به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اترک نیوز، مردم پیش از این کار، خود را ملزم به رعایت و به جا آوردن مراسم و باورهایی می کردند که سینه به سینه از نیاکان خود در اندیشه داشتند. از جمله این که به طور معمول فقط گوسفند نر را سر می بریدند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اترک نیوز,
قبل از ذبح آن دقت می کردند که عمر گوسفند کمتر از 6 ماه نباشد و گوش هایش سوراخ نشده و حتی آسیبی ندیده باشند. دست و پای گوسفند را به حنا می گرفتند و مقداری از آن را به سرش می کشیدند و از گردنش، دستمالی از جنس ابریشم و گاه به رنگ قرمز آویزان می کردند.
,
چشم های قربانی را سرمه می کشیدند و پس از خوراندن آب، قطعه نباتی را همراه یکی دو سکه داخل دهانش می گذاشتند که لحظاتی بعد آن ها را خارج کرده و به عنوان تبرک نگهداری می کردند.
,
سکه ها را سوراخ می کردند و به لباس نوزادان و کودکان دوخته و یا از گردنشان آویزان می کردند. زیرا بر این باور بودند که همراه داشتن سکه، مانع از ابتلاء به بیماری ها خواهد شد.
,
هنگامی که می خواستند گوسفند را قربانی کنند، با دست گرفتن چاقو، از کتاب مفاتیح، دعایی بر چاقو می خواندند. که اگر کسی دعا را حفظ نبود، چاقو را نزد بزرگ محله یا طایفه برده و بر همه ی آن ها دعا می خواند.
,
پس از خواباندن به سمت قبله، قربانی را سر می بریدند و دقت می شد تا خون قربانی را لگد نکنند و خون جاری شده را به گودالی هدایت کرده و روی آن را می پوشاندند.
,
گوشت را سه قسمت کرده ابتدا به خانواده های مستحق و نیازمند داده و بخشی را به همسایگان و فامیل می دادند و قسمتی را برای خود نگاه می داشتند.
,
باور عمومی در نزد ترک زبان های بجنوردی بر این بود که پس از قطعه قطعه کردن گوشت گوسفند، استخوان ها را نباید برای خوردن به سگ داد و همان روز دفن می کردند.
,
بسیاری از خانواده ها هم بر این باور بودند که به خاطر داشتن پسر، باید گوسفندی را در روز عید قربان و برای سلامت خانواده شان قربانی کنند.
,
احسان حصاری مقدم
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه