جرأت نزدیک شدن به مزار فرزند شهیدم را ندارم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ مادر شهید صلاح الدین بصیری از شهدای انقلاب اسلامی در گفت و گو با خبرنگار پیشمرگ روح الله گفت: فرزندم در پنجمین روز از دیماه سال 1357 یعنی نزدیک به دو ماه قبل از پیروزی انقلاب اسلامی و در جریان تظاهرات مردمی بر علیه حکومت پهلوی و به دست جلادان شاه خائن به شهادت رسید.

آن روزها ما در خیابان شهدا ساکن بودیم. به خاطر موقعیت خاص خیابان شهدا، بیشتر تظاهرات های مردمی بر علیه حکومت پهلوی از خیابان شهدا شروع می شد. آن روز ساعت سه بعد از ظهر بود که پاره تنم در مقابل مسجد امین هدف گلوله دژخیمان پهلوی قرار گرفت و مظلومانه به شهادت رسید.

وقتی جوانان سنندجی، پیکر بی جان فرزندم را به خانه آوردند، دنیا در برابر چشمانم تیره و تار شد؛ جسم بی جان فرزندم را می دیدم، ولی اثری از تیر و خون ریزی را نمی دیدم. نزدیک به یک شبانه روز اجازه ندادم پیکر فرزندم را به خاک بسپارند. فردای آن روز وقتی به جنازه فرزندم نگاه کردم، متوجه شدم تیر به گردنش اصابت کرده است.

قبل از پیروزی انقلاب و هم چنین تا مدتی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، پیکر مطهر شهدای شهر سنندج را برای خاک سپاری به قبرستان تایله و چند قبرستان قدیمی دیگر منتقل می کردند. من هم تنها فرزند پسرم را در قبرستان تایله دفن کردم.

امروز بعد از گذشت 38 سال از پیروزی انقلاب اسلامی، جرأت ندارم به مزار فرزند شهیدم نزدیک شوم. قبرستان تایله سنندج از جمله قبرستان قدیمی شهر سنندج محسوب می شود، ولی به دلیل هجوم گسترده معتادان به این قبرستان، به پاتوقی برای معتادان تبدیل شده است.

متأسفانه مسئولین شهر نیز اقدام مؤثری برای جمع آوری معتادین از این مکان انجام نمی دهند و هر روز شاهد تجمع بیشتر معتادان در این مکان هستیم. گاهی وقت ها که دلم هوای فرزندم را می کند، به قبرستان تایله می آیم، ولی به خاطر حضور انبوه معتادین در این مکان جرأت نمی کنم به مزار فرزندم نزدیک شوم. از دور فاتحه ای می خوانم و دوباره به خانه برمی گردم.

مدتی قبل بنیاد شهید و امور ایثارگران در اقدامی قابل تحسین مزار مطهر شهدای قبرستان تایله را ساماندهی کرد، ولی حضور معتادان در این مکان اجازه نمی دهد که خانواده شهدا بر سر مزار عزیزانشان حاضر شوند و ساعاتی را در کنار عزیزانشان آرام بگیرند.

گاهی وقت ها که مراسمی در این مکان برگزار می شود، فرصت مناسبی پیش می آید و من بر سرا مزار فرزندم حاضر می شوم و مزار فرزندم را آب و جارو می کنم. گاهی وقت ها تا ماه ها نمی توانم بر سر مزار فرزند حاضر شوم.

به عنوان مادری دل شکسته و داغ دیده از مسئولین شهر انتظار دارم، این قبرستان را حفظ و حراست کنند و اجازه ندهند معتادان وارد این قبرستان شوند و هر کاری که دلشان می خواهد انجام دهند.