رفتار درست والدین به هنگام دعوا بین بچه ها

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آنا خبر، دنیای صمیمی خانواده وقتی بیشتر رنگ زندگی به خود می گیرد که طنین بازی و شادی بچه ها به آن اضافه شود.

لابه لای شعف حاصل از تحرک آنها میل به زیستن، همیشه بودن و رهایی از همه بندها موج می زند و این والدین هستند که انتظار می رود به عنوان قهرمانان قصه چهار دیواریهای زندگی، سایبان آمال بچه ها باشند، به ویژه وقتی شادیهای کودکانه تبدیل به نزاعهای انتقام جویانه می شود، والدین درمی مانند چگونه دوباره در روابط آنها صلح و صفا برقرار کنند؟
با وجود تمام کوششهای والدین برای ایجاد یک محیط آرام و باصفا، باز خواهران و برادران از دست همدیگر عصبانی می شوند و با هم دعوا می کنند و بعد هم گله هایشان را پیش والدین می آورند و از آنها می خواهند که قضاوت کنند.

گاه بگومگوهای بچه ها به حدی تکرار می شود که طاقت مادر و پدر را لبریز می کند. در چنین مواقعی توجه داشته باشید که اختلافات بین بچه ها کاملاً طبیعی و در همه خانواده ها هست و گذشته از آن، حل مخالفتهای آشکار شده به مراتب آسان تر از رفع اختلافاتی است که پنهان باقی می ماند و بعدها به شکل دیگری بروز می کند، کودکان سعی می کنند از طریق مشاجره محدوده شخصی خود را شناخته و از آن دفاع کنند. از چنین دیدگاهی نه تنها جدالهای رقابت آمیز بین کودکان معنی دار است، بلکه ضروری نیز هست. کوچولوهای ستیزه جو باید یاد بگیرند که از خود دفاع کرده، خواسته های خود را پیش ببرند، حتی اگر مجبور به تحمل ضربه یا درد باشند.

در حالی که بسیاری از والدین تمایل دارند فرزندشان را برای ندانستن رفتار مناسب ببخشند اما این شیوه معمولا عواقب بدی دارد. لیزا هنسون، یکی از نویسندگان کتاب خواهران و برادران مشغول می گوید: «این روش باعث می شود کودک کوچکتر تصور کند که کاملا آزاد است و می تواند فرزند بزرگتر را آزرده کند.» به جای تمرکز بر روی رفتارهای بد، کودک را راهنمایی کنید تا نوبت گرفتن را یاد بگیرد و به او نشان بدهید که چگونه می تواند مودب و با ملاحظه باشد.

دکتر میثم دلیری روان شناس بالینی کودک ونوجوان در خصوص رفتار درست والدین در مدیریت دعوا ها بین فرزندان اظهار داشت: در موقع مشاجره کودکان نباید از کوره در رفت. اغلب کودکان برای حل واقعی مشکلات و تضادهای خود به کمک والدین نیازمندند. شاید مادر بتواند در زمان دعوا به اتاق کودکان وارد شده با آرامش، کمی در آنجا خود را مشغول سازد. بدین ترتیب بهتر می تواند دریابد که مشکلات در کجا قرار گرفته اند تا بتواند در باره آنها با کودکان خود صحبت کند.

وی ادامه داد: به دنبال کشف علل منازعه باشید و سپس سعی کنید همانند یک قاضی بیطرفانه قضاوت نموده و حتی الامکان بین آنان صلح و آشتی برقرار سازید.

دلیری افزود: هرگز به هنگام دعوا به کودک خود پند و اندرز ندهند که آنکه عاقل تر است، تسلیم می شود. چون نه تنها او را برای زندگی واقعی پرورش نمی دهند بلکه یاد می گیرد که همیشه در برابر خواستهای منطقی و غیر منطقی دیگران تسلیم شود. آن کس که دایما باید گذشت و چشم پوشی داشته باشد به یک بخشنده بیچاره تبدیل می شود! راه حل مناسب این است که تضادها و مشکلات باید شناخته شده، بررسی شوند و در صورت امکان حل گردند.

این روان شناس ادامه داد: در هنگام میانجی گری واقعا سعی کنید تا احساس خشم کودک را بفهمید چرا که اگر یکی از طرفین دعوا حس کند که مادر یا پدر در نقش میانجی حرف او را نمی فهمد و به علت عصبانیتش اهمیتی نمی دهد، میانجی گری مادر (پدر) سودی ندارد و بچه همچنان کینه خود را از برادر یا خواهرش در دل نگاه می دارد تا در یک فرصت مناسب تلافی آن را سر او دربیاورد.

وی اظهار داشت:اگر بخواهید به کودک فشار بیاورید تا این احساس را در خود بکشد، او فقط یاد می گیرد آن را پنهان کند، اما از بروز آن به شکلی دیگر و در جایی دیگر نمی تواند مانع شود. از این رو بهتر است برای جلوگیری از ایجاد هر گونه تشویشی در کودک به او بفهمانیم که احساس خصومت چیز بدی نیست و او به علت احساس خصومت بچه بدی نیست حتی بد نیست کودکان خود را از این موضوع آگاه کنیم که ما هم احساسات تلخ و سرکشی داریم ولی کنترلشان می کنیم.

دلیری در پایان ابراز کرد: در صورتی که محیط خانواده دور از اختلافات و دعوا و مرافعه های مداوم باشد و روابط موجود بین پدر و مادر بر اصول و مبانی محبّت و صمیمیت مبتنی باشد و والدین در تربیت فرزندان خود توافق نظر داشته باشند و پدر و مادر بدون اعمال تبعیض به تعلیم فرزندان اقدام نمایند و روح صمیمیت و یگانگی در خانواده حکم فرمایی کند، اطمینان داشته باشید که بچه ها با هم دعوا نمی کنند.