سمپوزیوم مجسمه سازی تبریز در آئینه‌ی پایین نشین‌ها ‌!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، هنرهای بسیاری را می توان ذکر کرد که در شهرها و محیط های مختلف قابل اجرا و دارای ارزش های کارکردی زیباشناسانه هستند؛ مانند انواع هنرهای تجسمی، نقاشی دیواری و .... اما یکی از مهمترین و موثرترین انواع هنر که می تواند در فضاهای شهری، کارکرد مناسب و ارزشمند داشته باشد، هنر مجسمه سازی در محیط های شهری است.

 با اندک تاملی در حول هنر مجسمه سازی درمی‌یابیم که درسال های اخیر استقبال جوانان و هنرمندان در این عرصه بیشتر شده و حتی مسئولان مدیریت شهری را در جهت فراهم کردن زمینه برای اعتلای مجسمه سازی و استفاده از المان‌ها و مجسمه‌های متعدد در سطح شهر سوق داده است که برگزاری سمپوزیوم‌های پی‌درپی در سطح ملی و بین المللی نیز گواه بر همین ادعاست.

ارمغان سمپوزیوم مجسمه سازی برای تبریز

مورد نظر قرار دادن کارکردهای مجسمه سازی می‌تواند وجه مثبت برنامه های کلانی نظیر سمپوزیوم ها را در ذهن مجسم کند؛ هرقلمی که بر پیکر سنگ، چوب یا فلزات وارد می شود، آمیخته با دغدغه ها و آرامش درونی یک هنرمند است و آن گاه که اثری خلق می‌شود به خوبی می‌تواند آرامش هنری و دغدغه های نهفته در پیکره‌ی سنگی را به آدمی منتقل کند؛ یکی از تاریخ سخن می‌گوید، یکی واقعی‌‌ها را معرفی می‌کند و دیگری گویای بی‌عدالتی‌ها و عدالت طلبی هاست که به خوبی می تواند فحوایی به حجم چند کتاب را انتقال دهد. برگزاری سمپوزیوم‌ها نیز شاید زمینه‌ای مطلوب برای نیل به چنین اهدافی باشد که در قالب آن ضمن معرفی قدرت هنری تبریز در سطح کشور و جهان، منجر به خلق آثار فاخر می‌شود.

استفاده از المان‌ها و مجسمه‌ها در سطح شهر نیز هم به لحاظ زیبایی شناسی و معرفی توان هنری شهر و هم جهت شناساندن مشاهیر مورد توجه بوده و اهتمام مدیران شهری نیز در این راستا ستودنی است لکن براساس قاعده‌ای که همواره افراط و تفریط را محکوم می شمارد، رعایت اعتدال و توجه به اولویت‌ها در تخصیص منابع مادی و انسانی امری معقول و ضروری است که متاسفانه در برگزاری سومین سمپوزیوم بین المللی مجسمه سازی تبریز مورد غفلت واقع شده است.

بدهی های شهرداری، پروژه‌های ناتمام شهر و  معضلی به نام حاشیه نشینی ...

در توضیح این گزاره باید گفت شهرداری تبریز با صرف بودجه‌ای کلان، که برخی رسانه‌ها آن را بالغ بر 40 میلیارد ریال اعلام کرده‌اند، به اجرای برنامه‌ای پرداخته است که قطعا در اولویت نیازهای حیاتی شهر قرار ندارد. حداقل با نگاهی به بدهی های شهرداری، پروژه های ناتمام شهر و مهم‌تر از آن معضل بزرگی به نام حاشیه نشینی، عقل سلیم بر صرف چنین هزینه‌ی کلانی برای طرحی که خروجی آن را پیشتر توضیح دادیم، صحه نمی‌گذارد. یعنی ساخت مجسمه‌های فاخر، نصب آنها در سطح شهر و حمایت از هنرمندان بومی جهت دستیابی به جایگاه‌های بین المللی با هزینه بسیار کمتر نیز میسر می‌شد. هرچند خیلی از هنرمندان مجسمه ساز بومی ما سهمی از برنامه‌های میلیاردی نداشته و حتی نامی از آنها به میان نیامده است چه رسد به معرفی توان هنری شان در سطح جهانی.

به جرأت می توان گفت با صرف چنین بودجه‌ای به راحتی می توان بخشی از مناطق حاشیه نشین تبریز و سکونت گاه های غیر رسمی را ساماندهی کرد یا بخشی از پروژه‌های ناتمام را به انجام رساند و خیلی از بدهی‌ها را پرداخت نمود.

سهم حاشیه نشینان از تبریز 2018

در نگاهی وسیع‌تر برگزاری سمپوزیوم های این چنینی، گامی در جهت تحقق تبریز 2018 است که نوش جان بالا شهرنشینان مرفه باشد اما سهم کودکان مردمان حاشیه چیست که از یک قطعه زمین سبز به نام پارک هم محرومند.

مدیران شهری قدری از فضای خوش هتل پارس فاصله بگیرند 

اگر مدیران شهری قدری از فضای خوش هتل پارس فاصله بگیرند، خواهند دید که اتمام پروژه های پل های شکسته که تهدیدی برای جان شهروندان است؛ یا ساماندهی مناطقی که با هر بارش باران تا نصفه زیر آب می روند و پرداختن به خیلی دیگر از واقعیات های کریه الشکل نیز چهره شهر را زیباتر می سازد.

عدم اولویت شناسی ما را از پرداختن به مسائل مبنایی باز می دارد

البته در بعد فرهنگی قضیه نیز قطعا تبریز متمدن با چالش های زیادی در حوزه های متعدد فرهنگی روبروست که می توانست در لیست اولویت‌های میلیاردی قرار بگیرد؛ برای مثال معاونت فرهنگی شهرداری تبریز به عنوان یکی از متولیان فرهنگ عفاف و حجاب مطرح است که قطعا می‌توانست در این حوزه مثمر ثمر واقع شود. اما متاسفانه با مساله‌ای به نام عدم اولویت شناسی روبرو هستیم که مارا از پرداختن به مسائل مبنایی باز می‌دارد.

بنابراین همان طور که ابتدای بحث اشاره کردیم ارج نهادن به هنرمجسمه سازی و تلاش برای توسعه‌ی آن امری ستودنی است اما صرف هزینه‌ای این چنین برای برگزاری سمپوزیوم با وجود مسائل، مشکلات و نیازهای حیاتی شهر بسیار جای تامل دارد و به نظر می رسد اجرای این برنامه با هزینه ی کمتر نیز قابل احقاق بود.

انتهای پیام/م