شخصی که بهاری ها را از طاعون نجات داد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بهارانه، حکیم ابراهیم معروف به حکیم ابرام به سال ۱۲۶۴ هجری قمری(1226ه.ش) در محله تپه لر بهار به دنیا آمد پدرش به ترکی بهارمان چاروادار بود. او را در ۱۰ سالگی درسفری از کردستان به تهران که روغن حیوانی حمل میکرد با خود به تهران برد و به استاد غلام حسین زرگر که تاجر روغن هم بود سپرد تا با دو فرزند استادغلام حسین علم داروگری بیاموزد.

او به مدت ۱۸سال به فراگیری این علم پرداخت تقریبا ۳۲ ساله بود که به بهار زادگاه خود برگشت. در ضلع جنوبی اولین چهار راه خیابان سید جمال الدین خانه بسیار وسیعی که پدرش به تازگی خریده بود (خانه کنونی شعبانی ها که قبل از آن خانه سیفی و قبل از آن خانه حکیم ابرام نامیده می شد) مستقر شد وبه طبابت پرداخت.

 او تبحر زیادی در درمان آبله و طاعون (در بهار ایله ادق نامیده می شد) و چشم درد و حصبه داشته. او نیشتر هم میزد در واقع جراحی سرپائی هم میکرده است. او مدت چهل و چند سال به مردم بهار با جان و دل خدمت کرد شب و روز بدون چشم داشت مردم را یاری داد .

 سال ۱۳۵۵هجری قمری سالی مصیبت بار برای مردم بهار بوده است. دراین سال بیماری طاعون در بهار شیوع پیدا می کند تعداد جان باختگان آنقدر زیاد است که مرحوم حاج ملا محمد (او دو بار در قبرستان بهار چادر زده یک بار در زمان قحطی یک بار هم در زمان شیوع طاعون در بهار) در قبرستان کنونی بهار چادر میزند تا به کفن و دفن بپردازد شعر معروفی از فردی به نام محمد آقا به یادگار مانده که می گوید.

وان زمانی که طاعون دربهارم بیداد میکرد

جملگی زنان و مردان را خواب میکرد

شیخ، ملا، مردم را به مساجد دعوت میکرد

امتحان خدائی وصبر را پیشه میکرد

حکیم ابرام درخانه وسیع و بزرگ خود تشک های زیادی پهن کرده (در واقع خانه خود را به یک بیمارستان تبدیل کرد) و دیگ های آب جوش بیاراست. دستور داد تمام خانه ها با گل مخصوصی که شیره تپراقه نامیده می شد (امروز می دانیم که این خاک دارای آهک است) حتی محل نگهداری احشام را با آب این گل هر روزه بشویند با علم آن روز (با جوشانده و گل ختمی و قوش اوزرمه و عناب و بومه دران و حلیله) و با داروهای آن زمان بسیاری را از مرگ حتمی نجات داد.

 او دستور داد تا مدتی مردم بهار در خانه ها کنار هم جمع نشوند لباس های خود را بجوشانند با برگ درخت سنجد که هنگام شستن کف می کند روزی چند بار دستان خود را بشویند (در آن زمان صابونی نبوده) به حق تا حدود زیادی راهش هم درست بوده هم از جهت پیش گیری و رعایت بهداشت فردی و جمعی و هم درمان حداقل این که بیماران را هیدراته میکرده و علم امروزی هم کار او را تحسین آمیز میداند تا تفکر دیگران که با او به مخالفت جدی برخواستند و میگفتند خدا شما را امتحان میکند. صبر پیشه کنید و،رضا به رضای او بدهید که حکیم راه شیطان می رود این مرد بزرگ شاگردان بسیاری به صورت تجربی از زن و مرد که داروکن نامیده میشدند (مثل فاطمه داروکن، لیلی داروکن، جلال دارو کن... ) را تحویل بهارمان داد.

این مرد بزرگ دستور کشتن موش ها عامل بیماری و آتش زدن آنها را داد که بامخالفت روبرو شد که در مراکز عمومی تبلیغ می شد که او به موش های بی گناه هم رحم نمی کند چگونه خداوند به ما رحم کند.

 او به شدت به این تفکر که شیوع طاعون یک امتحان خدائی است و باید صبرکرد و رضای خداوند را جلب کرد تاخت و مورد غضب عده ای متحجر قرار گرفت.

خدمات او در بهار به یادماندنی، قابل تحسین و هوشمندانه بوده اگر چه عده ای او را تکفیرکردند اما این مردبزرگ تا آخر عمر محبوب مردم قدرشناس بهار بود. یادش گرامی و روانش شاد باد (برگرفته ازتاریخ بهاردکترقادری)