به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری «دانشجویان بیدار» آنچه امروز تحت عنوان قراردادهای جدید نفتی (iran petroleum contract) مورد بررسی قرار می‌گیرد، نه یک متن کامل قرارداد، که شمه‌ای از آنست. یعنی بنا به ملاحظاتی متن این قرارداد برای متخصص، نماینده و کارشناسان داخلی محرمانه گشته است و این مخاطبان، صرفا متکی بر مصوبه‌ی هیئت وزیران در این موضوع و برخی اظهارات مسئولین نفتی، شاکله‌ی ipc را فهمیده‌اند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانشجویان بیدار,Ipc ابعاد و نکات بسیار متعددی دارد که در این نوشتار نمی‌توان همه‌ی آنها را مرور کنیم. اما ما دست روی یکی از مهمترین نقاط قوت این قراردادها (به زعم مسئولین نفتی) می‌گذاریم و آن را مورد کنکاش قرار می‌دهیم. آن نکته هم اینست که به واسطه‌ی انعقاد این مدل قراردادی، فناوری نوین و پیشرفته از دل شراکت، شرکت خارجی با شریک ایرانی، به داخل منتقل می‌شود.
,اما چگونه؟
,طرفین قراردادهای ipc بدین‌گونه است:
,- شرکت ملی نفت ایران
- شرکت‌های مشترک عملیاتی (joc)
این شرکت‌ها، مشتمل بر شرکت خارجی بعلاوه‌ی شریک ایرانی است
,در واقع شرکت ملی نفت به عنوان طرف اول قراراداد، با یک شرکت خارجی وارد تعامل می‌شود و قرارادادی در حوزه‌ی بالادستی منعقد می‌شود. شرکت ملی نفت طرف خارجی را ملزم می‌کند که شرط لازم انعقاد قرارداد با وی، پذیرفتن یک شریک ایرانی در کنار شرکت خارجی برای فعالیت است. هدف از قرارگرفتن این شریک ایرانی هم چیزی نیست جز کار کردن در کنار آن شرکت خارجی و کسب مهارت و انتقال دانش در خلال همکاری‌ای شد صورت مسئله‌ی ساده ای از ماجرا.
,اما پیرامون این صورت مسئله سوالات جدی پیش می‌آید که پایه‌های این نقطه‌ی مثبت قراردادها را بشدت می‌لرزاند:
,- شرکت ایرانی که در کنار شرکت خارجی قرار می‌گیرد، چه نسبتی با شرکت ملی نفت دارد؟ یعنی آیا شریک 20 ساله‌ی ایرانی به عنوان بخشی از طرف مقابل در برابر شرکت ملی نفت قرار نمی‌گیرد؟ به بیان واضح‌تر، بر فرض هم شرکت ایرانی فناوری و مهارت را کسب کرد، حال چه سازوکاری برای انتقال این دانش و مهارت به شرکت ملی نفت به عنوان کارگذار داخلی صنعت نفت تدارک دیده شده است؟
- آیا به واسطه‌ی زمان طولانی قراردادها، نیروهای متخصص داخلی شرکت ملی نفت به سمت شریک‌های ایرانی در شرکت‌های عملیات مشترک کوچک نخواهند کرد؟ در این صورت آیا به مرور هویت شرکت ملی نفت خدشه‌دار نمی‌شود؟
شاید تامل در این سوالات، ما را به این نکته برساند که اساسی‌ترین نقاط قوت این قراراداد هم قابل تشکیک است؛ پس هر چه در نقد تکنیکی این قراردادها وارد شویم، شاید در نیابیم که چرا، اصرار بر انعقاد این قراردادها به این شدت وحدت صورت می‌گیرد. به نظر نگارنده ریشه‌ی انگیزشی انعقاد این قراردادها را در تکیه بر توان داخلی و اعتماد به نیروی ایرانی بایستی جستجو کرد. چه آنکه بررسی سابقه‌ی مدیریتی و نحوه‌ی اظهارنظرهای مسئولین فعلی وزارت نفت که متولیان انعقاد این قراردادها هم هستند، نگرش آنان را برای هر محقق منصفی روشن خواهد نمود.
,
نویسنده:پوریا سرداریان
,
انتهای خبر/
]
ارسال دیدگاه