استفاده از صنایع دستی گامی موثر در جهت اقتصاد مقاومتی/نقش صنایع دستی بومی در فرهنگ و هنر مردم میناب+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از میناب جنوب،  علی صادقی اهل و ساکن روستای بهمنی شهرستان میناب در سال ۱۳۷۶ کارگاهی در ابعاد کوچک را در این روستا برای تولید صنایع دستی بنا کردند و بعد از مشاهده استقبال و علاقه مردم کارگاه خود را گسترش داده و شعبه دیگری نیز در شهرستان دایر می کنند و در حال حاضر ۲۶۰ کارگاه کوچک خانگی را مدیریت می کنند و بزرگترین شرکت تولیدی صنایع دستی در هرمزگان می باشند.

صادقی افزود: صنایع دستی بومی از جایگاهی ویژه در فرهنگ و سنت های مردم برخوردار می باشد. بعنوان مثال رودوزیهای سنتی که از جمله مهمترین رشته های صنایع دستی این منطقه است. جزء پوشش بومی زنان و دختران منطقه می باشد و یا نوعی حصیر به نام «تک» در نواحی روستایی هم بعنوان زیرانداز و هم بعنوان بخشی از پوشش سقف خانه ها مورد استفاده قرار می گیرد.

وی اظهار کرد: در سالهای اخیر در صدها نمایشگاه کشوری حضور پیدا کرده ایم و مفتخر به دریافت ۵ مدال طلای کشوری، کارآفرین برتر کشور در سالهای ۱۳۹۰ و ۱۳۹۲ ،شرکت تعاونی برتر استان در سال ۱۳۹۴ و عناوین مختلف دیگر شده ایم.

صادقی گفت: با درنظرداشتن موقعیت مرزی استان و رویارویی ساکنان مدرسه با فرهنگ های بیگانه، محفوظ ماندن این جایگاه و استفاده از صنایع دستی بویژه در پوشش خانم ها بسیار ارزشمند است و حاکی از توجه و عنایت مردم استان به اینگونه صنایع و حفظ نمادهای سنتی و بومی منطقه می باشد.

این هنرمند مینابی یاد آور شد: تولیدات سفالگران مینابی عمدتاً ظروف سفالی می باشد که شامل: نوعی کوزه آب به نام «جهله» انواع گلدان، قلیان، سرقلیان، اسفندسوز در باز و قفسی «گشته سوز» این ظروف سفالی بیشتر توسط ساکنین نواحی روستایی مورد استفاده قرار می گیرد و محصولات حصیری مشتمل بر سجاده حصیری، بادبزن، نوعی سبد حصیری گرد و دردار بلند جهت نگهداری البسه، نوعی زیرانداز به نام «تک» که در نواحی روستایی به منظور پوشاندن سقف خانه ها نیز مورد استفاده قرار می گیرد، درپوش کوزه، نوعی سینی گرد و بزرگ به نام «سپ»، «دمکش»، گلدان حصیری، ظرف میوه، ظرف نگهداری نان «کفه».

صادقی گفت: سازمان ها با استفاده از صنایع دستی کمرنگ شده و اهدای آن در راستای اشتغالزایی و شناساندن آن به مهمانان داخلی و خارجی می توانند نقش ارزنده ای ایفا کنند، بسیاری از مردم نیز با فرهنگ سازی های انجام شده متمایل به استفاده از صنایع دستی در تزیینات منازل و وسایل کاربردی به جای مصنوعات هستند که این جای بسی خوشحالی و تقدیر دارد.

وی تصریح کرد: صنایع دستی با توجه به زیبایی و جاذبه ای که دارد می‌تواند به عنوان یکی از جاذبه‌های جهانگردی و جذب گردشگر به حساب آید و تأثیرگذاری موثر و مستقیمی در صنعت گردشگری هم به عنوان قابلیت گردشگری و هم به عنوان جاذبه گردشگری دارد.

هنرمند مینابی  اضافه کرد: همچنین این صنایع به عنوان صنعتی مستقل، بومی و اصیل با جنبه‌های قوی کاربردی از جهات هنری، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی، می‌تواند هم گام با توسعه صنعت گردشگری سهم شایسته و درخور توجهی در اقتصاد کشور و معرفی هنر ناب ایرانی و نهایتاً زندگی اقتصادی و حیات فرهنگی کشور داشته باشد.با توجه به ویژگی‌های تعاونی در مشارکت و همکاری مردم تشکیل تعاونی‌های صنایع دستی می‌تواند به عنوان نهادی در جهت توسعه و حفظ صنایع دستی عمل نماید

 صادقی از حصیر بافی باید به عنوان رایج ترین و معمول ترین صنعت دستی شهرستان میناب نام برد و افزود: ماده اولیه مورد نیاز حصیر بافی برگ درخت خرما بوده که به حد وفور در اختیار صنعتگران است و تولید انواع فرآورده های حصیری که کاملاً جنبه مصرفی دارد، که اکثر کار آن توسط زنان و دختران منطقه صورت می گیرد. و مواد اولیه مورد مصرف عبارت است از برگ درخت خرما(پیش مُغ) و ضایعات درخت خرما و گیاهی به نام “مور.

وی ادامه داد: حصیر بافان میناب در روستاهای بهمنی، چلو، نصیرابی، محمودی و قاسم آباد ساکن هستند، از گلابتون دوزی برای تولیداتی نظیر دمپایی، شلوار های زنانه، سر آستین، پیش سینه، دور یقه، لبه پرده، دیوارکوب، پشتی، کوسن، سجاده، جلد قرآن و تابلو استفاده می کنند.

 
وی با بیان  اینکه استفاده از صنایع دستی در مقابل کالاهای وارداتی توسط مردم گامی در جهت اقتصاد مقاومتی به شمار می رود خاطرنشان کرد: زمانی می توان در حوزه صنایع دستی، میراث فرهنگی و گردشگری موفق بود که مشارکت و حمایت مردم و مسئولان صورت گیرد.

انتهای پیام/