رزمنده ای از نسل دیروز، مدیر لایقی از جنس امروز+ عکس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آران مغان، رزمندگان دیروز، این روزها بیش از همه روزهای سال به یاد روزهای خوب و فراموش نشدنی دفاع مقدس با خاطرات شیرین آن هستند. به عنوان یک جوان امروزی بلحاظ شرایط سنی ام، با اینکه جبهه نرفته و جنگ ندیده ام اما از جبهه و جنگ دیده ها شنیده ام که قصه جنگ ما نیز بمانند بسیاری از کارهای دیگر ما یک جورایی ناسازگار است، ناسازگار از آن جهت که به هیچ وصله‌ای بر پیکره نامناسب این دنیا و مافی‌ها نمی‌چسبد.

با قدم زدن در تاریخ دفاع شرافتمندانه هشت ساله و مقاومت پیروان حضرت روح الله (ره)، عرصه معامله با خدا کاملا واضح و مبرهن است که جبهه ما، همواره شاهد، قاسم‌های کربلاهایی بوده است که درس بزرگی به بشریت داده‌اند. در تفحص چنین قاسم هایی، رزمنده نوجوانی به نام "کریم" را می‌بینیم که در اوج شور و شوق بازی‌های کودکانه‌اش، بازی جنگ را به تمام بازی‌ها ارجحیت داده و در زیباترین لحظات زندگی اش، همبازی شهدایی بوده است که تا به امروز محفوظ بودنش را از برکت همان، هم نفسی ها می‌داند.

امروز می خواهم از مردی با شما سخن بگویم که داستان زندگی او ماجرای درد است و درمان. مردی از جنس احساس و خاک، از جرگه دستان پینه بسته دهقانان فداکار، پسری برخاسته از کنار سفره یک مرد خدایی، متولد خانه کاه و گلی. مردی تمام قد و استوار و مزین به استقامت فولادین، پابرهنگی را به ظرف روزگاران سخت هم دیده و هم چشیده، قصه قیل و قال او نیز، قصه بزرگان دور کرسی شبهای چله است. رزمنده ای از نسل دیروز و مدیر لایقی از جنس امروز.

کوه های پرغرور غرب، جبهه های پرصلابت جنوب، گام های استوار او را به خوبی به یاد دارند. عملیات های مختلف هشت سال دفاع جانانه، شاهد غیرت و مردانگی او بودند. پای درد و دلش، حلول است و آرزویش انسانیت انسان. رزمنده شجاع و نونهال دیروز و مدیر متعهد امروز که در پارلمان محلی با رای اعتماد مردم بر این کرسی تکیه زده است و میتوان از او به عنوان یکی از اعضای خوشنام شورای شهر نام برد، هرچند که وی به ندرت از جبهه و جنگ سخن می گوید. اما با سماجت خبرنگار ما، با لحنی آرام و دلنشین در معرفی خود می گوید: بنده کریم سربلند، متولد 1349، از روستای شهید پرور گوشلو که هم اکنون به عنوان عضو دوره چهارم شورای اسلامی شهر پارس آباد در خدمت مردم هستم.

کریم، نحوه رفتنش به جبهه را اینطور بیان می کند: جثّه کوچکی داشتم. قرار شد زیر پای رزمندگان بزرگسال مخفی شوم. اولین بار، زیر پاها و پوتین‌ها خودم را مخفی کردم. دچار نفس تنگی می‌شدم. گرمایِ آن پایین سخت بود. دژبان‌ها هم هیچ وقت فکرش را نمی‌کردند که یک بچه در خودرو مخفی شده باشد.خیلی‌هایشان با دیدن من تعجب می‌کردند. برای بعضی‌ها، حضور من قابل هضم نبود. اما چون به خودم و راهم ایمان داشتم و راه امام بزرگوار را روشنترین راه دریافته بودم، ترجیح دادم به جای بازی های کودکانه در کوی و برزن، دوشا دوش با عزیزان حاضر در جبهه، علیه باطل بجنگم و در نهایت با رهبری و مدیریت امام راحل توانستیم به جهانیان اثبات کنیم که تمام کشورهایی که بنام لشکر کفر در برابر ایران صف آرایی می کنند، به اندازه مترسک هم نمی توانند در مقابل جوانان غیور این مرز و بوم که راه حق را روشنترین راه میدانند، مانع ایجاد نمایند.

وی می گوید: بی شک ایران اسلامی هر آنچه دارد از خون پاک شهدا و از جان گذشتگی رزمندگان و جانبازانی است که هنوز جای ترکش ها و اثرات گازهای شیمیایی دشمن در بیشتر اعضای بدن آنها نمایان است، پس بایستی قدردان این رزمندگان بود؛ ما از بازماندگانیم که توفیق شهادت نصیب ما نشد و امیدوارم که بتوانیم ادامه دهنده راه شهدا باشیم.

این رزمنده دوران دفاع مقدس خاطر نشان کرد: در پارس آبادمغان شور مردم برای حضور در جبهه های جنگ آنچنان بود که برخی از آنان به خاطر نگرانی های خانواده خود در شهرهای دیگر ثبت نام و جذب جبهه ها می شدند و با اقتدار کامل و تحمل رنج های فراوان از مرزها و آب و خاک کشور دفاع کردند که این رشادتها نباید در گذر زمان به دست فراموشی سپرده شود.

انتهای پیام/م