به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح بردسکن، 124 هزار پیغمبر از حضرت آدم تا پیامبر خاتم(ع) مبعوث شدند و همه یک هدف داشتند، این چه مهمی است که هدف انبیاء قرار گرفته بود؟! منکری به نام بت در همۀ دوران انبیاء الهی بوده است و معروفی به نام خداشناسی و خداباوری در جامعه گمنام بود و پیامبران مأمور به امر به معروف و نهی از منکر بودند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح بردسکن،,هدف حضرت امام حسین(ع) هم در واقعۀ عاشورا امر به معروف و نهی از منکر بود؛ هدف عالی امام(ع) بود؛ واجب بزرگی که امر شده است و هیچ وقت امر به محال نمی شود؛ یک برداشت اشتباه این است که متأسفانه بعضی انجام این امر مهم را مأمور به دیگران می دانند، حال آنکه از مسألۀ بزرگی غفلت کردند و به اتفاق فقهای اسلام بر همه واجب است.
,در حقیقت کسی که عامل به این امر مهم و حیاتی است دو وظیفه دارد یکی اینکه اول خودش را امر به معروف و نهی از منکر کند و بعد دیگران را؛ در مرحلۀ اول هر انسانی مأموریت دارد خودش را از منکرات نهی و امر به معروف کند چرا که خداوند برای هیچ بنده ای عذر نمی گذارد که کارش را توجیه کند.
,اگر هر کسی به خودش توجه داشته باشد نه منکری اتفاق می افتد و نه احتیاج به معروف است؛ اول باید ابن زیاد درون خودمان را بکشیم؛ تنها عمر سعد نبود که خواستار پست و مقام بود، عمر و عاص هم حب جاه و مقام و آرزوی حکومت بر مصر را داشت.
,دنیا طلبی و شهوت این آفت و این ویروس به هر کسی که رسید، عمر و عاص می شود، عمر سعد می شود؛ اینها مبارزه با نفس نکردند و تا انسان تصمیم بر این امر نگیرد امکان پذیر نیست؛ ماههای محرم و صفر فرصت خوبی برای حسینی شدن است و تا حسینی نشویم طمع بهشت نباید داشته باشیم.
,در دوران معاویه اختناق بسیار سخت و تاریکی حاکم بود؛ تحریف عمیق ارزشها را داشتند و به شدت ارزشهای اسلامی را تحریف کردند و ضد ارزشها، ارزش شد و در نتیجه یک رخوت عمومی جامعه را فرا گرفت؛ سستی، سازش، بی تفاوتی و ساختن با وضع موجود بر مردم جامعه حاکم شده و زمینه برای جولان معاویه ها فراهم بود.
,در جامعۀ آن روز هم خواصی وجود داشتند که بزرگان ملت بودند و همۀ فرقه ها قبولشان داشتند، یک گروه اصحاب رسول الله(ص) بودند، گروه دوم اهل دنیاطلبی بودند اما حرفی هم از آخرت می زدند تا آنجایی که به نفع دنیایشان بود و گروه سوم رؤسای قبیله بودند و نقش ویژه ای هم داشتند مثل شمر بن ذی الجوشن که در جنگ صفین از یاران امام علی(ع) بود اما با گذشت زمان در لشکر خوارج قرار گرفت و در واقعهٔ عاشورا یکی از شقی ترین و بی رحم‌ترین افراد در لشکر عبیدالله بن زیاد بود.
,محمد بن اشعث بن قیس کندی یکی دیگر از رؤسای قبیله بود که اگر خیانت این فرد در جنگ صفین نبود نه صلحی اتفاق می افتاد و نه کربلایی که باید درس بگیریم؛ اینها افرادی بودند که نه تنها خودشان را امر به معروف و نهی از منکر نکردند بلکه باعث گمراهی مردم هم شدند.
,شخصیتی مثل شریح بن حارث کندی مشهور به شریح قاضی با بیش از 60 سال قضاوت دنیا طلبی را اختیار کرده بود و در زمان حکومت امام علی(ع) به دلیل بعضی قضاوت‌های نادرست تبعید شده بود و برخی شریح قاضی را از عوامل اصلی در بسیج مردم کوفه و شام علیه امام حسین(ع) می‌دانند و در جریان شهادت هانی بن عروه(از یاران امام حسین(ع)) هم واقعیت زجر و شکنجۀ هانی را از قبیله اش مخفی کرد و اگر حقیقت را به قبیلۀ هانی گفته بود، ابن زیادی نبود که کربلایی به وجود آید.
,عمر سعدهایی که از جایگاه و منزلت امام حسین(ع) آگاهی داشتند اما آنقدر از سفرۀ بنی امیه مال حرام خورده بودند که نهی از منکر امام اباعبدالله الحسین(ع) هم در آنها تأثیری نداشت؛ خواص و رؤسایی که می توانستند با مبارزه با نفس خود و نهی کردن خودشان از منکرات نام نیکی به یادگار بگذارند اما لعن و نفرین مسلمانان جهان را تا ابدالدهر در تاریخ به نام خود ثبت کردند.
,نویسنده: حجت الاسلام حسینعلی کاردان
,انتهای پیام/
,
ارسال دیدگاه