آقای رییس جمهور! درد مردم شعار و شعر نیست، خویشتن دار باشید!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیام جغتای، روز گذشته فریادهای مردم در حین سخنرانی حسن روحانی در کرمانشاه باعث عصبانیت رییس جمهور شد، عصبانیتی که حسن روحانی را وادار به استفاده از الفاظ نامناسب و البته آمیخته با بی حرمتیکرده و فریادهای آمیخته با درد مردم را به شعار و شعر تشبیه میکند، حرکتی که در وهله اول نشان از پایین بودن آستانه انتقاد پذیری وی در برابر اعتراض های به حق مردمی می باشد.

سوالی که به ذهن انسان می آید این است که چرا محبوبیت دولت حسن روحانی در سومین سال از عمر خود تا این حد نزول پیدا کرده است که حتی مردم اجازه ادامه سخنرانی را به وی نمی دهند؟

برای جواب به این سوال عملکرد حسن روحانی به عنوان رییس جمهور را به صورت اجمالی از نظر می گذرانیم:

دکتر حسن روحانی  در سال 1392 با شعار اعدال، تدبیر و امید وارد گود انتخابات شده و توانست با جلب آرای مردمی به عنوان یازدهمین رییس جمهور جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد و از همان ابتدا با دادن قول هایی در راستای رفع مشکلات پیش روی کشور انتظاراتی را در مردم ایجاد کرد.

قول های رییس جمهور در ابتدا قرار بود تا در یک دوره 100 روزه بازدهی خود را نشان داده و مشکلات فراروی کشور از جمله رکود و اشتغال را بهبود ببخشد و روحانی قرار بود در پایان هر 100 روز روند پیشرفت برنامه های خود را به مردم گزارش بدهد؛ ولی این اتفاق هرگز رخ نداد و در همان روزهای ابتدایی عمر دولت باعث بروز بدبینی هایی نسبت به عملکرد وی در بین مردم شد.

روحانی در ادامه سعی کرد با ابزارهایی همچون پخش سبد کالا که گاه نشان از سرگردانی دولت در پیشبرد قول های خود به مردم داشت کمی به اوضاع بد اقتصادی خانوارها کمک کند ولی این طرح نیز به علت عدم برنامه ریزی صحیح راه به جایی نبرده و نیمه تمام و ناقص رها شد.

دولت حسن روحانی در کنار تمام برنامه های ریز و درشت خود با تمرکز همه جانبه بر سیاست خارجه سعی میکرد با به نتیجه رساندن مذاکرات هسته ای شاید بتواند با لغو تحریم های ظالمانه وجهه دولت خود را بهبود ببخشد و از میزان فشارهای افکار عمومی کشور علیه عملکرد دولت خود بکاهد، بر همین اساس وقتی برنامه جامع افدام مشترک مورد توافق ایران و گروه 1+5 واقع شد دولت با عجله هرچه تمام تر به تعهدات خود عمل کرد تا شاید طرف مقابل که بارها از طرف رهبر معظم انقلاب با عناوینی همچون بدعهد خطاب شده بود، با برداشتن تحریم ها به بهبود اوضاع کشور کمک کند، ولی این اتفاق هم هرگز نیفتاد.

این درحالی بود که دولت آمریکا و همفکرانش در گروه1+5 هر روز بهانه های جدیدی برای ادامه تحریم ها و حتی وضع تحریم جدید می یافتند و دولت حسن روحانی هم در حال از دست دادن مهمترین سرمایه های خود یعنی وقت و محبوبیت بود.

در نتیجه وقتی مردم با دولتی مواجه می شوند که در پایان 3 سال عمر خود نتوانسته است دست آوردی دندانگیر برایشان فراهم کند اجازه ادامه سخنرانی را به رییس جمهور نمی دهند و این اوج بی انصافی است که فریادهای درد آلود یک ملت به شعر و شعار تشبیه بشود، و باید خطاب به حسن روحانی گفت: آقای رییس جمهور! درد مردم شعار و شعر نیست، خویشتن دار باشید! و عیب کار را در عملکرد ضعیف خود دنبال کنید.

انتهای پیام/