به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بلاغ، دوران امام حسن(ع) اوج بدعت‌ها، رخنه در دین و مقابله باارزش‌های اصیل اسلام بوده و نقش این امام بزرگوار در شفاف‌سازی جریان‌های انحرافی بسیار با اهمیت است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بلاغ,
ازجمله مهم‌ترین دوران زندگی ائمه معصومین، دوران تاریخی زندگانی امام حسن مجتبی(ع) و تحولات رخ‌داده در زمان ایشان و نحوه برخورد و تعامل آن حضرت با این وقایع است. مهم‌ترین اقدام ایشان را می‌توان نحوه رفتار و رویارویی با معاویه و صلح با او دانسته و آن را با توجه به شرایط و وضعیت سیاسی اجتماعی آن دوران تحلیل و بررسی نمود تا اهمیت آن به‌خوبی روشن گردد. این موضوع از این‌جهت دارای اهمیت است که آن حضرت با اقدام به‌موقع و درست خود، یک تهدید مهم و قابل‌توجه را به فرصتی برای بهره‌برداری درست و زمینه‌سازی برای وقایع آینده تبدیل فرمودند.
آن حضرت بعد از رحلت پدر گرامی خود با بیعت عموم مردم کوفه به جانشینی ایشان برگزیده شدند. این زمان همراه شد با هجمه معاویه برای مقابله با ایشان و سپس تهیه و تدارک سپاه برای مقابله با معاویه از جانب امام حسن (ع). در این میان دشمنی منافقین ویاران آن حضرت موجب شد که امام حسن (ع) در این نزاع، راهی جز صلح با دشمن خود را انتخاب نکنند. اقدامی که از جانب ایشان سعی شد که با حداقل ضرر و زیان برای مسلمین و بیشترین فایده انجام شود. دوران پس از قبول این صلح‌نامه اوضاع قابل‌تأملی است که رفتار آن حضرت در این زمان بسیار قابل‌توجه و مهم است.
مهم‌ترین و حساس‌ترین بخش زندگانى امام مجتبى(ع)، که موردبحث و گفت‌وگوى فراوان واقع‌شده و موجب خرده‌گیری شده است، ماجراى صلح آن حضرت با معاویه و کناره‌گیری اجبارى ایشان از صحنه خلافت و حکومت اسلامى است.
گروهى، بامطالعه زندگانى حضرت مجتبى و حوادث آن روز، این سؤال‌ها را مطرح می سازند که چرا امام حسن(ع) با معاویه صلح کرد؟ مگر پس از شهادت امیرمؤمنان(ع)، شیعیان و پیروان على(ع) با فرزندش حسن مجتبى(ع) بیعت نکرده بودند؟ آیا بهتر نبود که آنچه را بعداً امام حسین (ع) انجام داد، امام حسن (ع) پیش‌تر انجام می‌داد و در برابر معاویه قیام می‌کرد و آنگاه یا پیروز می‌شد و یا با شهادت خود حکومت معاویه را متزلزل می‌ساخت؟ باید توجه داشت که در آیین اسلام قانون واحدى به نام جنگ و جهاد وجود ندارد، بلکه همان‌طور که اسلام در شرایط خاصى دستور می‌دهد مسلمانان با دشمن بجنگند، همچنین دستور داده است که اگر نبرد براى پیشبرد هدف مؤثر نباشد، از در صلح وارد شوند. ما در تاریخ حیات پیامبر اسلام (ص) این هر دو صحنه را مشاهده می‌کنیم.
مهم‌ترین هدف امام حسن (ع) آن بود که پرده از چهره این طاغیان بردارد و آنان را آن‌طور که بودند، بشناساند تا از عملى شدن نقشه‌هایی که براى از بین برد رسالت جدش پیامبر کشیده بودند، جلوگیرى نماید و این هدف امام، به‌طور کامل برآورده شد و ماسک از چهره کثیف امویان برافتاد و ماهیت پلید آنان آشکار شد.
بدین جهت، قیام اباعبدالله الحسین(ع) را باید ثمره اقدامات رسواکنده امام حسن مجتبی(ع) علیه امویان دانست، که ماهیت معاویه و فرزند جنایت پیشه او، یزید خبیث، را افشاء کرد.
ازجمله مهم‌ترین دوران زندگی ائمه معصومین، دوران تاریخی زندگانی امام حسن مجتبی(ع) و تحولات رخ‌داده در زمان ایشان و نحوه برخورد و تعامل آن حضرت با این وقایع است. مهم‌ترین اقدام ایشان را می‌توان نحوه رفتار و رویارویی با معاویه و صلح با او دانسته و آن را با توجه به شرایط و وضعیت سیاسی اجتماعی آن دوران تحلیل و بررسی نمود تا اهمیت آن به‌خوبی روشن گردد. این موضوع از این‌جهت دارای اهمیت است که آن حضرت با اقدام به‌موقع و درست خود، یک تهدید مهم و قابل‌توجه را به فرصتی برای بهره‌برداری درست و زمینه‌سازی برای وقایع آینده تبدیل فرمودند.
,
آن حضرت بعد از رحلت پدر گرامی خود با بیعت عموم مردم کوفه به جانشینی ایشان برگزیده شدند. این زمان همراه شد با هجمه معاویه برای مقابله با ایشان و سپس تهیه و تدارک سپاه برای مقابله با معاویه از جانب امام حسن (ع). در این میان دشمنی منافقین ویاران آن حضرت موجب شد که امام حسن (ع) در این نزاع، راهی جز صلح با دشمن خود را انتخاب نکنند. اقدامی که از جانب ایشان سعی شد که با حداقل ضرر و زیان برای مسلمین و بیشترین فایده انجام شود. دوران پس از قبول این صلح‌نامه اوضاع قابل‌تأملی است که رفتار آن حضرت در این زمان بسیار قابل‌توجه و مهم است.
,
مهم‌ترین و حساس‌ترین بخش زندگانى امام مجتبى(ع)، که موردبحث و گفت‌وگوى فراوان واقع‌شده و موجب خرده‌گیری شده است، ماجراى صلح آن حضرت با معاویه و کناره‌گیری اجبارى ایشان از صحنه خلافت و حکومت اسلامى است.
گروهى، بامطالعه زندگانى حضرت مجتبى و حوادث آن روز، این سؤال‌ها را مطرح می سازند که چرا امام حسن(ع) با معاویه صلح کرد؟ مگر پس از شهادت امیرمؤمنان(ع)، شیعیان و پیروان على(ع) با فرزندش حسن مجتبى(ع) بیعت نکرده بودند؟ آیا بهتر نبود که آنچه را بعداً امام حسین (ع) انجام داد، امام حسن (ع) پیش‌تر انجام می‌داد و در برابر معاویه قیام می‌کرد و آنگاه یا پیروز می‌شد و یا با شهادت خود حکومت معاویه را متزلزل می‌ساخت؟ باید توجه داشت که در آیین اسلام قانون واحدى به نام جنگ و جهاد وجود ندارد، بلکه همان‌طور که اسلام در شرایط خاصى دستور می‌دهد مسلمانان با دشمن بجنگند، همچنین دستور داده است که اگر نبرد براى پیشبرد هدف مؤثر نباشد، از در صلح وارد شوند. ما در تاریخ حیات پیامبر اسلام (ص) این هر دو صحنه را مشاهده می‌کنیم.
,
,
,
مهم‌ترین هدف امام حسن (ع) آن بود که پرده از چهره این طاغیان بردارد و آنان را آن‌طور که بودند، بشناساند تا از عملى شدن نقشه‌هایی که براى از بین برد رسالت جدش پیامبر کشیده بودند، جلوگیرى نماید و این هدف امام، به‌طور کامل برآورده شد و ماسک از چهره کثیف امویان برافتاد و ماهیت پلید آنان آشکار شد.
بدین جهت، قیام اباعبدالله الحسین(ع) را باید ثمره اقدامات رسواکنده امام حسن مجتبی(ع) علیه امویان دانست، که ماهیت معاویه و فرزند جنایت پیشه او، یزید خبیث، را افشاء کرد.
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه