[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آنا خبر، از سالیان دور ایرانیان به مردمانی نوع دوست، پر احساس و فداکار شهره بوده اند، مردمانی بودند که نیکی در گفتار و رفتار و حتی پندار راه و رسم و زیستنشان بود و هم اینان بودند که بنی آدم را اعضای یک پیکر دانسته و افراد بی تفاوت به درد و رنج همنوع را حتی شایسته انسان نامیدن ندانسته اند. و وقتی حرف از مهربانی، نوع دوستی، همدلی و مشارکت جمعی به میان می آید، خود را پیشگام و داوطلب می دانند اما امروز شاید روزگار بر منوال دیگری در حال گذر باشد.
,
شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
آنا خبر,
,
یکی از شاخصه های انسانی، احساس مسئولیت در مقابل مسائل اجتماعی است. اما در حال حاضر بی مسئولیتی به یکی از مشکلات اساسی جامعه ما تبدیل شده است. افراد نسبت به یکدیگر احساس وظیفه نمی‌کنند و دیگر توجهی به مشکلات کسانی که با آن‌ها و در کنار آن‌ها زندگی می‌کنند، ندارند.
,
,
وقتی در کوچه و خیابان دعوا و مشاجره ای رخ می‌دهد، عده زیادی جمع می‌شوند و فقط تماشاچی هستند، مردمانی موبایل به دست در حال فیلمبرداری .کم پیش می‌آید کسی میانجی گری کند و قایله را ختم به خیر کند. وقتی تصادفی روی می‌دهد و راننده خاطی فرار می‌کند، کم هستند کسانی که بدون ترس از گرفتاری و کاغذ بازی، فرد زخمی شده را به بیمارستان برساند . وقتی در اتوبوس یا مترو هستیم و زن یا مرد مسِنی سوار می‌شود و جایی برای نشستن نیست، بیشتر افرادی که نشسته‌اند سعی می‌کنند به روی خود نیاورند و تعداد کمی هستند که حاضر می‌شوند جای خود را به آن‌ها بدهند. اکثر منتظر هستند که این ثو اب به دیگری برسد وقوع این دست صحنه ها نه برای اولین بار است و نه آخرین بار اما تلنگری عمیق است بر جامعه ما تا اندکی بر آنچه بر خود می بینم هشیارتر باشیم.
,
,
امروزه فرهنگ بی تفاوتی در حال همه گیر شدن است و باعث شده تا از زیر بار مسئولیت‌هایمان شانه خالی کنیم. فرهنگی که در آن منافع فردی و شخصی حاکم است و حس نوع دوستی و کمک به همنوع بسیار کمرنگ و نا محسوس است و موجب بی تفاوتی نسبت به یکدیگر شده است. در نتیجه اگر مشکلی برای عده ای از مردم به وجود آید، دیگران در رفع آن و کمک به نیازمندان چندان احساس مسئولیت نمی‌کنند.
,
,
,
,
,
,
خیلی ها طوری وابسته به سگ ها و گربه های خانگی خود شده اند که نسبت به رنج و درد برادرانشان بی تفاوت مانده اند. برخی ها آنگونه به گربه ها و سگ ها عشق می ورزند که همسایگانشان را که از گرسنگی رنج می برند، بدون کمک رها می کنند.
,
,
برخی ها آنقدر به بردگی مادیات تن داده اند که حاضر نیستند از لاک بی تفاوتی خود بیرون بیایید وقدمی در کمک به همنوع خود بکنند.
,
,
,
جمعی نشسته اند سر گنج بی حصار...
,
,
,
,
,
,
و اندکی آن طرف تر
,
,
,
,
,
,
,
از منظر آسیب شناختی، بی تفاوتی در جامعه نوعی بیماری اجتماعی شناخته می شود، همان گونه که در نقطه مقابل آن، هرگونه اعتنای اجتماعی و نوع دوستی در حیات فردی و اجتماعی، نشانه پویایی و سلامت اجتماعی است.چنین پدیده ای در جامعه با سابقه فرهنگی کهنش بسیار می تواند نگران کننده باشد چه آنکه این نوع بی تفاوتی نه ریشه در آموزه های مذهب ما دارد نه ریشه در فرهنگ ملی مان.
,
,
صرف نظر از آنکه چه عاملی سبب ایجاد این بی تفاوتی در شده است ادامه این روند از این رو می تواند نگران کننده باشد که آثار سوء آن تنها محدود به اتفاقات خاص و درگیری های خیابانی نمی شود، ناگفته پیداست فردی که احساس مسئولتی در مقابل همنوع غرق به خونش در خیابان نمی کند ، تعهد جندانی هم به رشد و پیشرفت جامعه خود و اعتلای فرهنگی، علمی و اقتصادی آن نخواهد داشت این در حالی است که احساس تعلق فرد به کلیت جامعه و تعهد نسبت به سرنوشت جمعی، عمل مهمی در حفظ انسجام ملی و اعتلای یک کشور می باشد. در جامعه ای که تک تک افراد به جامعه احساس پیوستگی داشته و خود را در قبال سرنوشت هم مسئول می دانند ضمن آنکه جامعه ای شادتر، پر انرژی تر و اخلاق گراتر خواهیم داشت ، رشد و پیشرفت همه جانبه آن با شتاب بیشتری رخ می دهد.
,
,
سخن پایانی
,
,
در فرهنگ غنی اسلام همه افراد جامعه نسبت به همدیگر احساس مسئولیت می‌کنند. خدا همه مؤمنان را برادر هم می‌خواند و برادر نسبت به برادر خود باید احساس مسئولیت کند. در اسلام همه نسبت به هم مسئولند و اصلِ «کلکم راع و کلکم مسئول»، همین معنا را به وضوح به ما نشان می‌دهد.
,
,
کشور ما هم یک کشور اسلامی است و پیرو دستورات اسلام است. تاریخ گذشته ما پر از روایات و نمونه‌هایی است که به دستگیری و کمک به دیگران و بی توجه نبودن نسبت به کسانی که در کنار آن‌ها زندگی می‌کنیم، اشاره می‌کند.بنابراین شایسته است به خود بیاییم واندکی تامل کنیم،که چرا هر روز بیشتر در لاک بی‌تفاوتی اجتماعی خود فرو می‌رویم وتبدیل به تماشاچیان منفعلی شدیم که تا پایان صحنه نمایش فقط نگاه می کنیم ودر برابر حوادث و مشکلاتی که برای دیگران رخ می‌دهد اقدامی انجام نمی دهیم.
,
انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه