جامعه‌ای با فیش‌های نجومی و فقیرانی که کاسه گدایی به دست گرفته‌اند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، پولدار که باشی برف بهانه‌ای می‌شود برای لباس نو خریدن، با دوستان اسکی رفتن، تفریح کردن و از زندگی لذت بردن اما خدا نکند فقیر باشی و برف ببارد، از بیکار ‌شدن پدر کارگرت بگیر تا غم پاره شدن کفش‌ها و چکه‌ کردن سقف خانه‌ات همه و همه درد و مشقت می شوند، راستی چرا باید پول تعیین کند که برف نعمت است یا عذاب!

امام خمینی(ره) می‌فرمایند: خدا نیاورد آن روزی را که سیاست مسؤولین کشور، پشت کردن به دفاع از محرومین و روآوردن به حمایت از سرمایه دارها گردد.

 آیا اکنون به این روز نرسیده‌ایم؟ آیا مسؤولانی که باید هم و غمشان مردم زیردست خود باشد به فکر افرادی که از درد نداری در گوشه خیابان‌ها کاسه گدایی به دست گرفته‌اند و ماشاالله روز به روز هم به تعدادشان افزوده می‌شود و یا آنهایی که به دلیل شرم و حیا عیبشان می‌آید که بگویند «ندار هستیم» هستند؟

 در سراسر جهان و در هر کشوری با توجه به شرایط موجود، فقرا با وضعیت حاکم بر زندگیشان کنار آمده و نیازهای خود را از راه‌های پیش رو برآورد می‌کنند اما گویا فقر در مناطق مرزی و استانی مانند کردستان بیشتر از همه جا به چشم می‌خورد.

فقر در ایران تعاریف متفاوتی دارد. در واقع همواره در این ماجرا که به غیر از بیکارها و بی‌درآمدها، افراد با چه در آمدی فقیر محسوب می‌شوند، همواره محل جدل بوده است و ضعف آماری نیز بر این جدل‌ها دامن زده است.

هر چند تا امروز هرگز آمار درستی از تعداد فقرا در کشور و میزان خط فقر وجود نداشته است اما به تازگی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در دولت یازدهم از شناسایی 12میلیون فقیر در کشور خبر داده است.

این فقط آمار فقراست حال جدای از کارگران و حقوق‌بگیرانی که زیر خط فقر حقوق می‌گیرند و در این آمار جای نگرفته‌اند، مسؤولانی که مردم با هزاران امید و آرزو آنان را بر منصب ریاست می‌نشانند در روز قیامت در مقابل خداوند چه جوابی دارند؟. آیا وقت آن نرسیده که به جای دست و پا زدن برای حفظ صندلی ریاست به هر قیمتی، به فکر مردمی بود که روزی شما را صاحب صندلی قدرت و ریاست کردند؟

باید گفت که فقر کاسه گدایی نیست بلکه آن چشمانی است که این کاسه‌های گدایی را می‌بیند و نسبت به آن بی‌تفاوت بوده و تنها به فکر منافع خود است. راستی اگر این حقوق‌های نجومی را که مدیران دولتی از بیت‌المال و به بهای ظلم به همین مردم فقیره و تهی‌دست غارت کردند، بین فقرا تقسیم می‌شد می‌دانی که خیلی از آنان غنی و توانگر می‌شدند.

 راستی آیا در اسلام معیار و شاخصی برای میزان حقوقی که مدیران و مسئولان حکومت اسلامی می‌توانند از بیت‌المال دریافت کنند وجود دارد؟ بله دارد: در حکومت اسلامی مسئولان باید با زندگی ساده و با هزینه‌ای غیر قابل ذکر، بسازند و از پایین‌ترین درجات خوراک و پوشاک همچون درویشان و فقیران بهره ببرند.

امیرالمومنین علی(ع) در همین خصوص شاخصی واضح را بیان می‌کنند: «خداوند بر پیشوایان واجب کرده است که خود را در ردیف مردم ضعیف و فرودست قرار دهند و مانند آنان زندگی کنند. (نهج البلاغه ص 663).

اکنون باید دید آیا در جامعه ما حقوق دریافتی مسئولان در حد و اندازه حقوق کارگران و قشرهای ضعیف جامعه هست؟ چرا که دستور اسلام این است و جز این نیست!

با این حساب نتیجه می‌گیریم برخی از آقایون و مسؤولین نه تنها راه اسلام را نمی روند بلکه کلأ کج هم دارند، می‌روند و متأسفانه این فقرا و مظلومین هستند که روز به روز فقیرتر می‌شوند و کسی هم به فکرشان نیست.

راستی حالا که صحبت فیش حقوقی شد باید قبول کرد کار بد، بد است و هیچ توجیهی ندارد. فیش‌های حقوقی نامتعارف که از بودجه عمومی کشور پرداخت می‌شود، باید اصلاح شود و فرقی هم نمی‌کند متعلق به کدام نهاد وابسته به حکومت باشد. انتشار این فیش‌ها بهانه خوبی است برای شفاف‌سازی و پاسخگویی و اعتمادسازی بیشتر دولت.

معلم، شاگرد را صدا زد تا انشاء‌اش را درباره علم بهتر است یا ثروت بخواند. دانش‌آموز با صدایی لرزان گفت: ننوشتیم آقا..! پس از تنبیه شدن با خط کش چوبی، او در گوشه کلاس ایستاده بود و در حالی که دست‌های قرمز و باد کرده‌اش را به هم می‌مالید، زیر لب می‌گفت: آری! ثروت بهتر است چون می‌توانستم دفتری بخرم و بنویسم ...

انتهای پیام/م