به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ۸دی، بحث “آداب خودساخته توسط شیعیان (غیر از آدابی که دقیقا توسط اهل بیت (ع) توصیه شده) یکی از عوامل ایجاد برخی تحریفات در دین است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ۸دی,نکته اینکه، آدابی که اشخاص برای مذهب می‌سازند باید با رعایت همه‌ی جوانب باشد که کمترین ضرر و بیشترین سود تبلیغی را داشته باشد و به حسن ظن اسلامی بیانجامد و عدم رعایت این اصل موجب تشدید سوء ظن‌ها و نزاعهای بی‌حاصل و زیانبخش در بین مسلمانان خواهد شد.
,اما آدابی که اهل بیت (ع) توصیه فرموده‌اند خودشان همه جوانب را رعایت فرموده‌اند.
,به عنوان مثال برخاستن در زمانی که نام حضرت حجت (عج) برده می‌شود حتى یک روایت معتبر در کتب قدما ندارد و به نظر می‌رسد تنها مستندش یک روایت ضعیف در یک کتاب متأخر (جدید) است همچنین قمه زنی یک رسم متأخر و برخاسته از ابتکارات مردمی سده‌های اخیر است.
,بحث اصلی در اینجا اینست که این آداب ابتکاری باید مهندسی هوشمندانه‌ای جهت ایجاد حسن ظن اسلامی داشته باشد. به عنوان مثال در سال ۷۱ رهبر انقلاب فرمودند: “فاطمیه اقتضای دسته راه انداختن و عزاداری خیابانی ندارد ولی عاشورا این اقتضا را دارد” (+) اما بعدها یک جریانی در قم عمدا کاری کردند که فاطمیه به یک عزاداری خیابانی تبدیل شود.
, +,در این ابداعات، مهندسی غلط یا درست این آداب موثر بوده و ممکن است تاثیرات منفی یا مثبتی بر جامعه داشته باشد.
,یا به عنوان مثال، امروزه در برخی هیأتها می‌گویند «دستها را بالا ببر و ندا بزن: “یا حسین!! ” در حالی که رهبر انقلاب پیش از این تذکر داده بودند که این کار را نکنید (+).
, +,مثال دیگر عبارت”یا علی مدد” است که در هیج حدیثی وجود ندارد ولی به ادبیات روزمره و تعارفات معمول ما تبدیل شده است.
,آیا این آدابی که روز به روز اختراع یا تثبیت می‌شود هوشمندانه است یا اینکه بدون فکر ایجاد شده است؟! آیا کسانی محاسبه سود و زیان ایجاد این ابداعات جدید در دین را کرده اند؟
,در صورتی که این آداب منعکس کننده عقاید مورد اجماع شیعه باشد و موجب سوء تفاهم یا مفسده ای نشود اشکالی ندارد ولی برخی از این آداب در جهت تشدید سوء ظن‌ها است یا قابلیت بالایی برای سوء استفاده توسط دشمن دارد. ضرورت تمایز قائل شدن بین اینها ریشه‌ی قرآنی دارد.
,تفاوت بین “راعنا” و “انظرنا” در آیه‌ی ۱۰۴ سوره‌ی بقره که در صدر اسلام مورد توجه قرار گرفت و دستور الهی آمد که “لا تقولوا راعنا و قولوا انظرنا ” بر اهمیت موضوع دقت در استفاده عبارات تأکید دارد. در این آیه از مومنان خواسته شده است توجّه به انعکاس حرفها داشته باشند (لا تقولوا راعنا …). ممکن است افرادى با حسن نیّت سخن بگویند، ولى باید بازتاب آنرا نیز در نظر بگیرند. دشمن، تمام حرکات و حتى کلمات ما را زیر نظر دارد و از هر فرصتى که بتواند مىخواهد بهره برداری کند. در دین اسلام، به انتخاب واژههاى مناسب، بیان سنجیده و نحوهى طرح و ارائه‌ی مطلب توجّه شده است. بنابراین ما در تولید ابدعات و ابتکارات جدید بدون پشتوانه‌ی مناسب فکری مختار نیستیم.
,برخی از این آداب ابتکاری مثل “یا علی مدد” ریشه در یک نظریه‌ی فلسفی خاص درباره‌ی ولایت تکوینی دارد که حتى علمای شیعه درباره‌ی آن اتفاق نظر نداشته و ندارند و نه تنها بکار بردن آن سودی ندارد بلکه شیعه را به عنوان یک فرقه مشرک قلمداد می‌کند حال آنکه سری که درد نمی‌کند لزومی به دستمال بستن نیست.
,نویسنده: اسلام ملکی معاف - کارشناس علوم قرآنی و حدیث
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه