«دیوارنویسی»، نقابی زشت بر چهره شهر دیر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از "مطاف24"، دیوارهای شهر این روزها لبریزند از انبوه خاطرات، لیست شماره‌های تاکسی تلفنی‌ها و وانت‌باری‌ها.  دیوارنویسی، از قدیم‌الایام وجود داشته اما با مشاهده دیوارنوشته‌های موجود در گذشته و مقایسه آن با دیوارنوشته‌های کنونی، روند بسیار متفاوت این روند قابل رویت است که خود بیانگر تغییر فرهنگ و تفکر مردم است.

این روند تنها منحصر به نوشتن یادگاری  بر دیوارها نمی‌شود بلکه هر فضایی که قابل دسترس بوده، مستعمره این رفتار نابهنجار اجتماعی شده، مکان‌هایی از قبیل اتوبوس، کلاس درس، دستشویی، پارک‌ها و فضاهای سبز عمومی، آسانسورها و بناهای باشکوه، حتی این رفتار نابهنجار در قشر کتابخوان و اهل مطالعه هم دیده می‌شود. آنها پس از خواندن کتاب یا شاید تنها با مروری کوتاه بر تصاویر کتاب، دلنوشته‌های خود را بر حاشیه‌های کتاب به یادگار می‌گذارند و با این کار به مراجعه کنندگان آن کتاب، این اقدام فرهنگی خود را آموزش می‌دهند تا آنها هم زیباترین جمله یا شعری را که در ذهن دارند، روی صفحات کتاب پیاده کنند.

 نیمکت و صندلی، درخت، تلفن‌های عمومی، صندوق‌های پست، بنرها و پوسترهای تبلیغاتی و نوشتن آگهی و تبلیغات روی دیوار منازل از فضاهای دیگری هستند که طعمه اذهان مشوشی می‌شوند که دانسته یا ندانسته، خواسته یا ناخواسته دست به چنین کاری می‌زنند، بی‌آن‌که به تبعات منفی و مخرب آن بیندیشند. بی‌گمان اینان نمی‌دانند که چگونه بی‌فرهنگی و زمینه آسیب‌های اجتماعی را از طریق اقدام ناشیانه اما ساده خود ترویج می‌دهند.

علاوه بر این، در ماده ۹۲ قانون شهرداری‌ها که به مقررات جزائی اختصاص دارد، آمده است: «نوشتن هر نوع مطلب یا الصاق هر نوشته‌ای روی دیوارهای شهر که مخالف انجمن شهر باشد، ممنوع است، مگر در محل‌هایی که شهرداری برای نصب و الصاق اعلانات معین می‌کند و در این محل‌ها باید به نصب و الصاق آگهی اکتفا کرد و نوشتن روی آن نیز ممنوع است.

حال در بحث مبلمان شهری و جذب گردشگران و تاثیر فضای شهری آراسته در آرامش روح و روان شهروندان، انتقادات، نظرات و پیشنهادهای بساری مطرح می‌شود، اینها در حالی است که لزوم توسعه شهری، بهبود مبلمان و فضای شهری در وهله نخست در گرو شهروندان است. همان‌طور که در گزارش‌ها و یادداشت‌های پیشین خود در این صفحه تاکید کرده‌ایم، شهروندان یکی از اهرم‌های موثر در کمک به شهردار به‌عنوان کلیددار شهر هستند.

آنگاه که مردم نخواهند تغییر کنند، شاید این شهردار و آن شهردار تفاوت چندانی نداشته باشد. این روزها تا آنجا که ما اطلاع داریم شهرداری بندر دیر سعی در رنگ‌آمیزی این دیوارها  تلاش می کند تا فضای شهری را دیگرگون کنند، حال تصور کنید، شهروندان باز هم تراوشات ذهنی خود یا آدرس تاکسی‌تلفنی، وانت‌بار و ... را روی این دیوارها حک کنند، تکلیف زیان‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، زیست‌محیطی و توریستی چه می‌شود؟ علاوه بر اینها، چه کسی پاسخگوی اتلاف وقتی خواهد بود که در این راه صرف شده است؟ آیا رنگ‌آمیزی دوباره این دیوارها فایده‌ای خواهد داشت؟

انتهای پیام