به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به گزارش دیار آفتاب؛ به نقل از سلام کمیجان، یکی از مهم ترین آفات عزاداری، تحریف ها هستند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دیار آفتاب, سلام کمیجان,تحریف ها، روش های ناپسند و بدعت های خطرناکی که با فلسفه عزاداری و روح حماسه حسینی در تضاد هستند، به وجود آمده است.
بیان ماجراهای جعلی و تحریف شده، خواندن نوحه ها و اشعار کفرآمیز که از سوی مراجع عظام تقلید تحریم شده اند، نوحه ها و اشعار ضعیف، موهن و منافی با شخصیت امام حسین و حماسه او، انجام حرکات سبک و انجام اعمال ضدتبلیغ که موجب سوءاستفاده دشمنان قسم خورده اسلام و تشیع و نیز تبلیغ علیه شیعیان و نظام اسلامی می شود از این قبیل تحریف ها و روش های خطرناک هستند.
آنچه بیشتر مایه تاسف و تاثر است، این است که سنت سازی های غلط و مخالف با روح دین، به اسم امام حسین (ع) انجام می شود، آن هم با این توجیه که چون در راه امام حسین(ع) و به خاطر اوست، دارای اجر و ثواب و موجب خشنودی آن حضرت است.
از این گونه اعمال نادرست می توان حمل علامت ها و صلیب های آهنی سنگین،فخر فروشی در میزان بلند کردن و چرخاندن آنها، حتی فخر فروشی به تعداد تیغه های این علامت ها در هیات های گوناگون، و نیز قمه زنی با شکل های موهن را نام برد.
مسئله مهم این است که عامل اصلی حضور این همه باطل در مراسم بزرگداشت شهید راه حق چیست و کیست؟
شاید بتوان گفت یکی از دلایل عمده و اصلی این گونه روش ها، بدعت ها و تحریف ها، همان متوقف ماندن این مرتبه از عزاداری در سطح احساسات و اتکای محض به گریه و عواطف است.
در این مرتبه گریه کردن و گریاندن- و نه چیز دیگر - نقش اصلی را دارد و انگیزه اصلی عزاداری است و جنبه های حماسی و معرفتی یا اصلا سهمی ندارند و یا سهمی بسیار ناچیز دارند.
زیرا در این مرتبه بیشتر تشریح چگونگی حادثه عاشورا اهمیت دارد، نه درس ها و پیام های آن.
بدیهی است که وقتی گریه کردن و گریاندن علت و هدف اصلی عزاداری شد، شیطان و نفس وسوسه گر، در دروغ پردازی و تحریف و نیز اختراع حرکات، روش ها و اشعار ناپسند و غیر منطبق با حقیقت دین و قیام امام حسین(ع) تاثیر گذار هستند.
در این مرتبه برای عزاداران و سایر دست اندرکاران مجالس سوگواری، اصلا اهمیت ندارد که چرا معصومین به عزاداری و بزرگداشت خودشان و نیز سایر مناسبت های مقدس توصیه کرده اند.
به عبارت دیگر در این گونه مجالس، هم هدف قیام امام حسین(ع) و هم فلسفه عزاداری برای ایشان و سایر اهل بیت(ع) مورد غفلت قرار می گیرد.
در این مرتبه بعد عاطفی، گریه و سوگواری جای حماسه، عمل و معرفت را گرفته است، لذا هیچ خطری از این مجالس، دشمنان امام حسین(ع) و امام زمان را تهدید نمی کند.
به همین علت است که در طول تاریخ طاغوت ها و ستمگران نه تنها از این مجالس ترس نداشتند، بلکه خود نیز به برپایی چنین مجالسی اقدام می کردند تا با عوام فریبی، باطن زشت و ظلم های خود را پشت صورت مقدس عزاداری برای سالار شهیدان بپوشانند.
به جز این دو گروه، یعنی دوستان و شیعیان ناآگاه و حاکمان ظالم و مدعی اهل بیت(ع)، دسته سومی نیز از این گونه مجالس کم خاصیت و تحریف شده سود می برند و آن گروه کفار و مستکبرین هستند که علاوه بر دشمنی دین حق و تشیع، دشمن این مملکت هم هستند.
کفار از برپایی مجالس سوگواری حقیقی تجربه های بسیار تلخی دارند، نمونه بسیار شاخص این مجالس در تاسوعا و عاشورای سال ۱۳۵۷، برگزار شد که در این دو روز میلیون ها عزادار با همان شیوه سنتی به خیابان ها ریختند و برائت و بیزاری خود را از یزیدیان زمان و رژیم خون ریز پهلوی و نیز حمایت خود را از نائب امام زمان اعلام نمودند.
بدیهی است دشمنی که از مجالس حقیقی امام حسین(ع) این چنین سیلی خورده است، هرگز خاموش نمی شیند و سعی در خنثی کردن آثار شگفت انگیز و بزرگ آن می کند.
چنین دشمنی با توطئه و دسیسه های مختلف و صرف هزینه های هنگفت سعی در تغییر مسیر عزاداری ها و بزرگ کردن بعد سوگواری و عاطفی آن و از بین بردن بعد معرفتی و حماسی آن کرده و می کند.
برگرفته از کتاب عزادار حقیقی، محمد شجاعی
انتهای پیام/
تحریف ها، روش های ناپسند و بدعت های خطرناکی که با فلسفه عزاداری و روح حماسه حسینی در تضاد هستند، به وجود آمده است.
بیان ماجراهای جعلی و تحریف شده، خواندن نوحه ها و اشعار کفرآمیز که از سوی مراجع عظام تقلید تحریم شده اند، نوحه ها و اشعار ضعیف، موهن و منافی با شخصیت امام حسین و حماسه او، انجام حرکات سبک و انجام اعمال ضدتبلیغ که موجب سوءاستفاده دشمنان قسم خورده اسلام و تشیع و نیز تبلیغ علیه شیعیان و نظام اسلامی می شود از این قبیل تحریف ها و روش های خطرناک هستند.
آنچه بیشتر مایه تاسف و تاثر است، این است که سنت سازی های غلط و مخالف با روح دین، به اسم امام حسین (ع) انجام می شود، آن هم با این توجیه که چون در راه امام حسین(ع) و به خاطر اوست، دارای اجر و ثواب و موجب خشنودی آن حضرت است.
از این گونه اعمال نادرست می توان حمل علامت ها و صلیب های آهنی سنگین،فخر فروشی در میزان بلند کردن و چرخاندن آنها، حتی فخر فروشی به تعداد تیغه های این علامت ها در هیات های گوناگون، و نیز قمه زنی با شکل های موهن را نام برد.
مسئله مهم این است که عامل اصلی حضور این همه باطل در مراسم بزرگداشت شهید راه حق چیست و کیست؟
شاید بتوان گفت یکی از دلایل عمده و اصلی این گونه روش ها، بدعت ها و تحریف ها، همان متوقف ماندن این مرتبه از عزاداری در سطح احساسات و اتکای محض به گریه و عواطف است.
در این مرتبه گریه کردن و گریاندن- و نه چیز دیگر - نقش اصلی را دارد و انگیزه اصلی عزاداری است و جنبه های حماسی و معرفتی یا اصلا سهمی ندارند و یا سهمی بسیار ناچیز دارند.
زیرا در این مرتبه بیشتر تشریح چگونگی حادثه عاشورا اهمیت دارد، نه درس ها و پیام های آن.
بدیهی است که وقتی گریه کردن و گریاندن علت و هدف اصلی عزاداری شد، شیطان و نفس وسوسه گر، در دروغ پردازی و تحریف و نیز اختراع حرکات، روش ها و اشعار ناپسند و غیر منطبق با حقیقت دین و قیام امام حسین(ع) تاثیر گذار هستند.
در این مرتبه برای عزاداران و سایر دست اندرکاران مجالس سوگواری، اصلا اهمیت ندارد که چرا معصومین به عزاداری و بزرگداشت خودشان و نیز سایر مناسبت های مقدس توصیه کرده اند.
به عبارت دیگر در این گونه مجالس، هم هدف قیام امام حسین(ع) و هم فلسفه عزاداری برای ایشان و سایر اهل بیت(ع) مورد غفلت قرار می گیرد.
در این مرتبه بعد عاطفی، گریه و سوگواری جای حماسه، عمل و معرفت را گرفته است، لذا هیچ خطری از این مجالس، دشمنان امام حسین(ع) و امام زمان را تهدید نمی کند.
به همین علت است که در طول تاریخ طاغوت ها و ستمگران نه تنها از این مجالس ترس نداشتند، بلکه خود نیز به برپایی چنین مجالسی اقدام می کردند تا با عوام فریبی، باطن زشت و ظلم های خود را پشت صورت مقدس عزاداری برای سالار شهیدان بپوشانند.
به جز این دو گروه، یعنی دوستان و شیعیان ناآگاه و حاکمان ظالم و مدعی اهل بیت(ع)، دسته سومی نیز از این گونه مجالس کم خاصیت و تحریف شده سود می برند و آن گروه کفار و مستکبرین هستند که علاوه بر دشمنی دین حق و تشیع، دشمن این مملکت هم هستند.
کفار از برپایی مجالس سوگواری حقیقی تجربه های بسیار تلخی دارند، نمونه بسیار شاخص این مجالس در تاسوعا و عاشورای سال ۱۳۵۷، برگزار شد که در این دو روز میلیون ها عزادار با همان شیوه سنتی به خیابان ها ریختند و برائت و بیزاری خود را از یزیدیان زمان و رژیم خون ریز پهلوی و نیز حمایت خود را از نائب امام زمان اعلام نمودند.
بدیهی است دشمنی که از مجالس حقیقی امام حسین(ع) این چنین سیلی خورده است، هرگز خاموش نمی شیند و سعی در خنثی کردن آثار شگفت انگیز و بزرگ آن می کند.
چنین دشمنی با توطئه و دسیسه های مختلف و صرف هزینه های هنگفت سعی در تغییر مسیر عزاداری ها و بزرگ کردن بعد سوگواری و عاطفی آن و از بین بردن بعد معرفتی و حماسی آن کرده و می کند.
برگرفته از کتاب عزادار حقیقی، محمد شجاعی
انتهای پیام/
تحریف ها، روش های ناپسند و بدعت های خطرناکی که با فلسفه عزاداری و روح حماسه حسینی در تضاد هستند، به وجود آمده است.
بیان ماجراهای جعلی و تحریف شده، خواندن نوحه ها و اشعار کفرآمیز که از سوی مراجع عظام تقلید تحریم شده اند، نوحه ها و اشعار ضعیف، موهن و منافی با شخصیت امام حسین و حماسه او، انجام حرکات سبک و انجام اعمال ضدتبلیغ که موجب سوءاستفاده دشمنان قسم خورده اسلام و تشیع و نیز تبلیغ علیه شیعیان و نظام اسلامی می شود از این قبیل تحریف ها و روش های خطرناک هستند.
آنچه بیشتر مایه تاسف و تاثر است، این است که سنت سازی های غلط و مخالف با روح دین، به اسم امام حسین (ع) انجام می شود، آن هم با این توجیه که چون در راه امام حسین(ع) و به خاطر اوست، دارای اجر و ثواب و موجب خشنودی آن حضرت است.
از این گونه اعمال نادرست می توان حمل علامت ها و صلیب های آهنی سنگین،فخر فروشی در میزان بلند کردن و چرخاندن آنها، حتی فخر فروشی به تعداد تیغه های این علامت ها در هیات های گوناگون، و نیز قمه زنی با شکل های موهن را نام برد.
مسئله مهم این است که عامل اصلی حضور این همه باطل در مراسم بزرگداشت شهید راه حق چیست و کیست؟
شاید بتوان گفت یکی از دلایل عمده و اصلی این گونه روش ها، بدعت ها و تحریف ها، همان متوقف ماندن این مرتبه از عزاداری در سطح احساسات و اتکای محض به گریه و عواطف است.
در این مرتبه گریه کردن و گریاندن- و نه چیز دیگر - نقش اصلی را دارد و انگیزه اصلی عزاداری است و جنبه های حماسی و معرفتی یا اصلا سهمی ندارند و یا سهمی بسیار ناچیز دارند.
زیرا در این مرتبه بیشتر تشریح چگونگی حادثه عاشورا اهمیت دارد، نه درس ها و پیام های آن.
بدیهی است که وقتی گریه کردن و گریاندن علت و هدف اصلی عزاداری شد، شیطان و نفس وسوسه گر، در دروغ پردازی و تحریف و نیز اختراع حرکات، روش ها و اشعار ناپسند و غیر منطبق با حقیقت دین و قیام امام حسین(ع) تاثیر گذار هستند.
در این مرتبه برای عزاداران و سایر دست اندرکاران مجالس سوگواری، اصلا اهمیت ندارد که چرا معصومین به عزاداری و بزرگداشت خودشان و نیز سایر مناسبت های مقدس توصیه کرده اند.
به عبارت دیگر در این گونه مجالس، هم هدف قیام امام حسین(ع) و هم فلسفه عزاداری برای ایشان و سایر اهل بیت(ع) مورد غفلت قرار می گیرد.
در این مرتبه بعد عاطفی، گریه و سوگواری جای حماسه، عمل و معرفت را گرفته است، لذا هیچ خطری از این مجالس، دشمنان امام حسین(ع) و امام زمان را تهدید نمی کند.
به همین علت است که در طول تاریخ طاغوت ها و ستمگران نه تنها از این مجالس ترس نداشتند، بلکه خود نیز به برپایی چنین مجالسی اقدام می کردند تا با عوام فریبی، باطن زشت و ظلم های خود را پشت صورت مقدس عزاداری برای سالار شهیدان بپوشانند.
به جز این دو گروه، یعنی دوستان و شیعیان ناآگاه و حاکمان ظالم و مدعی اهل بیت(ع)، دسته سومی نیز از این گونه مجالس کم خاصیت و تحریف شده سود می برند و آن گروه کفار و مستکبرین هستند که علاوه بر دشمنی دین حق و تشیع، دشمن این مملکت هم هستند.
کفار از برپایی مجالس سوگواری حقیقی تجربه های بسیار تلخی دارند، نمونه بسیار شاخص این مجالس در تاسوعا و عاشورای سال ۱۳۵۷، برگزار شد که در این دو روز میلیون ها عزادار با همان شیوه سنتی به خیابان ها ریختند و برائت و بیزاری خود را از یزیدیان زمان و رژیم خون ریز پهلوی و نیز حمایت خود را از نائب امام زمان اعلام نمودند.
بدیهی است دشمنی که از مجالس حقیقی امام حسین(ع) این چنین سیلی خورده است، هرگز خاموش نمی شیند و سعی در خنثی کردن آثار شگفت انگیز و بزرگ آن می کند.
چنین دشمنی با توطئه و دسیسه های مختلف و صرف هزینه های هنگفت سعی در تغییر مسیر عزاداری ها و بزرگ کردن بعد سوگواری و عاطفی آن و از بین بردن بعد معرفتی و حماسی آن کرده و می کند.
برگرفته از کتاب عزادار حقیقی، محمد شجاعی
انتهای پیام/
تحریف ها، روش های ناپسند و بدعت های خطرناکی که با فلسفه عزاداری و روح حماسه حسینی در تضاد هستند، به وجود آمده است.
بیان ماجراهای جعلی و تحریف شده، خواندن نوحه ها و اشعار کفرآمیز که از سوی مراجع عظام تقلید تحریم شده اند، نوحه ها و اشعار ضعیف، موهن و منافی با شخصیت امام حسین و حماسه او، انجام حرکات سبک و انجام اعمال ضدتبلیغ که موجب سوءاستفاده دشمنان قسم خورده اسلام و تشیع و نیز تبلیغ علیه شیعیان و نظام اسلامی می شود از این قبیل تحریف ها و روش های خطرناک هستند.
آنچه بیشتر مایه تاسف و تاثر است، این است که سنت سازی های غلط و مخالف با روح دین، به اسم امام حسین (ع) انجام می شود، آن هم با این توجیه که چون در راه امام حسین(ع) و به خاطر اوست، دارای اجر و ثواب و موجب خشنودی آن حضرت است.
از این گونه اعمال نادرست می توان حمل علامت ها و صلیب های آهنی سنگین،فخر فروشی در میزان بلند کردن و چرخاندن آنها، حتی فخر فروشی به تعداد تیغه های این علامت ها در هیات های گوناگون، و نیز قمه زنی با شکل های موهن را نام برد.
مسئله مهم این است که عامل اصلی حضور این همه باطل در مراسم بزرگداشت شهید راه حق چیست و کیست؟
شاید بتوان گفت یکی از دلایل عمده و اصلی این گونه روش ها، بدعت ها و تحریف ها، همان متوقف ماندن این مرتبه از عزاداری در سطح احساسات و اتکای محض به گریه و عواطف است.
در این مرتبه گریه کردن و گریاندن- و نه چیز دیگر - نقش اصلی را دارد و انگیزه اصلی عزاداری است و جنبه های حماسی و معرفتی یا اصلا سهمی ندارند و یا سهمی بسیار ناچیز دارند.
زیرا در این مرتبه بیشتر تشریح چگونگی حادثه عاشورا اهمیت دارد، نه درس ها و پیام های آن.
بدیهی است که وقتی گریه کردن و گریاندن علت و هدف اصلی عزاداری شد، شیطان و نفس وسوسه گر، در دروغ پردازی و تحریف و نیز اختراع حرکات، روش ها و اشعار ناپسند و غیر منطبق با حقیقت دین و قیام امام حسین(ع) تاثیر گذار هستند.
در این مرتبه برای عزاداران و سایر دست اندرکاران مجالس سوگواری، اصلا اهمیت ندارد که چرا معصومین به عزاداری و بزرگداشت خودشان و نیز سایر مناسبت های مقدس توصیه کرده اند.
به عبارت دیگر در این گونه مجالس، هم هدف قیام امام حسین(ع) و هم فلسفه عزاداری برای ایشان و سایر اهل بیت(ع) مورد غفلت قرار می گیرد.
در این مرتبه بعد عاطفی، گریه و سوگواری جای حماسه، عمل و معرفت را گرفته است، لذا هیچ خطری از این مجالس، دشمنان امام حسین(ع) و امام زمان را تهدید نمی کند.
به همین علت است که در طول تاریخ طاغوت ها و ستمگران نه تنها از این مجالس ترس نداشتند، بلکه خود نیز به برپایی چنین مجالسی اقدام می کردند تا با عوام فریبی، باطن زشت و ظلم های خود را پشت صورت مقدس عزاداری برای سالار شهیدان بپوشانند.
به جز این دو گروه، یعنی دوستان و شیعیان ناآگاه و حاکمان ظالم و مدعی اهل بیت(ع)، دسته سومی نیز از این گونه مجالس کم خاصیت و تحریف شده سود می برند و آن گروه کفار و مستکبرین هستند که علاوه بر دشمنی دین حق و تشیع، دشمن این مملکت هم هستند.
کفار از برپایی مجالس سوگواری حقیقی تجربه های بسیار تلخی دارند، نمونه بسیار شاخص این مجالس در تاسوعا و عاشورای سال ۱۳۵۷، برگزار شد که در این دو روز میلیون ها عزادار با همان شیوه سنتی به خیابان ها ریختند و برائت و بیزاری خود را از یزیدیان زمان و رژیم خون ریز پهلوی و نیز حمایت خود را از نائب امام زمان اعلام نمودند.
بدیهی است دشمنی که از مجالس حقیقی امام حسین(ع) این چنین سیلی خورده است، هرگز خاموش نمی شیند و سعی در خنثی کردن آثار شگفت انگیز و بزرگ آن می کند.
چنین دشمنی با توطئه و دسیسه های مختلف و صرف هزینه های هنگفت سعی در تغییر مسیر عزاداری ها و بزرگ کردن بعد سوگواری و عاطفی آن و از بین بردن بعد معرفتی و حماسی آن کرده و می کند.
برگرفته از کتاب عزادار حقیقی، محمد شجاعی
انتهای پیام/
تحریف ها، روش های ناپسند و بدعت های خطرناکی که با فلسفه عزاداری و روح حماسه حسینی در تضاد هستند، به وجود آمده است.
بیان ماجراهای جعلی و تحریف شده، خواندن نوحه ها و اشعار کفرآمیز که از سوی مراجع عظام تقلید تحریم شده اند، نوحه ها و اشعار ضعیف، موهن و منافی با شخصیت امام حسین و حماسه او، انجام حرکات سبک و انجام اعمال ضدتبلیغ که موجب سوءاستفاده دشمنان قسم خورده اسلام و تشیع و نیز تبلیغ علیه شیعیان و نظام اسلامی می شود از این قبیل تحریف ها و روش های خطرناک هستند.
آنچه بیشتر مایه تاسف و تاثر است، این است که سنت سازی های غلط و مخالف با روح دین، به اسم امام حسین (ع) انجام می شود، آن هم با این توجیه که چون در راه امام حسین(ع) و به خاطر اوست، دارای اجر و ثواب و موجب خشنودی آن حضرت است.
از این گونه اعمال نادرست می توان حمل علامت ها و صلیب های آهنی سنگین،فخر فروشی در میزان بلند کردن و چرخاندن آنها، حتی فخر فروشی به تعداد تیغه های این علامت ها در هیات های گوناگون، و نیز قمه زنی با شکل های موهن را نام برد.
مسئله مهم این است که عامل اصلی حضور این همه باطل در مراسم بزرگداشت شهید راه حق چیست و کیست؟
شاید بتوان گفت یکی از دلایل عمده و اصلی این گونه روش ها، بدعت ها و تحریف ها، همان متوقف ماندن این مرتبه از عزاداری در سطح احساسات و اتکای محض به گریه و عواطف است.
در این مرتبه گریه کردن و گریاندن- و نه چیز دیگر - نقش اصلی را دارد و انگیزه اصلی عزاداری است و جنبه های حماسی و معرفتی یا اصلا سهمی ندارند و یا سهمی بسیار ناچیز دارند.
زیرا در این مرتبه بیشتر تشریح چگونگی حادثه عاشورا اهمیت دارد، نه درس ها و پیام های آن.
بدیهی است که وقتی گریه کردن و گریاندن علت و هدف اصلی عزاداری شد، شیطان و نفس وسوسه گر، در دروغ پردازی و تحریف و نیز اختراع حرکات، روش ها و اشعار ناپسند و غیر منطبق با حقیقت دین و قیام امام حسین(ع) تاثیر گذار هستند.
در این مرتبه برای عزاداران و سایر دست اندرکاران مجالس سوگواری، اصلا اهمیت ندارد که چرا معصومین به عزاداری و بزرگداشت خودشان و نیز سایر مناسبت های مقدس توصیه کرده اند.
به عبارت دیگر در این گونه مجالس، هم هدف قیام امام حسین(ع) و هم فلسفه عزاداری برای ایشان و سایر اهل بیت(ع) مورد غفلت قرار می گیرد.
در این مرتبه بعد عاطفی، گریه و سوگواری جای حماسه، عمل و معرفت را گرفته است، لذا هیچ خطری از این مجالس، دشمنان امام حسین(ع) و امام زمان را تهدید نمی کند.
به همین علت است که در طول تاریخ طاغوت ها و ستمگران نه تنها از این مجالس ترس نداشتند، بلکه خود نیز به برپایی چنین مجالسی اقدام می کردند تا با عوام فریبی، باطن زشت و ظلم های خود را پشت صورت مقدس عزاداری برای سالار شهیدان بپوشانند.
به جز این دو گروه، یعنی دوستان و شیعیان ناآگاه و حاکمان ظالم و مدعی اهل بیت(ع)، دسته سومی نیز از این گونه مجالس کم خاصیت و تحریف شده سود می برند و آن گروه کفار و مستکبرین هستند که علاوه بر دشمنی دین حق و تشیع، دشمن این مملکت هم هستند.
کفار از برپایی مجالس سوگواری حقیقی تجربه های بسیار تلخی دارند، نمونه بسیار شاخص این مجالس در تاسوعا و عاشورای سال ۱۳۵۷، برگزار شد که در این دو روز میلیون ها عزادار با همان شیوه سنتی به خیابان ها ریختند و برائت و بیزاری خود را از یزیدیان زمان و رژیم خون ریز پهلوی و نیز حمایت خود را از نائب امام زمان اعلام نمودند.
بدیهی است دشمنی که از مجالس حقیقی امام حسین(ع) این چنین سیلی خورده است، هرگز خاموش نمی شیند و سعی در خنثی کردن آثار شگفت انگیز و بزرگ آن می کند.
چنین دشمنی با توطئه و دسیسه های مختلف و صرف هزینه های هنگفت سعی در تغییر مسیر عزاداری ها و بزرگ کردن بعد سوگواری و عاطفی آن و از بین بردن بعد معرفتی و حماسی آن کرده و می کند.
برگرفته از کتاب عزادار حقیقی، محمد شجاعی
انتهای پیام/
تحریف ها، روش های ناپسند و بدعت های خطرناکی که با فلسفه عزاداری و روح حماسه حسینی در تضاد هستند، به وجود آمده است.
,بیان ماجراهای جعلی و تحریف شده، خواندن نوحه ها و اشعار کفرآمیز که از سوی مراجع عظام تقلید تحریم شده اند، نوحه ها و اشعار ضعیف، موهن و منافی با شخصیت امام حسین و حماسه او، انجام حرکات سبک و انجام اعمال ضدتبلیغ که موجب سوءاستفاده دشمنان قسم خورده اسلام و تشیع و نیز تبلیغ علیه شیعیان و نظام اسلامی می شود از این قبیل تحریف ها و روش های خطرناک هستند.
,آنچه بیشتر مایه تاسف و تاثر است، این است که سنت سازی های غلط و مخالف با روح دین، به اسم امام حسین (ع) انجام می شود، آن هم با این توجیه که چون در راه امام حسین(ع) و به خاطر اوست، دارای اجر و ثواب و موجب خشنودی آن حضرت است.
,از این گونه اعمال نادرست می توان حمل علامت ها و صلیب های آهنی سنگین،فخر فروشی در میزان بلند کردن و چرخاندن آنها، حتی فخر فروشی به تعداد تیغه های این علامت ها در هیات های گوناگون، و نیز قمه زنی با شکل های موهن را نام برد.
,مسئله مهم این است که عامل اصلی حضور این همه باطل در مراسم بزرگداشت شهید راه حق چیست و کیست؟
,شاید بتوان گفت یکی از دلایل عمده و اصلی این گونه روش ها، بدعت ها و تحریف ها، همان متوقف ماندن این مرتبه از عزاداری در سطح احساسات و اتکای محض به گریه و عواطف است.
,در این مرتبه گریه کردن و گریاندن- و نه چیز دیگر - نقش اصلی را دارد و انگیزه اصلی عزاداری است و جنبه های حماسی و معرفتی یا اصلا سهمی ندارند و یا سهمی بسیار ناچیز دارند.
,زیرا در این مرتبه بیشتر تشریح چگونگی حادثه عاشورا اهمیت دارد، نه درس ها و پیام های آن.
,بدیهی است که وقتی گریه کردن و گریاندن علت و هدف اصلی عزاداری شد، شیطان و نفس وسوسه گر، در دروغ پردازی و تحریف و نیز اختراع حرکات، روش ها و اشعار ناپسند و غیر منطبق با حقیقت دین و قیام امام حسین(ع) تاثیر گذار هستند.
,در این مرتبه برای عزاداران و سایر دست اندرکاران مجالس سوگواری، اصلا اهمیت ندارد که چرا معصومین به عزاداری و بزرگداشت خودشان و نیز سایر مناسبت های مقدس توصیه کرده اند.
,به عبارت دیگر در این گونه مجالس، هم هدف قیام امام حسین(ع) و هم فلسفه عزاداری برای ایشان و سایر اهل بیت(ع) مورد غفلت قرار می گیرد.
,در این مرتبه بعد عاطفی، گریه و سوگواری جای حماسه، عمل و معرفت را گرفته است، لذا هیچ خطری از این مجالس، دشمنان امام حسین(ع) و امام زمان را تهدید نمی کند.
,به همین علت است که در طول تاریخ طاغوت ها و ستمگران نه تنها از این مجالس ترس نداشتند، بلکه خود نیز به برپایی چنین مجالسی اقدام می کردند تا با عوام فریبی، باطن زشت و ظلم های خود را پشت صورت مقدس عزاداری برای سالار شهیدان بپوشانند.
,به جز این دو گروه، یعنی دوستان و شیعیان ناآگاه و حاکمان ظالم و مدعی اهل بیت(ع)، دسته سومی نیز از این گونه مجالس کم خاصیت و تحریف شده سود می برند و آن گروه کفار و مستکبرین هستند که علاوه بر دشمنی دین حق و تشیع، دشمن این مملکت هم هستند.
,کفار از برپایی مجالس سوگواری حقیقی تجربه های بسیار تلخی دارند، نمونه بسیار شاخص این مجالس در تاسوعا و عاشورای سال ۱۳۵۷، برگزار شد که در این دو روز میلیون ها عزادار با همان شیوه سنتی به خیابان ها ریختند و برائت و بیزاری خود را از یزیدیان زمان و رژیم خون ریز پهلوی و نیز حمایت خود را از نائب امام زمان اعلام نمودند.
,بدیهی است دشمنی که از مجالس حقیقی امام حسین(ع) این چنین سیلی خورده است، هرگز خاموش نمی شیند و سعی در خنثی کردن آثار شگفت انگیز و بزرگ آن می کند.
,چنین دشمنی با توطئه و دسیسه های مختلف و صرف هزینه های هنگفت سعی در تغییر مسیر عزاداری ها و بزرگ کردن بعد سوگواری و عاطفی آن و از بین بردن بعد معرفتی و حماسی آن کرده و می کند.
,برگرفته از کتاب عزادار حقیقی، محمد شجاعی
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه