این راه نجات دریاچه نیست!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای ارومیه، همایش من دریاچه هستم با حضور رضاکیانیان برگزار شد اکنون اما باید پرسید عایدی و دستاورد این گردهمایی برای دریاچه چیست؟

رضاکیانیان به عنوان سخنران این برنامه چند پیشنهاد ارائه داد که قابل تامل و بررسی است. یکی از این پیشنهادها به راه انداختن "کمپین یک میلیون امضا" برای دریاچه بود؛ چرا که به زعم وی نجات دریاچه نیازمند حرکتی جهانی است و این کمپین می تواند توجه جامعه جهانی را به دریاچه ارومیه جلب کند و اگر تعداد امضاها به یک میلیون برسد سازمان ملل موظف است واکنش نشان دهد.

باید از کیانیان پرسید حساسیت سازمان ملل به چه کار دریاچه می آید؛ وقتی همه راه های نجات آن مشخص است، نقشه راه احیای دریاچه از مدت ها پیش ترسیم شده و فقط عزمی راسخ برای پیاده سازی می خواهد؟ از سوی دیگر صحبتی از نبود اعتبار و نیاز به کمک مالی هم در میان نیست و جالب تر این که همان افرادی که کیانیان به دعوت آنان به ارومیه آمده است در اظهارنظرهای مکرر و حتی در ابتدای همین مراسم ادعا کردند نسبت به احیای دریاچه ارومیه خوش بین هستند.

لذا مشخص نیست حساسیست سازمان ملل اینجا چه لزوم و ضرورتی دارد و این سوال پیش می آید که آیا این امر خواسته یا ناخواسته جز نهادینه ساختن اتکا به بیرون در مسائل داخلی است؟

پیشنهاد دوم کیانیان نیز حضور هفتگی هنرمندان به همراه سایر اقشار جامعه، هر پنج شنبه کنار ساحل دریاچه ارومیه بود. پیشنهادی شاعرانه در مراسم سیاسیون!

این بازیگر با ارائه پیشنهاد مذکور تاکید داشت در این راستا مسئول خانه جوان ارومیه نیز در کنار مردم و جوانان ارومیه خواهد بود. فارغ از این که نگارنده این اقدامات را مصداقی از پیوست فرهنگی و اجتماعی کاربردی در راستای نجات دریاچه ارومیه نمی داند، این سوال پیش می آید که چرا در آخر همه چیز به سیاسیون ختم می شود و برگزارکنندگان کسانی اند که ید طولایی در فعالیت های سیاسی دارند؟!

فردی که یک روز از احسان شریعتی با آن سخنان سخیفی که در ارومیه به زبان آورد تجلیل می کند حالا به فکر دریاچه افتاده و در برگزاری مراسم سخنرانی کیانیان نقش آفرینی می کند!

بدیهی است خوش بین بودن به نجات دریاچه ارومیه با نقش آفرینی چنین افرادی با این پیشینه سیاسی امری بسیار دشوار است! ای کاش کار به دست متخصصان امر پیش می رفت و مستقیما کاری برای احیا این دریاچه صورت می گرفت.

آیا این همایش و پیشنهادهای شاعرانه و غیرشاعرانه ارائه شده و صدها برنامه مشابه آن با حضور مدعون کشوری و بین المللی تاثیر بیشتری برای احیا دریاچه ارومیه دارد یا کار میدانی ولو صرفا در حد تغییر الگوی کشت در اراضی یک روستا؟ قضاوت با مخاطبین محترم!

انتهای پیام/م