به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از یزد رسا؛
, شبکه اطلاع رسانی دانا, یزد رسا,مردان خدا پرده پندار دریدند زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند
بر تارک وادی اخلاق و عرفان استان یزد نام بزرگ مردی می درخشد که در طول حیات پر برکت خویش مصداق سالک کوی دوست بود و در این سیر الهی و ساده زیستی خویش شیفتگان مستعدی را نیز همراه خود ساخت. او از محدود سالکان بزرگی است که در تاریخ یزد هرگز او را فراموش نخواهد کرد.
مرحوم حجت الاسلام سید جلال یحیی زاده تربیت و تهذیب را کنار تعلیم و تعلم و حضور فعال در عرصه های اجتماعی و خدمت به مردم همواره ضروری می دانست، آنچنان عشق وصال یار او را ازدیار دورن خود کوچ داده بود که با این هجرت دورنی و معنوی انگار دائما دنبال اهل دل می گشت که گوهر وجودی خویش را بیش از پیش شکوفا کند.
دوستان عیب من بی دل حیران مکنید گوهری دارم وصاحب نظری می جویم
مرحوم یحیی زاده سال ها در شهر میبد با کوله باری از علم و معنویت آموخته بود انسان های پاکی را به سوی خود کشاند و تربیت کرد.
شیفتگان توشه کمال از محضر پر فیضش بهره سرشاری بردند.سکونت در زادگاهش برکات فراوانی داشت. دانش پژوهان از باران دانش او بهره می جستندو مردم نیز با رویی پرشور اطراف او حلقه می زدند.
مردان خدا هرکجا که باشند و در هر مقطعی از خدمت که قرار گیرند نور حضرت دوست را در سیما دارند چه در حوزه علمیه و چه در سنگر تدریس و چه در سنگر خدمت به مردم.
مرحوم یحی زاده رابطه عاشقانه و خالصلنه ای با پروردگار متعال داشت.شاهدان حکایات و مطالب زیادی از او در سینه دارند، گویی همواره در عبادات و مستحبات با آسمان نجوایی کرد.
زان پیشتر که عالم فانی شود خراب مارا زجام باده گلگون خراب کن
خیلی ها با بهره مندی از رفتار و اخلاق او توشه ها اندوخته اند و موجبات سعادتمندی دنیا و آخرت خود را فراهم ساختند و برای او نیز با قیات الصالحاتی فراهم نمودند.
مرحو یحیی زاده شخصیتی بود که همواره خویشتن را مدیون انقلاب اسلامی می دانست. از این رو در تبیین اهداف نظام اسلامی و آرمانهای امام راحل و شهدا بی وقفه و با دل و جان تلاش می کرد. با این که کسالت هایی داشت در این اواخر بیشتر تحت نظارت پزشک بود ولی برای انجام امور مردم و نظام و مملکت اصرار داشت در حالی که گاهی از سوی پزشکان استراحت مطلق داشت.
از ویژگی های آن سید بزرگوار تواضع و ساده زیستی شگفت انگیزش بود. هیچگاه کار و فعالیت و حرف خود را کامل نمی دانست ، خوشرو ، خوش برخورد و خوش کلام بود.
از خودستایی پرهیز داشت و دیگران را نیز نهی می کرد ، بسیار تودار بود . از روی مباهات و منیت و هوای ننفس به زبان نمی آورد که من فلان کار را کردم یا من بودم که چنین نقشی داشتتم. از تعریف و تمجید خیلی خوشش نمی آمد. اهل سازش کاری با کسی نبود و با صراحت لهجه آنچه از دستش بر نمی آمد رد می کرد.
از موقعیت سالم سیاسی برخوردار بود بحدی که خیلی از گروه های فعال سیاسی در استان تلاش می کردند وی را جزو گروه و تشکل خود معرفی کنند، البته آن مرحوم خود را از بسیاری از این تشکل ها بری می دانست که گاهی بعضی ها رنجیده خاطر نیز می شدند.
مرحوم یحیی زاده بر این باور بود که دنیای فانی را که دیر یا زود از کف خواهد رفت در راه رضای محبوب و خشنودی انسانها سپری کند و در عوض آخرت جاوید و سعادت بی پایان را برای خویش ذخیره سازد. چه ذخیره با ارزش و چه معامله شیرینی که سود آن هم رضایت همنوعان و هم رضایت پروردگار و اولیای الهی و مقام رضوان الهی را در بردارد.
او تأسی به مقتدای خویش مولای متقیان حضرت علی (ع) کرده بود که فرمود: هیچکس را بهره ای از دنیایش نیست جز همان مقدار که خرج آخرتش کند.
روحش شــاد و یادش گرامی
غلامعلی مدیح
مردان خدا پرده پندار دریدند زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند
بر تارک وادی اخلاق و عرفان استان یزد نام بزرگ مردی می درخشد که در طول حیات پر برکت خویش مصداق سالک کوی دوست بود و در این سیر الهی و ساده زیستی خویش شیفتگان مستعدی را نیز همراه خود ساخت. او از محدود سالکان بزرگی است که در تاریخ یزد هرگز او را فراموش نخواهد کرد.
مرحوم حجت الاسلام سید جلال یحیی زاده تربیت و تهذیب را کنار تعلیم و تعلم و حضور فعال در عرصه های اجتماعی و خدمت به مردم همواره ضروری می دانست، آنچنان عشق وصال یار او را ازدیار دورن خود کوچ داده بود که با این هجرت دورنی و معنوی انگار دائما دنبال اهل دل می گشت که گوهر وجودی خویش را بیش از پیش شکوفا کند.
دوستان عیب من بی دل حیران مکنید گوهری دارم وصاحب نظری می جویم
مرحوم یحیی زاده سال ها در شهر میبد با کوله باری از علم و معنویت آموخته بود انسان های پاکی را به سوی خود کشاند و تربیت کرد.
شیفتگان توشه کمال از محضر پر فیضش بهره سرشاری بردند.سکونت در زادگاهش برکات فراوانی داشت. دانش پژوهان از باران دانش او بهره می جستندو مردم نیز با رویی پرشور اطراف او حلقه می زدند.
مردان خدا هرکجا که باشند و در هر مقطعی از خدمت که قرار گیرند نور حضرت دوست را در سیما دارند چه در حوزه علمیه و چه در سنگر تدریس و چه در سنگر خدمت به مردم.
مرحوم یحی زاده رابطه عاشقانه و خالصلنه ای با پروردگار متعال داشت.شاهدان حکایات و مطالب زیادی از او در سینه دارند، گویی همواره در عبادات و مستحبات با آسمان نجوایی کرد.
زان پیشتر که عالم فانی شود خراب مارا زجام باده گلگون خراب کن
خیلی ها با بهره مندی از رفتار و اخلاق او توشه ها اندوخته اند و موجبات سعادتمندی دنیا و آخرت خود را فراهم ساختند و برای او نیز با قیات الصالحاتی فراهم نمودند.
مرحو یحیی زاده شخصیتی بود که همواره خویشتن را مدیون انقلاب اسلامی می دانست. از این رو در تبیین اهداف نظام اسلامی و آرمانهای امام راحل و شهدا بی وقفه و با دل و جان تلاش می کرد. با این که کسالت هایی داشت در این اواخر بیشتر تحت نظارت پزشک بود ولی برای انجام امور مردم و نظام و مملکت اصرار داشت در حالی که گاهی از سوی پزشکان استراحت مطلق داشت.
از ویژگی های آن سید بزرگوار تواضع و ساده زیستی شگفت انگیزش بود. هیچگاه کار و فعالیت و حرف خود را کامل نمی دانست ، خوشرو ، خوش برخورد و خوش کلام بود.
از خودستایی پرهیز داشت و دیگران را نیز نهی می کرد ، بسیار تودار بود . از روی مباهات و منیت و هوای ننفس به زبان نمی آورد که من فلان کار را کردم یا من بودم که چنین نقشی داشتتم. از تعریف و تمجید خیلی خوشش نمی آمد. اهل سازش کاری با کسی نبود و با صراحت لهجه آنچه از دستش بر نمی آمد رد می کرد.
از موقعیت سالم سیاسی برخوردار بود بحدی که خیلی از گروه های فعال سیاسی در استان تلاش می کردند وی را جزو گروه و تشکل خود معرفی کنند، البته آن مرحوم خود را از بسیاری از این تشکل ها بری می دانست که گاهی بعضی ها رنجیده خاطر نیز می شدند.
مرحوم یحیی زاده بر این باور بود که دنیای فانی را که دیر یا زود از کف خواهد رفت در راه رضای محبوب و خشنودی انسانها سپری کند و در عوض آخرت جاوید و سعادت بی پایان را برای خویش ذخیره سازد. چه ذخیره با ارزش و چه معامله شیرینی که سود آن هم رضایت همنوعان و هم رضایت پروردگار و اولیای الهی و مقام رضوان الهی را در بردارد.
او تأسی به مقتدای خویش مولای متقیان حضرت علی (ع) کرده بود که فرمود: هیچکس را بهره ای از دنیایش نیست جز همان مقدار که خرج آخرتش کند.
روحش شــاد و یادش گرامی
غلامعلی مدیح
مردان خدا پرده پندار دریدند زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند
,بر تارک وادی اخلاق و عرفان استان یزد نام بزرگ مردی می درخشد که در طول حیات پر برکت خویش مصداق سالک کوی دوست بود و در این سیر الهی و ساده زیستی خویش شیفتگان مستعدی را نیز همراه خود ساخت. او از محدود سالکان بزرگی است که در تاریخ یزد هرگز او را فراموش نخواهد کرد.
,مرحوم حجت الاسلام سید جلال یحیی زاده تربیت و تهذیب را کنار تعلیم و تعلم و حضور فعال در عرصه های اجتماعی و خدمت به مردم همواره ضروری می دانست، آنچنان عشق وصال یار او را ازدیار دورن خود کوچ داده بود که با این هجرت دورنی و معنوی انگار دائما دنبال اهل دل می گشت که گوهر وجودی خویش را بیش از پیش شکوفا کند.
,دوستان عیب من بی دل حیران مکنید گوهری دارم وصاحب نظری می جویم
,مرحوم یحیی زاده سال ها در شهر میبد با کوله باری از علم و معنویت آموخته بود انسان های پاکی را به سوی خود کشاند و تربیت کرد.
,شیفتگان توشه کمال از محضر پر فیضش بهره سرشاری بردند.سکونت در زادگاهش برکات فراوانی داشت. دانش پژوهان از باران دانش او بهره می جستندو مردم نیز با رویی پرشور اطراف او حلقه می زدند.
,مردان خدا هرکجا که باشند و در هر مقطعی از خدمت که قرار گیرند نور حضرت دوست را در سیما دارند چه در حوزه علمیه و چه در سنگر تدریس و چه در سنگر خدمت به مردم.
,مرحوم یحی زاده رابطه عاشقانه و خالصلنه ای با پروردگار متعال داشت.شاهدان حکایات و مطالب زیادی از او در سینه دارند، گویی همواره در عبادات و مستحبات با آسمان نجوایی کرد.
,زان پیشتر که عالم فانی شود خراب مارا زجام باده گلگون خراب کن
,خیلی ها با بهره مندی از رفتار و اخلاق او توشه ها اندوخته اند و موجبات سعادتمندی دنیا و آخرت خود را فراهم ساختند و برای او نیز با قیات الصالحاتی فراهم نمودند.
,مرحو یحیی زاده شخصیتی بود که همواره خویشتن را مدیون انقلاب اسلامی می دانست. از این رو در تبیین اهداف نظام اسلامی و آرمانهای امام راحل و شهدا بی وقفه و با دل و جان تلاش می کرد. با این که کسالت هایی داشت در این اواخر بیشتر تحت نظارت پزشک بود ولی برای انجام امور مردم و نظام و مملکت اصرار داشت در حالی که گاهی از سوی پزشکان استراحت مطلق داشت.
,از ویژگی های آن سید بزرگوار تواضع و ساده زیستی شگفت انگیزش بود. هیچگاه کار و فعالیت و حرف خود را کامل نمی دانست ، خوشرو ، خوش برخورد و خوش کلام بود.
,از خودستایی پرهیز داشت و دیگران را نیز نهی می کرد ، بسیار تودار بود . از روی مباهات و منیت و هوای ننفس به زبان نمی آورد که من فلان کار را کردم یا من بودم که چنین نقشی داشتتم. از تعریف و تمجید خیلی خوشش نمی آمد. اهل سازش کاری با کسی نبود و با صراحت لهجه آنچه از دستش بر نمی آمد رد می کرد.
,از موقعیت سالم سیاسی برخوردار بود بحدی که خیلی از گروه های فعال سیاسی در استان تلاش می کردند وی را جزو گروه و تشکل خود معرفی کنند، البته آن مرحوم خود را از بسیاری از این تشکل ها بری می دانست که گاهی بعضی ها رنجیده خاطر نیز می شدند.
,مرحوم یحیی زاده بر این باور بود که دنیای فانی را که دیر یا زود از کف خواهد رفت در راه رضای محبوب و خشنودی انسانها سپری کند و در عوض آخرت جاوید و سعادت بی پایان را برای خویش ذخیره سازد. چه ذخیره با ارزش و چه معامله شیرینی که سود آن هم رضایت همنوعان و هم رضایت پروردگار و اولیای الهی و مقام رضوان الهی را در بردارد.
,او تأسی به مقتدای خویش مولای متقیان حضرت علی (ع) کرده بود که فرمود: هیچکس را بهره ای از دنیایش نیست جز همان مقدار که خرج آخرتش کند.
,روحش شــاد و یادش گرامی
,غلامعلی مدیح
,]
ارسال دیدگاه