اربعین، پیاده روی، ولایت و گفتنی هایی از جنس عشق به اهل بیت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز، طریق را با همه ی سختی هایش دوست دارم. قدم که در طریق می گذاری انواع ابراز محبت و مودت را به اهلبیت می بینی. مهدی اسماعیلی از استان لرستان را می بینم که با همسر و دوقلوهایش آمده است و پا در طریق گذاشته است.
وی می گوید: احساس معنوی و احساس شور احساس حماسه و احساس دلدادگی، این اولین و آخرین حسی است که در این مسیر وجود دارد.
مهدی همچنین می گوید: اولین حرفی که به آقا می زنم این است که بگویم شرمنده ام با این همه بزرگی و عظمت فقط می توانیم بگوییم شرمنده ایم.
اسماعیلی دو فرزند خردسالش را نشان می دهد و اضافه می کند، ما می آییم تا همراهی و انس با سختی های اهلبیت بگیریم.
ما سختی های این مسیر را می دانستیم و با این دید دو فرزند خردسالم و همسرم را با خودم همراه کردم.آمم و خوشحالیم از اینکه آمدیم.
پیرمرد تمام داشته هایش را برای زوار گذاشته روی طبق اخلاص و به سر گرفته و نشسته وسط جاده، کمی آن طرف تر دخترکی را می بینی که داشته اش یک بسته دستمال کاغذی و پسرکی که تنها یک شیشه عطر دارد، و در کنارشان صدای حلیب بالزوار مردی که زائران را به نوشیدن شیر گرم دعوت می کند.
جلوتر می آییم و به موکب چای و گلاب می رسیم. بچه های آران و بیدگل را می گویم موکبی برپا کرده اند و چای و گلاب را به زائران می دهند تا جانی تازه کنند. حسین سلمان از یزدل کاشان می گوید حس خوبی دارم به امید اینکه امام حین از ما قبول کند دارم انجام وظیفه می کنم؛ من در این راه صحنه های خوبی دیدم که گریه ام می گیرد.
کم کم عطر لیموی نجف جای خود را به عطر سیب می دهد و این یعنی به حریم کربلا نزدیک تر می شویم.
که در میانه راه امام زمانی می شویم آری موکب آستان مسجد مقدس جمکران:
قدیر صالحی از خادمان افتخاری مسجد مقدس جمکران است که در موکب مسجد جمکران خدمت می کند حسش قابل وصف نیست و می گوید این حس را حتی با کاخ سفید هم عوض نمی کنم. او خاک خوردن در طریق را خیلی دوست دارم ؛ با شنیدن نام امام زمان اشکش جاری می شود و اختیار اشکش را ندارد، می گوید اگر امام زمان بیاید نوکری اش را می کنم. و ندای لبیک یا حسینش بلند می شود.
کار فرهنگی هم امسال جایی پیدا کرده است و بچه های راهیان نور قم مشغول برپایی موکب فرهنگی برای بچه ها هستند.
سلیمه سلیمانی احساس خود را از راهپیمایی اربعین حسی قریب عنوان می کند و لحظه به لحظه به کسی که دوستش داریم نزدیک می شویم. با اشک می گوید، اگر امام زمان طهور کنند در این لحطه خوش به حالمان می شود و کنیزیش را می کنم. هم مسیرش می شویم و یکی از نوکرانش می کنیم. این راهپیمایی را به دشمن می گوییم از دشمن و تهدیداتش نمی ترسیم.
مریم مویدی از استان خوزستان می گوید: حس خیلی خوب و فوق العاده ای دارم که هنوز هیچ کجایی ندارم هیچ کجا نمی توانم پیدا کنم این حس را همه با وجود فشار و درد پا و خستگیی زود حرکت را شروع می کنند تا زود برسند. ان شااله آن روز را ببینیم.
روحانی جوان و خوش مشربی را پیدا میکنیم که با چند تن از دوستانش آمده و کار فرهنگی می کند. تا ما را می بیند کمی با هم شوخی میکنیم و او عکس رهبر معظم انقلاب را از کیسه ای که منارش است در می آورد و میچسباند روی جیب لباسمان.
وی خود را خادم الحسین می گوید و عنوان میکند اگر ارباب بخواهد پیاده روی را به یاد حضرت زینب قدم بر می دارم به امام زمان ظهور کنند تلاش می کنیم به یادش باشیم وی با خطاب قرار دادن داعش می گوید: کسی که ولایت ندارد هیچ چیزی ندارد.
سید جواد تکیه از شهرستان آران و بیدگل می گوید من یک توضیحی بدهم به منظور برپایی یک موکب توسط جوانان حسینی این موکب را برپا کردیم و حس و هوای اصی داریم سیل عظیم و جاری جمعیت عاشق را می بینیید قطعا در رکاب آقا ککمک خواهیم کرد.
کم کم سکوتی بینمان فراگیر می شود چرا که تابلو حرم یکهزار و 500 متر را می بینیم. اشکهاست که اینجا جاری می شود. پاهای تاول زده، خستگی راه، همه و همه اینها درد فراق است و با وصال یار همه التیام می یابد.
یکی گریه می کند، یکی ذکر میگوید ولی همه و همه نگاهشان به گنبد است.
و پیر مرد زیر لب می گوید:
ما دو پیاله ایم که لبریز باده ایم
این دو پیاله را به ملک هم نداده ایم
تا وقت می کنیم حسینیه می رویم
ما سالهاست شیعه گریان جاده ایم
با هر سلام صبح به آقای بی کفن
انگار روبروی حرم ایستاده ایم
با رعیتی خانه ارباب با وفا
احساس می کنیم که ارباب زاده ایم
شکر خدا که نان شب ما حسین شد
ممنون لطف مادر این خانواده ایم
بال ملائکه است که ما را می آورد
یعنی سواره ایم اگر پیاده ایم
داریم با “حسین، حسین” پیر می شویم
خوشحال از این جوانی از دست داده ایم

انتهای پیام/م