محاسبات عددی اشتباه در ایجاد جام زهر قطعنامه و برجام

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از نسل فردا ؛ ۲۷ تیرماه سال روز پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در سال ۶۷ است. حدود ۲۸ سال پیش چنین روزهایی اتفاقات مهمی رخ می دهد.

جمهوری اسلامی ایران قطعنامه ای را که مدت های طولانی  به دلیل اشکالات فراوان نپذیرفته بود ناگهان می پذیرد. چه اتفاقی افتاده است؟  آیا مسیر تغییر  کرده است؟ یا... .

این سوالی است که سال هاست ذهن ها را مشغول کرده است. چرا قبول قطعنامه و چرا جام زهر؟ دلایل زیادی برای پذیرش این قطعنامه توسط مسولان سیاسی و نظامی داده شده است. این که کمبود امکانات نظامی وجود داشت. این که دشمن تقویت شده بود. این که بسیاری از مناطقی که طی عملیات ها به دست آورده بودیم در سال های پایانی مجددا به دست دشمن افتاده بود و... .
به نظر دلایل قانع کننده ای می آید. با داشتن چنین شرایطی آن چه که منطق محاسباتی ما به ما می گوید این است که ادامه جنگ به صلاح نیست. حال این وسط بماند این که جنگ سال ها بود از اولویت اول مسئولین دولتی درآمده بود. مسئولینی که بعد از قبول قطعنامه با استعفای خود سعی در مظلوم نمایی داشتند.

ذکر دلایل بالا ظاهراً دلیلی برای پذیرش قطعنامه و نوشیدن جام زهر است. اما اتفاقات بعد از قبول قطعنامه ناگهان مسولین را شگفت زده می کند. دشمن به فاصله ۳ روز بعد حمله ناگهانی و سراسری خود را آغاز می کند. به زعم نگارنده این حمله کسانی را شگفت زده نمی کرد که مفهوم جام زهر را به خوبی متوجه شده بودند بلکه آن هایی که هنوز نفهمیده بودند جام زهر چیست از این حمله شگفت زده شدند.

 قرار بود دشمن تنبیه شود. قرار بود جنگ تا رفع فتنه ادامه یابد اما وقتی که این اتفاق نیفتاد طبیعی است که دشمن تنبیه نشده جری خواهد شد.

اما راز جام زهر زمانی آشکار شد که مردم به سمت جبهه ها سرازیر شدند. و این سرازیری جمعیت به حدی بود که مسولین  جنگ ( به گفته خودشان) قادر به تدارکات لازم برای این جمعیت نبودند. و ظرف چند ساعت دشمنی که به زعم مسولین تا دندان مسلح بود و چند برابر ما امکانات و نیرو داشت  به پشت مرز ها به عقب رانده شد.  

این اتفاق نشان داد که محاسبات عددی کاملاً اشتباه بوده است ، جایی که همگان فهمیدند عدد و ارقام نیست که سرنوشت یک جنگ و به تعبیر بهتر جهاد فی سبیل الله را تعیین می کند. بلکه آن چه تعیین کننده است ایمان به خدا و یاری خداوند است.

 آری «چه بسیار گروه کوچکی که به فرمان خدا بر گروه های بزرگی پیروز شدند و خداوند با صابران است».

ودر پایان این جملات امام خمینی جواب مناسبی است برای کسانی که همیشه با محاسبات عددی می خواهند همه چیز را محاسبه کنند.  « اشتباهشان در همین است که خیال می‌کنند زیادی جمعیت و زیادی اسلحه کار را انجام می‌دهد و نمی‌دانند که این چیزی که کار را انجام می‌دهد، بازوی قوی افراد است. افراد کم با بازوی قوی و قلب مطمئن. قلب این‌هاست که پیروزی می‌آورد. پیروزی را شمشیر نمی‌آورد، پیروزی را خون می‌آورد. پیروزی را افراد و جمعیت‌های زیاد نمی‌آورد، پیروزی را قدرت ایمان می‌آورد. »

 یادداشت از محمدعلی نظیری

 انتهای پیام/