به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از چشم برخوار، به بهانه میلاد علی بن موسی الرضا (ع)، جشنی برای کودکان در شهر دولت آباد برگزار شد که بیشتر شبیه به مراسم جشن و پایکوبی بزرگسالان بود تا جشن کودکان!
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, چشم برخوار،,مراسمی که در آن همه نوع هنجارشکنی دیده می شد؛ از رقص تا آهنگ های شاد و حرکات نه چندان مناسب مجری!
آنچه اهمیت دارد این است که ولنگاری فرهنگی در سایه نفاق فرهنگی رشد می‌کند و نفاق فرهنگی بستری مهیا برای رشد قارچ‌گونه و سریع ولنگاری فرهنگی است، به تعبیر بهتر نفاق فرهنگی بسترساز ولنگاری فرهنگی است که در این ایام متاسفانه روز به روز هم بیشتر دیده می‌شود.
بیماری فرهنگی مانند درد دندان است تا به ریشه نزند و درد و تعفّنش امان را نبرد، کسی متوجّه و متذکّر آن نیست. این بیماری هم ساری و جاری است و اهل خبره ریشه و عوارضش را می شناسد و نیک می دانند اگر چه دیر نمودار می شود؛ لیکن در وقت آشکاری امان را می برد… آنگاه دیگر تیغ و درفش هم چاره کار نمی کند تا چه رسد به مسکّن آرام بخش.
نفاق در بعد اجتماعی مظهرش دروغ، در بعد اقتصادی مظهرش کلاهبرداری و اختلاس، در بعد سیاسی مظهرش عوام فریبی و پوپولیسم اجتماعی و در بعد فرهنگی نمادش ولنگاری فرهنگی است.
به اصطلاح امروزی‌ها با نفاق فرهنگی می‌توان جامعه را از درون دچار بی‌هویتی کرد و همین امر یعنی مهیا شدن فضا برای همه ناهنجارها. نفاق فرهنگی متاسفانه از نفاق‌های دیگر خطرناک‌تر است چراکه با روح و روان و تاریخ یک مردم بازی می‌کند و خیانتی است بس بزرگ و عظیم.
از عملکرد سازمان‌ها، نهادها و بخش‌های دولتی و غیردولتی بگذریم. به فرمایش مقام معظم رهبری توجه کنیم.
رهبر فرزانه انقلاب در رابطه ولنگاری فرهنگی فرمودند: «در دستگاه‌های فرهنگی – اعم از دستگاه‌های دولتی و غیر دولتی – یک نوع ولنگاری و بی‌اهتمامی در امر فرهنگ وجود دارد؛ چه در تولیدِ کالایِ فرهنگیِ مفید که کوتاهی می کنیم، چه در جلوگیری از تولید کالای فرهنگی مضر که کوتاهی می کنیم. اهمّیّت کالای فرهنگی از کالای مصرفی جسمانی کمتر نیست، بیشتر است. فرض کنید مرتّب تکرار بکنند که مثلاً فلان‌جور پفک مضر است، نخورید؛ حالا مگر ضررش چقدر است، چه‌جور ضرری است، چه میزان ضرر دارد، برای چند درصد از مردم ضرر دارد؟ این را دائماً می گویند، امّا ضرر فلان‌جور فیلم یا فلان‌جور کتاب یا فلان‌جور بازی رایانه‌ای یا امثال اینها را کسی جرئت نمی کند بگوید که مبادا متّهم بشوند به اینکه جلوی آزادی اطّلاعات و جریان آزاد اطّلاعات را گرفته‌اند. آنهایی که اساس این حرفها هستند، خودشان بیشتر از ما در این مسائل سخت‌گیری می کنند؛ این را باور کنید… نه آقا، باید مراقبت کرد! وظیفه‌ی ما تولید کالای فرهنگی مفید و جلوگیری از کالای فرهنگیِ مضر است. بنده در این زمینه احساس یک ولنگاری‌ای می کنم؛ باید این را شماها در نظر داشته باشید و اهمّیّت بدهید».(۱۳۹۵/۰۳/۱۶)
هیچ میل ندارم به سان اهل ملاحظه و محافظه، به نعل و میخ بکوبم، بی تعارف باید عرض کنم که بنای فرهنگ شهرستان در حال ویرانی است و این ویرانی خود موجب بروز زلزله و شکاف میان همه اقوال و اعمال پیشینیان این خطه مذهبی و اصیل شده؛ گویی هیچ چیز به هیچ چیز بند نیست.
اهل دین و فقاهت زیور بندان خانه سیاست و اقتصاد شده اند و صاحب منصبان و اهل ادارات، طالب تسمه کشیدن بر گرده مردم؛ چنان‌که همین جماعت در پی آنند تا همه فرهنگ و اهل آن را بفروشند یا تابع خویش سازند.
در چنین روزگاری اهل تقوا، اهل امر به معروف و نهی از منکر از گوشه عزلت خویش نظاره گر این ولنگاری اند و اهل مدینه و تدبیرگران آن بی اعتنا و در کار خود مشغول.
جالب این است که مخالف عقیده یکدیگرند ولی در این هم‌زیستی مسالمت آمیزی که به سر می‌برند، آب از آب هم تکان نمی‌خورد؛ امّا باید گفت که آب از آب تکان خورده و آب از سر گذشته، بی هویّتی و لاابالی گری در جشن ها و شادی هایمان نیز چون بیماری بر حیات ما عارض شده است. بیماری سختی که حاصل غفلت دراز ما و اُمرای ماست. چیزی که امروز امان ما را بریده است.
شایسته است متولیان و برنامه ریزان فرهنگی همچون اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، ائمه جمعه و جماعات، ستاد احیا امر به معروف و نهی از منکر، مسئولان فرهنگی ادارات و ارگان های دولتی و شهرداری ها؛ نسبت به محتوای این نوع برنامه ها دقت بیشتری داشته باشند.
نکته سوم اینکه دستگاه های نظارتی و تایید محتوا در شهرستان چه ارگان هایی هستند؟ چه کسی یا ارگانی باید گروه تئاترها، نسخه های تعزیه ها، سرودها، کنسرت ها و… را به لحاظ شکل و محتوا نظارت و مدیریت کند؟
نکته چهارم اینکه امر به معروف و نهی از منکر وظیفه هر مسلمانی است و تسامح و تساهل در این واجب فراموش شده، دشمنان را به ما مسلط می کند و ما را به ورطه انحراف و جدایی از ارزش ها می کشاند.
کسی مخالف شادی مردم نیست ولی شادی در سایه عقلانیت و دین. هنگامی که می توان با ابزارهای هنری همچون تئاتر و سرود مردم را شاد کرد چرا به گناه و ابتذال رو بیاوریم؟! مسئولان فراموش نکنند که مسئول بهشت رفتن مردم هستند.
برای مشاهده و دانلود فیلم جشن میلاد امام رضا ع کلیک کنید/ ۲۴ مگابایت
مراسمی که در آن همه نوع هنجارشکنی دیده می شد؛ از رقص تا آهنگ های شاد و حرکات نه چندان مناسب مجری!
,
آنچه اهمیت دارد این است که ولنگاری فرهنگی در سایه نفاق فرهنگی رشد می‌کند و نفاق فرهنگی بستری مهیا برای رشد قارچ‌گونه و سریع ولنگاری فرهنگی است، به تعبیر بهتر نفاق فرهنگی بسترساز ولنگاری فرهنگی است که در این ایام متاسفانه روز به روز هم بیشتر دیده می‌شود.
بیماری فرهنگی مانند درد دندان است تا به ریشه نزند و درد و تعفّنش امان را نبرد، کسی متوجّه و متذکّر آن نیست. این بیماری هم ساری و جاری است و اهل خبره ریشه و عوارضش را می شناسد و نیک می دانند اگر چه دیر نمودار می شود؛ لیکن در وقت آشکاری امان را می برد… آنگاه دیگر تیغ و درفش هم چاره کار نمی کند تا چه رسد به مسکّن آرام بخش.
,
,
نفاق در بعد اجتماعی مظهرش دروغ، در بعد اقتصادی مظهرش کلاهبرداری و اختلاس، در بعد سیاسی مظهرش عوام فریبی و پوپولیسم اجتماعی و در بعد فرهنگی نمادش ولنگاری فرهنگی است.
,به اصطلاح امروزی‌ها با نفاق فرهنگی می‌توان جامعه را از درون دچار بی‌هویتی کرد و همین امر یعنی مهیا شدن فضا برای همه ناهنجارها. نفاق فرهنگی متاسفانه از نفاق‌های دیگر خطرناک‌تر است چراکه با روح و روان و تاریخ یک مردم بازی می‌کند و خیانتی است بس بزرگ و عظیم.
,از عملکرد سازمان‌ها، نهادها و بخش‌های دولتی و غیردولتی بگذریم. به فرمایش مقام معظم رهبری توجه کنیم.
,رهبر فرزانه انقلاب در رابطه ولنگاری فرهنگی فرمودند: «در دستگاه‌های فرهنگی – اعم از دستگاه‌های دولتی و غیر دولتی – یک نوع ولنگاری و بی‌اهتمامی در امر فرهنگ وجود دارد؛ چه در تولیدِ کالایِ فرهنگیِ مفید که کوتاهی می کنیم، چه در جلوگیری از تولید کالای فرهنگی مضر که کوتاهی می کنیم. اهمّیّت کالای فرهنگی از کالای مصرفی جسمانی کمتر نیست، بیشتر است. فرض کنید مرتّب تکرار بکنند که مثلاً فلان‌جور پفک مضر است، نخورید؛ حالا مگر ضررش چقدر است، چه‌جور ضرری است، چه میزان ضرر دارد، برای چند درصد از مردم ضرر دارد؟ این را دائماً می گویند، امّا ضرر فلان‌جور فیلم یا فلان‌جور کتاب یا فلان‌جور بازی رایانه‌ای یا امثال اینها را کسی جرئت نمی کند بگوید که مبادا متّهم بشوند به اینکه جلوی آزادی اطّلاعات و جریان آزاد اطّلاعات را گرفته‌اند. آنهایی که اساس این حرفها هستند، خودشان بیشتر از ما در این مسائل سخت‌گیری می کنند؛ این را باور کنید… نه آقا، باید مراقبت کرد! وظیفه‌ی ما تولید کالای فرهنگی مفید و جلوگیری از کالای فرهنگیِ مضر است. بنده در این زمینه احساس یک ولنگاری‌ای می کنم؛ باید این را شماها در نظر داشته باشید و اهمّیّت بدهید».(۱۳۹۵/۰۳/۱۶)
,هیچ میل ندارم به سان اهل ملاحظه و محافظه، به نعل و میخ بکوبم، بی تعارف باید عرض کنم که بنای فرهنگ شهرستان در حال ویرانی است و این ویرانی خود موجب بروز زلزله و شکاف میان همه اقوال و اعمال پیشینیان این خطه مذهبی و اصیل شده؛ گویی هیچ چیز به هیچ چیز بند نیست.
,اهل دین و فقاهت زیور بندان خانه سیاست و اقتصاد شده اند و صاحب منصبان و اهل ادارات، طالب تسمه کشیدن بر گرده مردم؛ چنان‌که همین جماعت در پی آنند تا همه فرهنگ و اهل آن را بفروشند یا تابع خویش سازند.
,در چنین روزگاری اهل تقوا، اهل امر به معروف و نهی از منکر از گوشه عزلت خویش نظاره گر این ولنگاری اند و اهل مدینه و تدبیرگران آن بی اعتنا و در کار خود مشغول.
,جالب این است که مخالف عقیده یکدیگرند ولی در این هم‌زیستی مسالمت آمیزی که به سر می‌برند، آب از آب هم تکان نمی‌خورد؛ امّا باید گفت که آب از آب تکان خورده و آب از سر گذشته، بی هویّتی و لاابالی گری در جشن ها و شادی هایمان نیز چون بیماری بر حیات ما عارض شده است. بیماری سختی که حاصل غفلت دراز ما و اُمرای ماست. چیزی که امروز امان ما را بریده است.
,شایسته است متولیان و برنامه ریزان فرهنگی همچون اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، ائمه جمعه و جماعات، ستاد احیا امر به معروف و نهی از منکر، مسئولان فرهنگی ادارات و ارگان های دولتی و شهرداری ها؛ نسبت به محتوای این نوع برنامه ها دقت بیشتری داشته باشند.
,نکته سوم اینکه دستگاه های نظارتی و تایید محتوا در شهرستان چه ارگان هایی هستند؟ چه کسی یا ارگانی باید گروه تئاترها، نسخه های تعزیه ها، سرودها، کنسرت ها و… را به لحاظ شکل و محتوا نظارت و مدیریت کند؟
,نکته چهارم اینکه امر به معروف و نهی از منکر وظیفه هر مسلمانی است و تسامح و تساهل در این واجب فراموش شده، دشمنان را به ما مسلط می کند و ما را به ورطه انحراف و جدایی از ارزش ها می کشاند.
,کسی مخالف شادی مردم نیست ولی شادی در سایه عقلانیت و دین. هنگامی که می توان با ابزارهای هنری همچون تئاتر و سرود مردم را شاد کرد چرا به گناه و ابتذال رو بیاوریم؟! مسئولان فراموش نکنند که مسئول بهشت رفتن مردم هستند.
,برای مشاهده و دانلود فیلم جشن میلاد امام رضا ع کلیک کنید/ ۲۴ مگابایت
, برای مشاهده و دانلود فیلم جشن میلاد امام رضا ع کلیک کنید/ ۲۴ مگابایت, دانلود فیلم جشن میلاد امام رضا ع,]
ارسال دیدگاه