از امام رضا(ع) می خواهم تا زیارتش را نصیبم کند + تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  پایگاه خبری نسیم خنداب، زیارت حرم مطهر امام رضا(ع) آرزوی هر فردی است، بسیاری از افراد در جامعه ما هستند که این داغ بر دلشان مانده و تا کنون به زیارت امام رضا(ع) نرفته‌اند.

افرادی بسیاری هستند که به خاطر برخی محدودیت های مالی نمی توانند به زیارت حرم امام رضا(ع) بروند،  ورود کاروان زیر سایه خورشید به شهرستان خنداب و پرچم امام رضا(ع) کمی از دلتنگی افرادی که تاکنون به زیارت مشرف نشده‌اند را کم کرد.

 زهرا جیریایی ۵۰ سال است در روستای قلیچ تپه زندگی می کند و تاکنون به علت مشکلات مالی نتوانسته به زیارت امام رضا(ع) مشرف شود؛ وی در این خصوص می گوید: پرچم امام رضا(ع) به من آرامش خوبی داد، امیدوارم تا زمانی که زنده‌ام، امام رضا(ع) من را بطلبد و بتوانم به زیارتش بروم.

وی با بیان این که برای زیارت حرم امام رضا(ع)، دعا می کنم گفت: تنها آرزویم زیارت حرم مطهر امام رضا(ع) است.

 گوهر جیریایی زن دیگری از روستای قلیچ تپه گفت: از بچگی تا حالا دوست داشتم به زیارت حرم مطهر امام رضا(ع) و امام حسین(ع) بروم، اما به علت مشکلات مالی نتوانستم.

وی گفت: با آوردن پرچم امام رضا(ع) به روستایمان دلم سبک شد، بوی حرم را حس کردم، از امام رضا(ع) می خواهم تا سفرم به حرم را مهیا کند.

 معصومه قلیچ تپه ای  زن دیگری از روستا قلیچ تپه که ۴۰ سال سن داشت به خبرنگار ما گفت: در این مدت عمرم به دلیل نداشتن هزینه سفر نتوانسته‌ام به زیارت امام رضا(ع) بروم.

وی گفت : دلم می خواهد به زیارت امام رضا(ع) بروم ولی وضعیت مالی خوبی ندارم، با نزدیک شدن به ولادت امام رضا(ع) دلتنگی ام برای حرم بیشتر می شود.

افراد زیادی در روستاهای محروم شهرستان خنداب زندگی می کنند که تنها آرزویشان زیارت حرم مطهر امام رضا(ع) است،هزینه سفر تنها مانع آنها برای سفر به مشهد‌الرضا است و زیارت حرم برای آنها آروز است.

حضرت امام رضا علیه السلام روزی به فرزندش امام جواد علیه السلام نوشت: «ای اباجعفر! به من خبر رسیده که وقتی سوار بر مرکب می شوی تا به جایی بروی، غلامان تو را از در کوچک بیرون می برند و این کار به دلیل بخل ایشان است تا خیری از سوی تو به کسی نرسد، تو را به آن حقّی که بر گردنت دارم، ورود و خروج خود را از در بزرگ قرار بده و هنگام سوار شدن، درهم و دینار به همراه خود بردار، سپس هر کس تقاضای کمک کرد، به او کمک کن، من می خواهم خداوند، مقام تو را ارجمند کند، پس انفاق کن و از صاحب عرش در مورد تنگ دستی خود نترس».

روزها از پی هم می گذرد، عمر تمام می شود و انسان از سرای دنیا به سوی ابدیت کوچ می نماید. تنها چیزی که از او به یاد می ماند و خاطره اش را در دل ها زنده می کند، نیکی ها و بخشش های او به دیگران است. اکنون فرصتی فراهم شده تا دعای محرومان را بدرقه راهمان کرده، کوله بار سفر آخرت را از عشق و دوستی مستضعفان پر کنیم. پس بیایید درگاهِ بیداری مان، غبار گناه و خطا را با بخشش و دستگیری نیازمندان از دل ها بشوییم تا خدا نیز با نسیم لطف و مهر خویش، سینه هامان را لبریز عشق و محبت خود سازد.

انتهای پیام/