به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری شهرستان کهگیلویه، روستای محروم سرتنگ لیراب از توابع بخش دیشموک با قریب20خانوار از حداقل امکنات محروم است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه خبری شهرستان کهگیلویه,
دوری راه، صعب البوری منطقه، نبود برق، عدم آنتن دهی تلفن همراه و ثابت و هزاران مشکل دیگر یک معلم جوان که در سال گذشته در آنجا خدمت کرده و امسال هم آنجا را برای ادامه فعالیت، انتخاب کرد، وادار شد تا مطلبی را خطاب به استاندار کهگیلویه ای استان کهگیلویه و بویراحمد به این پایگاه خبری ارسال کند.
متن نامه این فرهنگی جوان عینا در ذیل منتشر می شود.
سلام آقای استاندار
صادق طاهریان آموزگار مدرسه شهیدلاجوردی روستای سرتنگ لیراب هستم و میخواهم رنج نامه‌ای از روستای سرتنگ لیراب برایتان بنویسم.
روستای سرتنگ لیراب در حدود ۲۵کیلومتری شهر دیشموک میباشد.
۱۹ خانوار در این روستا زندگی میکنند که به همراه معلم این روستا به ۲۰ خانوار میرسند.
مدت سه سال است که در این روستا مشغول فعالیت هستم و با تمام وجود رنج ها و سختی های اینجا را لمس کردم و با آلام و مصیبت هایی که این مردم بی توقع ، تحمل میکنند، آشنا هستم.
جناب آقای استاندار! میخواهم صریح باشم و شفاف و ساده بگویم .
در این روستا هنوز شیوه های صد سال پیش زندگی رایج است.
فقط به یک نمونه عجیب آن اشاره میکنم و آن برداشت محصولات کشاورزی است که با دواندن چارپایان بر روی محصول درو شده، به مدت حداقل ده روز مشغول جدا کردن دانه های جو و گندم از کاه هستند.!!!
بعد تا ببینی باد با آنها همکاری میکند یا نه!! اگر راه ارتباطی می بود دیگر مردم این روستا مجبور نبودند این کار طاقت فرسا را انجام دهند.
از دانش آموزان برایت بگویم، شاید باورتان نشود که بچه های مدرسه این روستا خیلی از میوه ها و غذاهای معمول را نمیشناسند و یا حتی تا حالا از صرف ساده ترین غذاها محروم بودند.
از سوءتغذیه شدید به دلیل نبود راه ارتباطی رنج میبرند، دو سال پیش نوزادی بخاطر یک سرماخوردگی ساده فوت کرد که این بخاطر نبود راه ارتباطی و عدم آگاهی خانواده بود.
بیشتر دانش آموزان من تا حالا یک ساعت تلویزیون تماشا نکردند، چون تلویزیون ندارند ، اصلا برق نیست که تلویزیون داشته باشند.
خلاصه فقر از تمامی جنبه ها، بر این روستا حکومت میکند.
در حالیکه روستاهای آجم ،سرآسیاب و رودریش علی رغم مسیرهای ناهموارتری که نسبت به این روستا دارند از آب و برق و جاده و شبکه های ارتباطی برخوردارند اما این روستا با اینکه راهی بسیار هموار تا روستای مجاور یعنی "مورخانی" دارد از این نعمت ها محروم است.
متأسفانه منافع بعضی مسوولین منطقه دیشموک از گذشته تا حال در سرپوش گذاشتن بر محرومیت مردم منطقه دیشموک از جمله این روستا بوده است.
و در گزارشات به مقامات بالا همیشه مایلند گزارش دهند که "همه چیز خوب است" در حالیکه نه" حال من خوب است و نه"حال مردم روستای سرتنگ لیراب!!!!.
امیدوارم که صدای اینجانب که صدای مردمی به معنای واقعی کلمه "محروم" است به سمع نظر شما برسد.
و السلام بر آنانکه سزاوار سلامند.
انتهای پیام: و/آ
دوری راه، صعب البوری منطقه، نبود برق، عدم آنتن دهی تلفن همراه و ثابت و هزاران مشکل دیگر یک معلم جوان که در سال گذشته در آنجا خدمت کرده و امسال هم آنجا را برای ادامه فعالیت، انتخاب کرد، وادار شد تا مطلبی را خطاب به استاندار کهگیلویه ای استان کهگیلویه و بویراحمد به این پایگاه خبری ارسال کند.
متن نامه این فرهنگی جوان عینا در ذیل منتشر می شود.
سلام آقای استاندار
صادق طاهریان آموزگار مدرسه شهیدلاجوردی روستای سرتنگ لیراب هستم و میخواهم رنج نامه‌ای از روستای سرتنگ لیراب برایتان بنویسم.
روستای سرتنگ لیراب در حدود ۲۵کیلومتری شهر دیشموک میباشد.
۱۹ خانوار در این روستا زندگی میکنند که به همراه معلم این روستا به ۲۰ خانوار میرسند.
مدت سه سال است که در این روستا مشغول فعالیت هستم و با تمام وجود رنج ها و سختی های اینجا را لمس کردم و با آلام و مصیبت هایی که این مردم بی توقع ، تحمل میکنند، آشنا هستم.
جناب آقای استاندار! میخواهم صریح باشم و شفاف و ساده بگویم .
در این روستا هنوز شیوه های صد سال پیش زندگی رایج است.
فقط به یک نمونه عجیب آن اشاره میکنم و آن برداشت محصولات کشاورزی است که با دواندن چارپایان بر روی محصول درو شده، به مدت حداقل ده روز مشغول جدا کردن دانه های جو و گندم از کاه هستند.!!!
بعد تا ببینی باد با آنها همکاری میکند یا نه!! اگر راه ارتباطی می بود دیگر مردم این روستا مجبور نبودند این کار طاقت فرسا را انجام دهند.
از دانش آموزان برایت بگویم، شاید باورتان نشود که بچه های مدرسه این روستا خیلی از میوه ها و غذاهای معمول را نمیشناسند و یا حتی تا حالا از صرف ساده ترین غذاها محروم بودند.
از سوءتغذیه شدید به دلیل نبود راه ارتباطی رنج میبرند، دو سال پیش نوزادی بخاطر یک سرماخوردگی ساده فوت کرد که این بخاطر نبود راه ارتباطی و عدم آگاهی خانواده بود.
بیشتر دانش آموزان من تا حالا یک ساعت تلویزیون تماشا نکردند، چون تلویزیون ندارند ، اصلا برق نیست که تلویزیون داشته باشند.
خلاصه فقر از تمامی جنبه ها، بر این روستا حکومت میکند.
در حالیکه روستاهای آجم ،سرآسیاب و رودریش علی رغم مسیرهای ناهموارتری که نسبت به این روستا دارند از آب و برق و جاده و شبکه های ارتباطی برخوردارند اما این روستا با اینکه راهی بسیار هموار تا روستای مجاور یعنی "مورخانی" دارد از این نعمت ها محروم است.
متأسفانه منافع بعضی مسوولین منطقه دیشموک از گذشته تا حال در سرپوش گذاشتن بر محرومیت مردم منطقه دیشموک از جمله این روستا بوده است.
و در گزارشات به مقامات بالا همیشه مایلند گزارش دهند که "همه چیز خوب است" در حالیکه نه" حال من خوب است و نه"حال مردم روستای سرتنگ لیراب!!!!.
امیدوارم که صدای اینجانب که صدای مردمی به معنای واقعی کلمه "محروم" است به سمع نظر شما برسد.
و السلام بر آنانکه سزاوار سلامند.
انتهای پیام: و/آ
دوری راه، صعب البوری منطقه، نبود برق، عدم آنتن دهی تلفن همراه و ثابت و هزاران مشکل دیگر یک معلم جوان که در سال گذشته در آنجا خدمت کرده و امسال هم آنجا را برای ادامه فعالیت، انتخاب کرد، وادار شد تا مطلبی را خطاب به استاندار کهگیلویه ای استان کهگیلویه و بویراحمد به این پایگاه خبری ارسال کند.
متن نامه این فرهنگی جوان عینا در ذیل منتشر می شود.
سلام آقای استاندار
صادق طاهریان آموزگار مدرسه شهیدلاجوردی روستای سرتنگ لیراب هستم و میخواهم رنج نامه‌ای از روستای سرتنگ لیراب برایتان بنویسم.
روستای سرتنگ لیراب در حدود ۲۵کیلومتری شهر دیشموک میباشد.
۱۹ خانوار در این روستا زندگی میکنند که به همراه معلم این روستا به ۲۰ خانوار میرسند.
مدت سه سال است که در این روستا مشغول فعالیت هستم و با تمام وجود رنج ها و سختی های اینجا را لمس کردم و با آلام و مصیبت هایی که این مردم بی توقع ، تحمل میکنند، آشنا هستم.
جناب آقای استاندار! میخواهم صریح باشم و شفاف و ساده بگویم .
در این روستا هنوز شیوه های صد سال پیش زندگی رایج است.
فقط به یک نمونه عجیب آن اشاره میکنم و آن برداشت محصولات کشاورزی است که با دواندن چارپایان بر روی محصول درو شده، به مدت حداقل ده روز مشغول جدا کردن دانه های جو و گندم از کاه هستند.!!!
بعد تا ببینی باد با آنها همکاری میکند یا نه!! اگر راه ارتباطی می بود دیگر مردم این روستا مجبور نبودند این کار طاقت فرسا را انجام دهند.
از دانش آموزان برایت بگویم، شاید باورتان نشود که بچه های مدرسه این روستا خیلی از میوه ها و غذاهای معمول را نمیشناسند و یا حتی تا حالا از صرف ساده ترین غذاها محروم بودند.
از سوءتغذیه شدید به دلیل نبود راه ارتباطی رنج میبرند، دو سال پیش نوزادی بخاطر یک سرماخوردگی ساده فوت کرد که این بخاطر نبود راه ارتباطی و عدم آگاهی خانواده بود.
بیشتر دانش آموزان من تا حالا یک ساعت تلویزیون تماشا نکردند، چون تلویزیون ندارند ، اصلا برق نیست که تلویزیون داشته باشند.
خلاصه فقر از تمامی جنبه ها، بر این روستا حکومت میکند.
در حالیکه روستاهای آجم ،سرآسیاب و رودریش علی رغم مسیرهای ناهموارتری که نسبت به این روستا دارند از آب و برق و جاده و شبکه های ارتباطی برخوردارند اما این روستا با اینکه راهی بسیار هموار تا روستای مجاور یعنی "مورخانی" دارد از این نعمت ها محروم است.
متأسفانه منافع بعضی مسوولین منطقه دیشموک از گذشته تا حال در سرپوش گذاشتن بر محرومیت مردم منطقه دیشموک از جمله این روستا بوده است.
و در گزارشات به مقامات بالا همیشه مایلند گزارش دهند که "همه چیز خوب است" در حالیکه نه" حال من خوب است و نه"حال مردم روستای سرتنگ لیراب!!!!.
امیدوارم که صدای اینجانب که صدای مردمی به معنای واقعی کلمه "محروم" است به سمع نظر شما برسد.
و السلام بر آنانکه سزاوار سلامند.
انتهای پیام: و/آ
دوری راه، صعب البوری منطقه، نبود برق، عدم آنتن دهی تلفن همراه و ثابت و هزاران مشکل دیگر یک معلم جوان که در سال گذشته در آنجا خدمت کرده و امسال هم آنجا را برای ادامه فعالیت، انتخاب کرد، وادار شد تا مطلبی را خطاب به استاندار کهگیلویه ای استان کهگیلویه و بویراحمد به این پایگاه خبری ارسال کند.
متن نامه این فرهنگی جوان عینا در ذیل منتشر می شود.
سلام آقای استاندار
صادق طاهریان آموزگار مدرسه شهیدلاجوردی روستای سرتنگ لیراب هستم و میخواهم رنج نامه‌ای از روستای سرتنگ لیراب برایتان بنویسم.
روستای سرتنگ لیراب در حدود ۲۵کیلومتری شهر دیشموک میباشد.
۱۹ خانوار در این روستا زندگی میکنند که به همراه معلم این روستا به ۲۰ خانوار میرسند.
مدت سه سال است که در این روستا مشغول فعالیت هستم و با تمام وجود رنج ها و سختی های اینجا را لمس کردم و با آلام و مصیبت هایی که این مردم بی توقع ، تحمل میکنند، آشنا هستم.
جناب آقای استاندار! میخواهم صریح باشم و شفاف و ساده بگویم .
در این روستا هنوز شیوه های صد سال پیش زندگی رایج است.
فقط به یک نمونه عجیب آن اشاره میکنم و آن برداشت محصولات کشاورزی است که با دواندن چارپایان بر روی محصول درو شده، به مدت حداقل ده روز مشغول جدا کردن دانه های جو و گندم از کاه هستند.!!!
بعد تا ببینی باد با آنها همکاری میکند یا نه!! اگر راه ارتباطی می بود دیگر مردم این روستا مجبور نبودند این کار طاقت فرسا را انجام دهند.
از دانش آموزان برایت بگویم، شاید باورتان نشود که بچه های مدرسه این روستا خیلی از میوه ها و غذاهای معمول را نمیشناسند و یا حتی تا حالا از صرف ساده ترین غذاها محروم بودند.
از سوءتغذیه شدید به دلیل نبود راه ارتباطی رنج میبرند، دو سال پیش نوزادی بخاطر یک سرماخوردگی ساده فوت کرد که این بخاطر نبود راه ارتباطی و عدم آگاهی خانواده بود.
بیشتر دانش آموزان من تا حالا یک ساعت تلویزیون تماشا نکردند، چون تلویزیون ندارند ، اصلا برق نیست که تلویزیون داشته باشند.
خلاصه فقر از تمامی جنبه ها، بر این روستا حکومت میکند.
در حالیکه روستاهای آجم ،سرآسیاب و رودریش علی رغم مسیرهای ناهموارتری که نسبت به این روستا دارند از آب و برق و جاده و شبکه های ارتباطی برخوردارند اما این روستا با اینکه راهی بسیار هموار تا روستای مجاور یعنی "مورخانی" دارد از این نعمت ها محروم است.
متأسفانه منافع بعضی مسوولین منطقه دیشموک از گذشته تا حال در سرپوش گذاشتن بر محرومیت مردم منطقه دیشموک از جمله این روستا بوده است.
و در گزارشات به مقامات بالا همیشه مایلند گزارش دهند که "همه چیز خوب است" در حالیکه نه" حال من خوب است و نه"حال مردم روستای سرتنگ لیراب!!!!.
امیدوارم که صدای اینجانب که صدای مردمی به معنای واقعی کلمه "محروم" است به سمع نظر شما برسد.
و السلام بر آنانکه سزاوار سلامند.
انتهای پیام: و/آ
,
دوری راه، صعب البوری منطقه، نبود برق، عدم آنتن دهی تلفن همراه و ثابت و هزاران مشکل دیگر یک معلم جوان که در سال گذشته در آنجا خدمت کرده و امسال هم آنجا را برای ادامه فعالیت، انتخاب کرد، وادار شد تا مطلبی را خطاب به استاندار کهگیلویه ای استان کهگیلویه و بویراحمد به این پایگاه خبری ارسال کند.
,,
متن نامه این فرهنگی جوان عینا در ذیل منتشر می شود.
,,
سلام آقای استاندار
,صادق طاهریان آموزگار مدرسه شهیدلاجوردی روستای سرتنگ لیراب هستم و میخواهم رنج نامه‌ای از روستای سرتنگ لیراب برایتان بنویسم.
,روستای سرتنگ لیراب در حدود ۲۵کیلومتری شهر دیشموک میباشد.
,,
۱۹ خانوار در این روستا زندگی میکنند که به همراه معلم این روستا به ۲۰ خانوار میرسند.
,,
مدت سه سال است که در این روستا مشغول فعالیت هستم و با تمام وجود رنج ها و سختی های اینجا را لمس کردم و با آلام و مصیبت هایی که این مردم بی توقع ، تحمل میکنند، آشنا هستم.
,
,
, جناب آقای استاندار! میخواهم صریح باشم و شفاف و ساده بگویم .
,,
در این روستا هنوز شیوه های صد سال پیش زندگی رایج است.
,,
فقط به یک نمونه عجیب آن اشاره میکنم و آن برداشت محصولات کشاورزی است که با دواندن چارپایان بر روی محصول درو شده، به مدت حداقل ده روز مشغول جدا کردن دانه های جو و گندم از کاه هستند.!!!
,
, بعد تا ببینی باد با آنها همکاری میکند یا نه!! اگر راه ارتباطی می بود دیگر مردم این روستا مجبور نبودند این کار طاقت فرسا را انجام دهند.
,,
از دانش آموزان برایت بگویم، شاید باورتان نشود که بچه های مدرسه این روستا خیلی از میوه ها و غذاهای معمول را نمیشناسند و یا حتی تا حالا از صرف ساده ترین غذاها محروم بودند.
,
, از سوءتغذیه شدید به دلیل نبود راه ارتباطی رنج میبرند، دو سال پیش نوزادی بخاطر یک سرماخوردگی ساده فوت کرد که این بخاطر نبود راه ارتباطی و عدم آگاهی خانواده بود.
,,
بیشتر دانش آموزان من تا حالا یک ساعت تلویزیون تماشا نکردند، چون تلویزیون ندارند ، اصلا برق نیست که تلویزیون داشته باشند.
,,
خلاصه فقر از تمامی جنبه ها، بر این روستا حکومت میکند.
,
, در حالیکه روستاهای آجم ،سرآسیاب و رودریش علی رغم مسیرهای ناهموارتری که نسبت به این روستا دارند از آب و برق و جاده و شبکه های ارتباطی برخوردارند اما این روستا با اینکه راهی بسیار هموار تا روستای مجاور یعنی "مورخانی" دارد از این نعمت ها محروم است.
,,
متأسفانه منافع بعضی مسوولین منطقه دیشموک از گذشته تا حال در سرپوش گذاشتن بر محرومیت مردم منطقه دیشموک از جمله این روستا بوده است.
,
, و در گزارشات به مقامات بالا همیشه مایلند گزارش دهند که "همه چیز خوب است" در حالیکه نه" حال من خوب است و نه"حال مردم روستای سرتنگ لیراب!!!!.
,امیدوارم که صدای اینجانب که صدای مردمی به معنای واقعی کلمه "محروم" است به سمع نظر شما برسد.
,,
و السلام بر آنانکه سزاوار سلامند.
,انتهای پیام: و/آ
,]
ارسال دیدگاه