به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از یزد هنر؛ سید علی میری رکن آبادی از شاعران پیشکسوت استان یزد در پی درگذشت حمید سبزواری پدر شعر انقلاب دلنوشته ای را نوشت که متن کامل آن را در زیر می توانید مشاهده کنید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, یزد هنر,
پرش را بست آن باز شکاری / به باران داد احساس بهاری
سرود درد شد آرام این بار / بهشتی شد حمید سبزواری
سلام بر او روزی زاده شد، روزی که وفات یافت، روزی بر انگیخته می شود.
شب شعر و محفل انس شاعران را با او شناختم. روستازاده ای کوچک بودم که دست کوتاهم به نخل بلندقامتان نمی رسید. به میبد که آمد شهرمان بوی شعر گرفت. دور تا دورش شمع هایی تا صبح روشن بودند. برایش پروانگی می کردند. او که شعر خواند، جان این قطره را هم سیراب کرد.
بی اغراق همه ی وجودش شعر بود و نگاهش شعر ناب، بی حاشیه در متن حضور داشت. شعر انقلاب با او تفسیر می شد، شور و شعور در او جاری بود.
از آن روز تا روزگارانی که شعرش را بارانی به دانش آموزانم تقدیم می کردم هیچگاه عطش دیدنش را از خود دور ندیدم. دانش آموزانم حس می کردند که همه ی وجودم با شعر«بار سفر بر باره بندیم»او به حرکت در می آمد.
مجموعا سه بار در محضرش آفتاب پوش شدم، اما همیشه دوستش داشته ام و می دارم. همزبان عشق بود تا آخر، زبان شعرش با زبان شعر امروز متفاوت بود، اما همه از زلالی زبانش می نوشیدند، او همزبان دلش بود، او زبان انقلاب بود. او حمید سبزواری بود.
روحش شاد و یادش گرامی باد
پرش را بست آن باز شکاری / به باران داد احساس بهاری
سرود درد شد آرام این بار / بهشتی شد حمید سبزواری
سلام بر او روزی زاده شد، روزی که وفات یافت، روزی بر انگیخته می شود.
شب شعر و محفل انس شاعران را با او شناختم. روستازاده ای کوچک بودم که دست کوتاهم به نخل بلندقامتان نمی رسید. به میبد که آمد شهرمان بوی شعر گرفت. دور تا دورش شمع هایی تا صبح روشن بودند. برایش پروانگی می کردند. او که شعر خواند، جان این قطره را هم سیراب کرد.
بی اغراق همه ی وجودش شعر بود و نگاهش شعر ناب، بی حاشیه در متن حضور داشت. شعر انقلاب با او تفسیر می شد، شور و شعور در او جاری بود.
از آن روز تا روزگارانی که شعرش را بارانی به دانش آموزانم تقدیم می کردم هیچگاه عطش دیدنش را از خود دور ندیدم. دانش آموزانم حس می کردند که همه ی وجودم با شعر«بار سفر بر باره بندیم»او به حرکت در می آمد.
مجموعا سه بار در محضرش آفتاب پوش شدم، اما همیشه دوستش داشته ام و می دارم. همزبان عشق بود تا آخر، زبان شعرش با زبان شعر امروز متفاوت بود، اما همه از زلالی زبانش می نوشیدند، او همزبان دلش بود، او زبان انقلاب بود. او حمید سبزواری بود.
روحش شاد و یادش گرامی باد
پرش را بست آن باز شکاری / به باران داد احساس بهاری
سرود درد شد آرام این بار / بهشتی شد حمید سبزواری
,
سلام بر او روزی زاده شد، روزی که وفات یافت، روزی بر انگیخته می شود.
شب شعر و محفل انس شاعران را با او شناختم. روستازاده ای کوچک بودم که دست کوتاهم به نخل بلندقامتان نمی رسید. به میبد که آمد شهرمان بوی شعر گرفت. دور تا دورش شمع هایی تا صبح روشن بودند. برایش پروانگی می کردند. او که شعر خواند، جان این قطره را هم سیراب کرد.
,
بی اغراق همه ی وجودش شعر بود و نگاهش شعر ناب، بی حاشیه در متن حضور داشت. شعر انقلاب با او تفسیر می شد، شور و شعور در او جاری بود.
,از آن روز تا روزگارانی که شعرش را بارانی به دانش آموزانم تقدیم می کردم هیچگاه عطش دیدنش را از خود دور ندیدم. دانش آموزانم حس می کردند که همه ی وجودم با شعر«بار سفر بر باره بندیم»او به حرکت در می آمد.
,مجموعا سه بار در محضرش آفتاب پوش شدم، اما همیشه دوستش داشته ام و می دارم. همزبان عشق بود تا آخر، زبان شعرش با زبان شعر امروز متفاوت بود، اما همه از زلالی زبانش می نوشیدند، او همزبان دلش بود، او زبان انقلاب بود. او حمید سبزواری بود.
,روحش شاد و یادش گرامی باد
,انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه