به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از تهران نیوز ،گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، فیلسوف بزرگ آلمانی که «تاریخ گرایی» او انقلاب عظیمی در فلسفه ی اروپا به وجود آورد در جایی می گوید که “همه رویداد ها و شخصیت در تاریخ دوباره رخ می دهد”. حال بعد از شنیدن خبر واگذاری انحصاری ۱۰ ساله ی غذای حمل و نقل ریلی به شرکت اتریشی کترینگ بین المللی «دونا» توسط وزارت راه و شهرسازی، قصه ی پرغصه ی «ضعیف پنداری»، «تحقیر» و «بی لیاقت» دانستن ملت ایران، دوباره و بلکه چند باره در طول تاریخ معاصر تکرار می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, تهران نیوز,حکایت و روایت این تلقین ضعیف بودگی تقریبا از آنجا شروع می شود که ناصر الدین شاه قاجار- به گفته ی یرواند آبراهامیان در کتاب تاریخ ایران مدرن – ترجیح می داد که وزرایش ندانند «بروکسل» نام یک شهر است یا نوعی کلم! بعد ها به صورت مستمر و مداوم این بی لیاقت پنداری توسط سیاست مداران تکرار شد تا اینکه سپهبد رزم آرا مخالفت خود را با طرح ملی شدن صنعت نفت در مجلس شورای ملی، با زیر سوال بردن توانایی ملت ایران در اداره مسایل و مقولات مربوط به صنعت نفت بدین گونه اعلام کرد تا خود را سردمدار ضعیف بودگی ایرانیان قرار دهد: «ملتی که لیاقت لولهنگ(آفتابه گلی) سازی ندارد چگونه می تواند صنعت نفت را اداره کند». سپهبد رزم آرا با این گفتار شکاف انداز، خود را مبدع بدعتی به نام «ما نمی توانیم» کرد، و اما ایشان نقطه پایان کسانی که مردم ایران را ناتوان فرض می کنند و لیاقت آن ها را زیر سوال می برند نبود. بعد ها و در سال های اخیر در بحبوحه ی مناقشه هسته ای جمهوری اسلامی ایران کسانی پیدا شدند که از تریبون رسمی مجلس شورای اسلامی دستاورد های شور انگیز کشورمان در انرژی اتمی را نادیده انگاشتند و از آن به عنوان «چاه بی آب» یاد کردند. این تحقیر ها البته پایانی نداشت و به صورت متواتر در ساحت سیاست و متن اجتماع شنیده شد، تا جایی که یکی از مسئولین بلند پایه دولت یازدهم(ترکان) در جمع فعالان حوزه صنعت کشور گفته بود «بگذارید با خود رو راست باشیم ما به جز پخت آبگوشت بزباش و قورمه سبزی در هیچ تکنولوژی صنعتی نسبت به جهان برتری نداریم»!
,به راستی چرا بعد از گذشت دهه ها و سده ها هنوز رفتار های «کوچک انگاری» و «تحقیر نمایی» رزم آرایی در بین سیاستمداران وجود دارد؟ چرا این سخنان سخیف این بار بعد از تحولات و الزامات علمی و تکنولوژیک در زمینه هسته ای، نانوتکنولوژی و بیوتکنولوژی کشورمان کماکان بیان می گردد؟ آیا به راستی شان زدایی از جمهوریت این کشور با کدام شناخت و معرفت صورت می گیرد؟ پاسخ تمام این سوالات را باید با مراجعه به فرهنگ سیاسی نخبگان یافت؛ فرهنگی که نماد «خود ستیزی» در مقابل «دگر پرستی» است و پیشا فرض ها و انگاره های ذهنی خود را به عام تعمیم می دهند.
,اما در چند روز گذشته خبری دیگر و به سان گذشته دردناک، روح هر ایرانی را جریحه دار کرد. انتشار تصاویر آخوندی وزیر راه و ترابری و «فردریش اشتیفت» سفیر اتریش در ایران در مراسم افتتاح کترینگ بین المللی دونا، حرکت و کردار ضعیف پنداری را دوباره یاد آور شد. در این زمینه و در این یادداشت کوتاه از هنر تحسین بر انگیز ایرانیان در امر آشپزی به خاطر تعلق به بدیهیات گذر می کنیم.
,لذا با توجه به بحران های اقتصادی اخیر شامل رکود اقتصادی، مشکلات تامین مالی، بحران اشتغال جوانان، انباشت بدهی ها در اقتصاد، روند نزولی درآمد خانوار ها و … نه تنها این کنش به اصطلاح سرمایه گذارانه( و در عمل وابسته گرایانه) را توجیه نمی کند بلکه ضعف کارشناسی دولت در امر بوروکراسی اقتصادی را بیش از پیش نمایان می سازد. در سال اقتصاد مقاومتی که الزام آن توجه به پویایی داخلی می باشد دولت چگونه و با کدام تفسیر به رویکردی تن داده که باعث به حاشیه رفتن رهیافت اقتصاد مقاومتی می گردد؟ این اقدام علاوه بر عمیق تر شدن شکاف اقتصادی، به گونه ای حیرت آور زمینه نفوذ و وابستگی اقتصادی را فراهم می آورد و نوع جدیدی از «بورژوازی کمپرادور» و وابسته را شکل می دهد که به تنهایی شان و منزلت زیر بنایی اقتصاد مقاومتی را زیر سوال می برد. هر آن کس که دل در گرو رشد و توسعه ی پایدار کشور دارد این ضدیت و خصومت کدر و متن گریز با نیرو ها و طبقات داخل را درک می کند و به دور از هویت صورت بندی سیاسی با نگاهی نقادانه مسئله را مورد کنکاش قرار می دهد. این نوع نقد نه بر اساس عادت واره دیرینه ی جریانی و جناحی، بلکه مبتنی بر دیرینه شناسی فراتر/فروتر انگاری در فرهنگ سیاسی نخبگان می باشد. در انتها پیشنهاد می شود دولت و کارگزاران به انتقادات اساسی و بنیادین که تاریخ در مورد آن ها قضاوت می کند توجه ویژه ای داشته باشد و در هماره این مرز و بوم، صدای خود را گویا ترین، بلند ترین و رسا ترین صدا ها و صور خود را صور اسرافیل تصویر و تعریف نکند.
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه