به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ چند روز از جنگ لفظی برانکو و کی‌روش می‌گذرد و بحث بر سر اینکه چه کسی مقصر است، خیلی داغ شده. مصاحبه‌های کی‌روش و پاسخ‌های حامیان برانکو هم اجازه نمی‌دهد این تب فروکش کند. سرمربی پرتغالی که طبع برون‌گرایی دارد، از هر رسانه‌ای برای حمله‌های جدید استفاده می‌کند؛ از روزنامه‌ها و سایت‌های حامی‌اش گرفته تا صفحاتش در شبکه‌های اجتماعی. برانکو که اهل جنجال نیست حرف هایش را در این یکی دو روز اخیر زد و سکوت کرد، ولی مصاحبه‌ها در حمایت از او کم نبوده، چه از سوی مخالفان کی‌روش چه از سوی پرسپولیسی‌ها.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
تصویری که این روزها از فوتبال ایران ساخته شده، به هیچ وجه خوشایند نیست و بدتر اینکه فعلا امیدی برای تمام شدن این جنجال وجود ندارد. مدیران فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ معمولا علاقه زیادی به مصاحبه دارند. در روزهای عادی می‌توانید مصاحبه‌ها و تیترهای زیادی از آنها در سایت‌های خبری پیدا کنید، ولی از روزی که مشاجره مربیان تیم ملی و پرسپولیس شروع شده، هیچ خبری از آنها نیست، نه مصاحبه، نه حتی یک خط خبر. انگار همگی به تعطیلات دسته‌جمعی رفته‌اند و قرار است در شروع لیگ برتر یا چند روز مانده به بازی ایران – قطر به دفتر کارشان برگردند. این روزها از مدیرانی که تهیه تقویم لیگ برتر را به‌عنوان نقاط برجسته کارنامه‌شان معرفی می‌کردند، خبری نیست. همان کسانی که این کشمکش نتیجه تصمیمات آنهاست.
کفاشیان متهم به این بود که اقتدار مدیریتی ندارد. گفته می‌شد فوتبال مدیری قوی‌تر لازم دارد؛ کسی که بتواند حرف آخر را بزند. انتظار می‌رفت با انتخاب رییس جدید، شرایط بهتر شود، ولی وضعیت فعلی کاملا نگران‌کننده است. کفاشیان این هنر را داشت که چنین دعواهایی را به هر ترفندی جمع می‌کرد، ولی فدراسیون جدید انگار هنوز در شوک است. وسط دعوای بزرگی که به‌تدریج تمام فوتبال ایران را در بر می‌گیرد، این سوال به ذهن می‌رسد که بزرگتر این فوتبال کیست؟ متولی آن چطور؟
کافی است به یاد بیاوریم درگیری برانکو و کی‌روش از کجا شروع شد. اگر رقابت پنهان این دو مربی را کنار بگذاریم، اختلاف آنها از تقویمی می‌آید که فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ برنامه‌ریزی کرده‌اند. این اختلاف می‌توانست با برگزاری جلسات میان مدیران فدراسیون و باشگاه‌ها برطرف شود. فدراسیون می‌توانست برنامه‌ای انتخاب کند که هم منافع تیم ملی تامین شود، هم تمرین‌های پیش‌فصل باشگاه‌ها به هم نخورد. این جلسات باید قبل از اعلام برنامه اردوهای اتریش و ارمنستان برگزار می‌شد، ولی حتی بعد از اعتراض مربیان لیگ برتر هم امکان رسیدن به راه حل میانه‌ای وجود داشت. سکوت فدراسیون در این شرایط حساس چه دلیلی دارد؟
ظاهرا فدراسیون فوتبال دیگر هیچ کنترلی روی سرمربی تیم ملی ندارد و امیدوار است طرفین با گذشت زمان کوتاه بیایند. شاید هم فدراسیون نمی‌خواهد مجبور به انتخاب بین کی‌روش و پرسپولیس پرطرفدار شود. مهم‌تر از پل‌هایی که فدراسیون علاقه‌ای به خراب کردن آنها ندارد، تکلیف تیم ملی است که هر چه زودتر باید روشن شود. برخورد مصلحتی امروز اگر به از دست رفتن امتیازات در مقدماتی جام جهانی ختم شود، فدراسیون مجبور به پرداخت هزینه بالایی خواهد شد.
تصویری که این روزها از فوتبال ایران ساخته شده، به هیچ وجه خوشایند نیست و بدتر اینکه فعلا امیدی برای تمام شدن این جنجال وجود ندارد. مدیران فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ معمولا علاقه زیادی به مصاحبه دارند. در روزهای عادی می‌توانید مصاحبه‌ها و تیترهای زیادی از آنها در سایت‌های خبری پیدا کنید، ولی از روزی که مشاجره مربیان تیم ملی و پرسپولیس شروع شده، هیچ خبری از آنها نیست، نه مصاحبه، نه حتی یک خط خبر. انگار همگی به تعطیلات دسته‌جمعی رفته‌اند و قرار است در شروع لیگ برتر یا چند روز مانده به بازی ایران – قطر به دفتر کارشان برگردند. این روزها از مدیرانی که تهیه تقویم لیگ برتر را به‌عنوان نقاط برجسته کارنامه‌شان معرفی می‌کردند، خبری نیست. همان کسانی که این کشمکش نتیجه تصمیمات آنهاست.
کفاشیان متهم به این بود که اقتدار مدیریتی ندارد. گفته می‌شد فوتبال مدیری قوی‌تر لازم دارد؛ کسی که بتواند حرف آخر را بزند. انتظار می‌رفت با انتخاب رییس جدید، شرایط بهتر شود، ولی وضعیت فعلی کاملا نگران‌کننده است. کفاشیان این هنر را داشت که چنین دعواهایی را به هر ترفندی جمع می‌کرد، ولی فدراسیون جدید انگار هنوز در شوک است. وسط دعوای بزرگی که به‌تدریج تمام فوتبال ایران را در بر می‌گیرد، این سوال به ذهن می‌رسد که بزرگتر این فوتبال کیست؟ متولی آن چطور؟
کافی است به یاد بیاوریم درگیری برانکو و کی‌روش از کجا شروع شد. اگر رقابت پنهان این دو مربی را کنار بگذاریم، اختلاف آنها از تقویمی می‌آید که فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ برنامه‌ریزی کرده‌اند. این اختلاف می‌توانست با برگزاری جلسات میان مدیران فدراسیون و باشگاه‌ها برطرف شود. فدراسیون می‌توانست برنامه‌ای انتخاب کند که هم منافع تیم ملی تامین شود، هم تمرین‌های پیش‌فصل باشگاه‌ها به هم نخورد. این جلسات باید قبل از اعلام برنامه اردوهای اتریش و ارمنستان برگزار می‌شد، ولی حتی بعد از اعتراض مربیان لیگ برتر هم امکان رسیدن به راه حل میانه‌ای وجود داشت. سکوت فدراسیون در این شرایط حساس چه دلیلی دارد؟
ظاهرا فدراسیون فوتبال دیگر هیچ کنترلی روی سرمربی تیم ملی ندارد و امیدوار است طرفین با گذشت زمان کوتاه بیایند. شاید هم فدراسیون نمی‌خواهد مجبور به انتخاب بین کی‌روش و پرسپولیس پرطرفدار شود. مهم‌تر از پل‌هایی که فدراسیون علاقه‌ای به خراب کردن آنها ندارد، تکلیف تیم ملی است که هر چه زودتر باید روشن شود. برخورد مصلحتی امروز اگر به از دست رفتن امتیازات در مقدماتی جام جهانی ختم شود، فدراسیون مجبور به پرداخت هزینه بالایی خواهد شد.
,
,
,
ایران ورزشی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه