تراویح، منشوری دل انگیز و خوانی گسترده تا حریم خدا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازشاهوخبر؛ ایمان قدسی مردم و فرهنگ هر دیاری باعث می شود که واجبات دینی علاوه بر شرایط اساسی خود، دارای فرهنگی شود که در طول اعسار شکل های مختلف به خود بگیرد و همراه با روزگاران منشوری از قابلیت ها، شیوه ها و رسوم شود، به گونه ایی که در هنگام انجام آن با انواع اعمال و کردار پذیرای سیل مشتاقان و مومنین به آن باشد.      

روزه داری به عنوان اجابتی الهی در طول یکماه از ادای آن، دارای مناسک خاصی بوده و در هرنقطه ای که اسلام حضور داشته باشد واین فریضه دینی درماه رمضان به جاآورده شود دارای رسومی شده که در فرهنگ هر منطقه تصویری از اجتماع ایمانداران و آداب بخصوص آنان را نشان می دهد.

مناطق کُردنشین به مانند دیگر نقاط ایران با نزدیک شدن به ماه رمضان حال و هوای خاصی به خود می گیرد و بوی عطرانگیز و دل آویزی در روزهای پایانی ماه شعبان درکوی و برزن می پیچید و همه خود را برای این میهمانی خاص مهیا می نمایند.

کامیاران نیز خارج از این جنب و جوش نیست و آداب و رسومی مشابه با دیگر شهرهای کُردستان دارد؛ از خریدهای قبل از رمضان گرفته تا جوشش بازار شهر در غروب و سیل نمازگزاران در صفوف مساجد، همه وهمه حکایت از روزه دارانی دارد که به دور از امیال و آرزوها، داشته ها و نداشته ها و... فقط در پی آن هستند تا از این سفره وخوان گسترده نواله ایی برگیرند و کرامت الهی را در محسونی احسان همگانی تجربه نمایند.

اما درمیان این همه عبادت ها، دعا وثنا، آداب های فرهنگی واجتماعی، رسوم قدیمی و رسم های نوین، بیدارشدن برای سحری و دورهم جمع شدن برای افطار و..، آنچه برای نگارنده و شاید بیشتر مردمان کُردستان دلگشا و خاطره انگیز است و هنوز اهمیت اعتقادی، دینی و فرهنگی خود را از دست نداده است، خواندن نماز تراویح در شب های ماه رمضان است.

تراویح به نمازهایی اطلاق می‌شود که در شب‌های ماه رمضان پس از نماز عشاء به جماعت ‌خوانده می شود.در ماه رمضان  و در مساجد کُردستان رسم است که هر شب یک جزء قرآن را در این نمازها تلاوت کنند تا در پایان ماه رمضان  قرآن ختم شود. نماز تراویح بیست رکعتی است، اما پس از هر دو رکعت سلام داده می‌شود، که پس از هر چهار رکعت ترویحه انجام می‌شود و از این رو آن را نماز تراویح می‌نامند. ترویحه، وقفه کوتاهی است که از آن برای خواندن دعا یا اذکار استفاده می‌شود.

در روزگاران نه چندان دور ودر ماه رمضان خواندن نماز تراویح در مسجد حضرت حمزه شهر کامیاران حال وهوای خاصی داشت؛ بزرگان محله های اطراف بعد از افطار به سوی مسجد روانه می شدند و در میانه راه نوجوانانی را که در دل شب به بازی  مشغول می شدند را برای همراه شدن در به جای آوردن واجبات و مستحبات ماه رمضان فرا می خواندند و همه در صف های نماز و زیر نور مهتابی های زردوسفید صحن مسجد قیام می کردند تا بعد از نماز واجب، نمازهای مستحب را همراه با دعا و قرائت قرآن تا پاسی از شب به جا آورند.

بوی شباهنگام صحن مسجد عطر دیگری داشت و پس از عجین شدن با نوای « مرحبا یا شهر رمضان...» اشک شوق ناشی از عبادت و عبودیت را بر دیدگان نمازگزاران می نشاند و  در این شبها خدا تا ابتدای نوک انگشت دستان به دعا برافراشته نزدیک بود تا بزرگ و کهتر همه از جنس ستاره مشرقی باشند.

و امروز نیز این رسم دینی و اجتماعی همچنان ادامه دارد و مساجد شهر کامیاران مملو از نمازگزارانیست که به ما یادآور می شوند با وجود رسوخ فرهنگ های مختلف وغیربومی و انواع تکنولوژی و فناوری مدرن و همه گیر، هنوز اعتقاد در لایه های مختلف جامعه جریان دارد و مردمان این دیار هرچه را به کنار نهند، دل در گرو دین و ایمان دارند و برای امور مذهبی به جاوید پایه هستند.

انتهای پیام/م