.۱۰.۲۶: غلط است که کسی خیال کند که اگر چنان چه ما مذاکره کردیم، محاصره اقتصادی و قانون داماتو و… از بین خواهد رفت.
, غلط است که کسی خیال کند که اگر چنان چه ما مذاکره کردیم، محاصره اقتصادی و قانون داماتو و… از بین خواهد رفت.]
ارسال دیدگاه