به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زیتون، پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل نظام جمهوری اسلامی و آغاز اولین حکومت با رای مردم، همواره دولتهای بر سر کار آمده در جمهوری اسلامی، 8 ساله بوده اند. معمولا تجربه نشان داده که مردم ایران در گذشته به رئیس جمهور منتخب در دور دوم هم اعتماد می کنند و مجددا آرای صندوق ها به سمت وی می رود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زیتون,همین موضوع موجب شده است تا حامیان دولت همچنان امیدوار به انتخابات 96 باشند. از طرفی با توجه به اعلام احمدی نژاد از عدم حضورش در کارزار انتخابات 96، اصلاح طلبان و کارگزارانی ها که از سال 92 با پیروزی خفیف روحانی بر اریکه قدرت نشسته اند، بیش از پیش به ادامه این شرایط در انتخابات 96 امیدوار شده اند.
,هر چند دولت تدبیر و امید در این سه سال چه در عرصه اقتصادی و چه در عرصه سیاست خارجه که مورد تاکید خود روحانی در آغاز دولتش بود، توفیق چندانی کسب نکرده اند و تقریبا تمامی شعارهای مطرح شده جواب معکوس داده، با همه این مباحث همچنان تدبیر و امیدی ها با همه ترس و دلنگرانی که دارند به انتخابات 96 امیدوار هستند.
,در این میان شاید توجه به چند نکته ظریف ولی اساسی می تواند بسیاری از مجهولات ذهنی را حل کند. معادله چند مجهولی که اکنون با کناره گیری احمدی نژاد مجهولاتش بیشتر هم شده است.
,ابتدا باید موضوع 8 ساله شدن ریاست جمهوری را مورد بررسی قرار داد. سنتی که به اشتباه به عنوان یک قانون نا نوشته از سوی تدبیر و امیدی ها این روزها به خورد مردم داده می شود.
,اگر هاشمی در سال 72 هر چند با تمامی ضعفهای عملکردی به خصوص در حوزه اقتصاد مجددا توانست رای بیاورد و یا خاتمی در سال 80 با تمامی هنجار شکنی و خیانت های وزرایش که اکنون خارج نشین شده اند، مجددا توانست اعتماد مردم را جلب کند، شرایطی کاملا متفاوت نسبت به امروز داشته اند.
,ابزارهای ارتباطاتی و خبری به این اندازه پیش رفته نبود و تمامی اخبار دولت همان بود که از سوی دولتمردان از تریبون رسانه ملی مطرح می شد. شبکه های اجتماعی وجود نداشت و معمولا عموم مردم شناخت عمیق از شرایط موجود نداشتند، اما اکنون شرایط کاملا متفاوت شده است. شاید موضوعی همچون FATF اگر در گذشته رقم می خورد، پنهان می ماند و یا دستاوردهای برجام و دوران پسا برجامی این چنین برای مردم شفاف نمی شد.
,موضوع دومی که می توان گفت اصلاح طلبان را دچار اشتباه محاسباتی کرده، عدم حضور احمدی نژاد در انتخابات 96 است. حامیان روحانی، رئیس دولت نهم و دهم را جدی ترین و تنها ترین رقیب انتخاباتی خود می پنداشته اند. شاید سفرهای استانی احمدی نژاد طی ماههای گذشته و استقبال قابل توجه از وی، یکی از مهمترین دلایل رسیدن به این نتیجه بوده است.
,اما باید به این نکته توجه داشت، گذشته از عملکرد و کارنامه قابل قبول دولت نهم و دهم به خصوص قبل از آغاز حواشی پایانی دولت دهم، اگر امروز سفرهای استانی احمدی نژاد این چنین رونق گرفت، بی شک بیش از همه چیز مدیون عملکرد سه ساله روحانی است.
,عملکرد روحانی چنان با شعار های ابتدای سال 92 خود فاصله گرفت که با هیچ سخنرانی و تغییر فضایی، تلطیفش ممکن نیست . همین موضوع کافی بود تا رئیس جمهور گذشته که روحانی با نردبان انتقاد از او بالا رفته بود، مجددا بر سر زبان ها بی افتد. روحانی در سال 92 در انتقاد از دولت دهم، گوی سبقت را از همگان ربود و در جایگاه سوال کننده نشست و رای جمع کرد، اما این بار در سال 96 خود باید در جایگاه پاسخگویی قرار بگیرد.
,با این شرایط، بود و نبود احمدی نژاد تفاوت چندانی به حال روحانی نخواهد داشت، هر شخصی به خصوص چهره جوان و جدید با گفتمان عدالت و انتقاد از دولت فعلی به رقابت با روحانی برخیزد، می تواند به راحتی پیروز این رقابت باشد، تنها اندکی آشنایی به قواعد بازی لازم است.
,انتخابات اسفند 94 که هنوز توافقات با غرب از سوی روحانی و دولت به عنوان یک بازی پیروز معرفی شده بود و FATF و فیشهای نجومی هم در کار نبود، این چنین به پایان رسید که روحانی در استان تهران در خبرگان نفر سوم شد و از شخصی که آخرین حضورش در رسانه ملی مربوط به بیش از 7 ماه گذشته می شد، کمتر رای آورد. انتخابات مجلس هم که با تمامی "تَکرار ها" و پیامکهای انبوه دولتی "امید" دهنده در شب انتخابات نتوانستند حتی نصف کرسی های مجلس را هم کسب کنند.
,اگرچه روحانی با مشورت اطرافیانش با طرح موضوعات فرعی و البته با تلاش برای بیرون راندن رقبای جدیش از زمین بازی سعی در تغییر شرایط دارد، اما باید گفت روحانی حتی بدون حضور رقبای جدی و قدیمی خود هم کار دشواری در سال 96 خواهد داشت.
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه