وقتی دستمال کاغذی اراک از دستمال کُردستان نرم تر می شود!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شاهوخبر؛ مَتَل ها ومَثَل های قدیمی سخن ناب را به کام شنونده رسانده وباعث پرهیز از حواشی و حاشیه سازی می شوند؛ سخن ناب و سره ای چون این متل که می گوید: هرچه که بگندد نمکش می زنند، وای به روزی که بگندد نمک...!

اینک حکایت این ضرب المثل، داستان استانداری کردستان است که از یک طرف، از ما بهتران کرسی نشین این مجموعه دولتی، هرجا که تریبونی به کف آرند در بوق و کرنا می دَمند و دَم از اقتصاد مقاومتی ویاری رسانی به کارگاه ها وکارخانه های محلی ودرون استانی می زنند؛ و اما در عمل هیچ ارزشی، حتی به اندازه برگ دستمال کاغذی برای تولیدات همین استان قائل نیستند.

اگر بالاترین مرجع تصمیم گیری دولتی در استان چنین رفتار می نماید و نیازمندی های خود را خارج از استان تامین می کند، دیگر چه انتظاری از مدیر دون پایه در فلان شهرستان است که اقلام موردنیاز را از کارگاه فامیل خود در شهر و استان دیگر، آن هم با بدترین کیفیت تهیه ننماید!

شاعر می گوید، مشت نمونه خروار است و طبعا هم چنین است؛ پس اگر دیگر اقلام مصرفی و اجناس خوراکی موجود در استانداری کردستان را باکنجکاوی عالمانه وعامدانه بررسی کرده، به نظر می رسد فرآورده های شیری گلپایگان وکیک وکلوچه لاهیجان، همراه با پسته خندان رفسنجان را قطعا می یابیم.

شاید کرسی نشینان استانداری در این اندیشه باشند که بین همه پیغمبران جرجیس را پیدا کرده ایم و با این همه استفاده از تولیدات داخل استانی، صرفا به این بسته دستمال کاغذی چسبیده، آتش بیار معرکه شده ایمو ول کن قضیه نیستیم؛ در جواب باید بیان داشت که وظیفه رسانه با توجه به سال اقتصاد مقاومتی این است که از تولیدات داخلی حمایت کند.

وقتی که بالاترین مرجع دولتی استان حتی ظواهر اولیه را در امور حمایتی و مقاومتی رعایت نکرده و سفارشات خود راخارج از استان تامین می نماید، سکوت جایز نبوده و باید گوشزد کرد که، مگر دستمال کاغذی های تولیدی کارخانه های استان چه مشکلی دارند که باید از جایی دیگر، آن هم باطرح ویژه، اعلام نشانی سایت استانداری و آدرس پستی سفارش کالا داد.

هنوز6 ماه از سال اقتصاد مقاومتی باقی مانده است،بهترین اقدام و عمل،کار در راستای حمایت از تولیدات داخل استان است تا سرمایه های مردمی حتی از طریق خرید یک برگ دستمال کاغذی به جیب همین مردم برگردد، نه اینکه عمل را کنار گذاشته و حتی به سخنان خویشتن نیز وقعی ننهیم و صرفا در پی جاه و جبروت همین چندماه باقی مانده باشیم.

ازما گفتن بود دیگر خود دانی...!

انتهای پیام/م