مادری که دعای شهادت فرزندش را آمین گفت+عکس‌های‌منتشرنشده

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از کارمندپرس، در شامگاه شام غریبان سال 1322 متولد شد. مادر نامش را حسین نهاد تا بصیر را معنا بخشد و با بصیرت راه مولای مظلوم خویش امام حسین (ع) را ادامه دهد.

گویی مادر می‌دانست که حسین در راه کربلا شهید می‌شود. از کودکی عشق به معصومین در حسین موج می‌زد و در عزای حسینی شور و حال خاصی داشت. با بزرگتر شدن حسین شور حسینی در او بیشتر نمایان می‌شد و غم و اندوه سرور و سالار شهیدان بیشتر نمایان می‌شد و تاب تحمل از کف می‌ربود و از دل مرثیه می‌سرود و مدح معصومین را فریاد می‌زد.

با اتمام نوجوانی و قدم نهادن به جوانی برای خدمت سربازی به تهران اعزام شد و با لبیک گفتن به دعوت امام امت شروع به فعالیت های سیاسی نمود که بخاطر کارهای سیاسی و پخش اعلامیه از تهران به پادگان منظریه قم تبعید شد. بعداز دوران خدمت سربازی به خانه بازگشت و ضمن کمک به پدر در کار کشاورزی به کارهای سیاسی‌اش ادامه می‌داد.

در سال 1346 سنت پیامبر را بجای آورد و با خانواده‌ای متدین و مذهبی وصلت کرد. در سال 1350 به تهران رفت و در وزارت جنگ آن دوره مشغول به کار شد اما کار در آن اداره زیاد به طول نینجامید و بخاطر انجام فعالیت های سیاسی در سال 1353 از کار اخراج شد و مجبور به بازگشت به فریدونکنار شد. حالا دیگر فعالیت های ضد ستم شاهی جزئی از زندگی حاج حسین بصیر شده بود و چندین بار بخاطر فعالیت‌هایش دستگیر و روانه زندان افتاد.

در سال 1357 مردم شهر فریدونکنار را فرا دور هم جمع می کرد و حرکت های انقلابی مردم این شهر را با تهران هماهنگ می کرد و به نوعی هسته مبارزات مردمی در شهر شده بود. حسین بصر از سال 1359 و با شروع جنگ تحمیلی تا زمان شهادت در جبهه حضور مستمر داشت و هیچ چیز نمی توانست او را از جبهه وجنگ بازدارد تا جایی که حتی در جریان ازدواج دختر اولش با” مرتضی جباری” که رزمنده دایم الحضور جبهه بود و بعد ها شهید شد ـ شرکت نکرد و در جبهه حضور داشت.

رزمندگان اسلام به حاج حسین ارادت خاصی داشتن و حضور حاج حسین مایع دلگرمی بود در عملیات صاحب الزمان (عج) که در منطقه فاو در سال ۱۳۶۵ انجام گرفت حضور داشت. دشمن که با شروع عملیات متوجه حضور نیروهای ایرانی شده بود اقدام به آتش سنگین روی مواضع رزمندگان کرد به طوری که نیروها در دویست متری خاکریز دشمن زمین‌گیر شدند و تلاش فرماندهان گردان برای به حرکت در آوردن و پیشروی نیروها ثمری نداشت. وضعیت با بی سیم به حاجی گزارش شد و او به سرعت خود را به خط مقدم رساند و با صدای خوش و ملایم اما استوار گفت «فرزندان من، کربلا رفتن خون می خواهد.» بعد یا حسین گویان نیروهای زمین گیر شده را تشویق به پیشروی کرد و آنان که با حضور حاجی در جمع جانی دوباره گرفته بودند با ندای یا حسین (ع) به خاکریزه های دشمن یورش بردند و مواضع آنان را به تصرف در آوردند.

بعد از اتمام عملیات که با شب نوزدهم ماه مبارک رمضان مصادف بود، حاجی به مقر پشتیبانی برگشت و وارد چادر تدارکات شد و تا صبح مشغول عبادت بود. نقل است که روزی حاج بصیر از مادرش خواست به وی اجازه دهد بر سجاده‌اش دو رکعت نماز حاجت بخواند و پس از نماز خواندن به دعایش آمین بگوید. مادرش با قبول این درخواست بر دعای او آمین می‌گوید. حاجی بعد از دعا رو به مادرش کرده و پرسید مادر آیا می‌دانی دعایی که کردم چه بود؟ مادر گفت «حتماً پیروزی رزمندگان» جواب داد: «بله آن به جای خودش ولی من از خدا طلب شهادت کردم وچون می‌دانم دعایت مانع شهادتم می‌شود امروز خواستم آمین تو را بر شهادتم بشنوم» مادر در جواب فرزند می‌گوید: «پسرم من به خدا از شهادت تو باک ندارم همچنان که برادرت اصغر شهید شد و هادی در جبهه است. دوست دارم شما زنده بمانید و از امام و انقلاب دفاع کنید.»

قائم مقام لشکر 25 کربلا در تاریخ 2 اردیبهشت 1366 در شب عملیاتی کربلای 10 در منطقه کوهستانی ماووت در سن 45 سالگی پس از حدود 7 سال حضور مداوم در خط مقدم جنگ دعوت حق را لبیک گفت و به ردجه شهادت نایل شد.

انتهای پیام/خ