به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از "موج چهارم" : به یکباره عصر روز چهارشنبه مورخ (16 تیرماه) خبری بر خروجی رسانه منتشر شد، پتروشیمی بوعلی آتش گرفت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, "موج چهارم",حادثه ای کوچک که به دلیل عدم اعمال مدیریت بحران توسط مدیران به ویژه مدیرعامل تازه کار سازمان منطقه ویژه اقتصادی ماهشهر به یک آتش سوزی گسترده تبدیل شد.
,روزهای پر التهابی که با گذشت 57 ساعت بالاخره به پایان رسید، روزهایی که وقتی همه ی چشم ها به ماهشهر خیره بود، چشم وزیر نفت دولت تدبیر و امید به سوختن و دود شدن بزرگترین برج فرآیندی این مجتمع پتروشیمی، مخازن ذخیره سازی نفتا، اتصالات و خطوط لوله و موجودی چند هزار بشکه ای نفتا به عنوان یک فرآورده ی کمیاب و استراتژیک نفتی خیره شده بود.
,وزارت نفت تدبیری برای خاموش کردن آتش خرج نکرد، اما در پایان آتش مشروط به خالی شدن مخزن و سلامت شهروندان معطوف به جهت وزش باد و خسارت 200 میلیون دلاری به پایان رسید.
,اما برای این مدیران بی تدبیر باید گفت که سال پیش در چنین گرمایی و در فاصله ی چند کیلومتری از محل این حادثه، اتفاقی مشابه در پتروشیمی مارون رخ داد، اما در آن روز کارگر گمنامی به نام "شهرام محمدی" بود که در همان دقایق اول خود را به آتش بزند و با بستن شیر مرکزی مجتمع، خطر بروز فاجعه ای عظیم برای همکاران خود و پتروشیمی مارون را بر طرف کند.
,به دنبال آتش سوزی مجتمع پتروشیمی بوعلی، خالد طهماسبی یکی از فعالین دانشجو خوزستان در یادداشتی نوشت: در شرایطی که میان دولت به عنوان بزرگترین کارفرما و جامعه ی کارگری همدلی و گفتمان درک شرایط متقابل صورت نپذیرد، انتظار ناجی شدن دوباره و باز تولید شهرام محمدی ها انتظار عبثی است.
, به دنبال آتش سوزی مجتمع پتروشیمی بوعلی، خالد طهماسبی یکی از فعالین دانشجو خوزستان در یادداشتی نوشت: در شرایطی که میان دولت به عنوان بزرگترین کارفرما و جامعه ی کارگری همدلی و گفتمان درک شرایط متقابل صورت نپذیرد، انتظار ناجی شدن دوباره و باز تولید شهرام محمدی ها انتظار عبثی است.,متن کامل این یادداشت به شرح ذیل می باشد:
, متن کامل این یادداشت به شرح ذیل می باشد: ,پتروشیمی بوعلی ماهشهر در آتش سوخت، چند روز صدها آتش نشان و خودرو با نظارت مسئولین ارشد کشوری از جمله وزیر نفت جهت اطفاء حریق این آتش سوزی مهیب بسیج شده بودند.
,اما درست سال پیش هم در چنین روزهای گرمی در فاصله ی چند کیلومتری از این محل، اتفاقی مشابه در پتروشیمی مارون رخ داد، اما آن روز "شهرام محمدی" کارگری گمنام بود که در همان دقایق اول بروز حادثه تن به آتش بزند و با بستن شیر مرکزی مجتمع، خطر بروز فاجعه ای عظیم برای همکاران خود و پتروشیمی مارون را بر طرف کرد، حادثه ای که می توانست هم سنگ فاجعه ی امروز پتروشیمی بوعلی باشد.
,فراموش نمی کنیم چگونه آن زمان، داستان شجاعت (شهرام محمدی) در میانه ی انکار مسئولین پتروشیمی و اصرار کارگران همکار او به رسانه ها درز کرد، و شهرام پس از چند روز دست و پنجه نرم کردن با جراحات شدید ؛ جان خود را از دست داد.
,اکنون در سالگرد حادثه و مرگ "شهرام محمدی" بار دیگر یکی از مجتمع های پتروشیمی خوزستان در زبانه های آتش گرفتار می شود، اما دیگر شهرام محمدی حضور ندارد که تن به آتش بزند.
,او در گور سردی در حاشیه ی زادگاهش شهرستان ایذه درکنار صدها کارگر و کارگرزاده ی دیگر آرمیده است، مرگ امثال (شهرام محمدی) آنچنان که زنده بودنش برای هیچ کس جز خانواده اش خبر مهمی نبود، شاید اگر مسئولین پتروشیمی و وزارت نفت قدر کارگران زحمتکش شاغل در بخش های پیمانکاری این صنایع را بیشتر می دانستند و برای بهبود وضعیت معیشت آنها تلاش می کردند، شاید اگر برای خانواده ی شهرام محمدی به عنوان یک نماد و نمونه ی جامعه ی فهیم کارگری ایران چاره و ستایش در خوری دیده می شد، اگر دلجویی واحترام لازم از جامعه ی کارگری ما که در معرض حوادث پر خطر قرار دارند توسط نهادهای ذی ربط به عمل می آمد، اگر برای حمایت ناچیز قانون از کارگرانی که در مقابل احقاق حقوق خود در مقابل کارفرمایان آسیب پذیر و اغلب مغلوبند چاره ای اندیشیده می شد، امروز در پتروشیمی بوعلی هم کارگران گمنام دیگری حماسه ی شهرام محمدی را تکرار می کردند و در ثانیه های اول بروز این اتفاق به قلب حادثه می زدند و از فاجعه جلوگیری می کردند.
,اما در شرایطی که خبر به شلاق بسته شدن کارگران معدن طلای آق دره و خبر عدم تامین مالی بازماندگان شهرام محمدی و خبرهای ناگوار دیگری از بی مهری به کارگران شریف کشور، در مقابل خبر انتشار ارقام فیش های نجومی مدیران نشسته در برج های عاج و دفاع عجیب برخی نمایندگان از دریافت چنین حقوق هایی، خبر اختلاس های بزرگ و اجراء پروژه های بزرگی همچون سد گتوند که یکی از اهداف پشت پرده ی آن تزریق پول به شرکت های نور چشمی ست، فضای رسانه های ما را تسخیر کرده است، هر عقل سلیمی به وجود تدبیر و امید در تحقق برابری و عدالت شک می کند.
,در شرایطی که میان دولت به عنوان بزرگترین کارفرما و جامعه ی کارگری همدلی و گفتمان درک شرایط متقابل صورت نپذیرد، انتظار ناجی شدن دوباره و باز تولید شهرام محمدی ها انتظار عبثی است.
, در شرایطی که میان دولت به عنوان بزرگترین کارفرما و جامعه ی کارگری همدلی و گفتمان درک شرایط متقابل صورت نپذیرد، انتظار ناجی شدن دوباره و باز تولید شهرام محمدی ها انتظار عبثی است.,فراموش نکنیم مهم ترین سرمایه ی تحقق شعار اقتصاد مقاومتی می تواند کارگران فهیم و با انگیزه ای باشند که چرخ اقتصاد کشور بدست آنها می چرخد.
,خالد طهماسبی
, خالد طهماسبی, خالد طهماسبی,]
ارسال دیدگاه