جمهوری اسلامی آرمانشهر مهدوی را تعریف کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از هرمز؛اجرای نمونه های تاریخی آن تشکیل و با همین هدف به پیروزی رسید و در این راستا نوع حکومتی به نام جمهوری اسلامی را ابداع کرد و با این حال رهبران جمهوری اسلامی و تئوری پردازان انقلاب اسلامی در ایران همواره جامعه مهدوی را به عنوان نمونه تام و تمام حکومت اسلامی پیش روی خود داشته و به آن اشاره می کردند.

ارتباط مهدویت با نظام جمهوری اسلامی را از دو حیث می توان تحلیل کرد: حیثیت اول به ماهیت نظام جمهوی اسلامی ایران برمی گردد که به لحاظ ایدئولوژی سیاسی مبتنی بر پذیرش امام غایب ونیابت از ایشان در عصر غیبت برمی گردد.

جمهوی اسلامی ایران خودش را به عناون نظامی در عصر غیبت معرفی می کند که با رهبری و ولایت فقیه به نیابت از امام معصوم غایب، امام مهدی(عج) شکل گرفته است. از حیث نخست به مشروعیت جمهوری اسلامی ایران می توانیم اشاره کنیم که با اعتبار امام غایب تعریف و شناسایی شده است.

ولی فقیه در این نظام مشروعیت مستقلی در عرصه سیاسی جز به عنوان نیابت امام زمان و جانشینی از ایشان ندارد و لذا تمام خصلت ها و ویژگی هایی که به لحاظ مشروعیت سیاسی، اعتبار، عملکرد، قوانین و... وجود دارد در جمهوری اسلامی ایران به نوعی از مهدویت و اعتقاد و پذیرش مهدویت نشات می گیرد.

از سوی دیگر و به حیث دوم جمهوری اسلامی ایران با پذیرش یک آرمانشهری که پیش رو است، مهدویت را به عنوان یک آرمانشهر پذیرفته و مهدویت از این حیث نیز تاثیری بر نظام  جمهوری اسلامی دارد.

مهدویت به عنوان آرمانشهر و نظام سیاسی پیش رو از چند جهت در حیثیت دوم حائز اهمیت است: بخش اول تعریفی است که از نظام جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک نظام زمینه ساز مطرح می شود.

در روایتی که از امام موسی کاظم(ع) در مورد خروج مردی از مشرق وارد شده است به این نکته اشاره شده است که مردی از قم خروج می کند و مردم را به حق دعوت می کند که این دولت دولت زمینه ساز خواهد بود. البته در باب اینکه جمهوری اسلامی لزوماً مصداق واقعی این حدیث باشد و مصداق مردی که از قم قیام می کند امام خمینی است، نمی توان به طور قاطع سخن گفت؛ به دلیل آن که این امر ممکن است به آینده تعلق داشته باشد و بالاخره به خروج مردی از قم اذعان شده که به حق دعوت می کند و زمینه ساز ظهور خواهد بود و به صورت احتمال غالب می توان مصداق این حدیث را جمهوری اسلامی ایران دانست.

امروزه به لحاظ علم آینده پژوهی می توان از نقش و جایگاه و اهمیت آرمانشهر مهدوی در بیان ایده ها و آرمان های جمهوری اسلامی ایران سخن گفت و امروزه در علم آینده پژوهی پذیرفته شده است که چشم اندازی برای نظام های سیاسی لازم و ضروری است. در واقع آرمانشهر مهدوی به عنوان یک نوع آمانشهر موجود الهام بخش جمهوری اسلامی  ایران می باشد.

مدینه فاضله و نظام سیاسی مطلوب مهدوی به عنوان یک الگو و سرلوحه رفتارهای نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران می توان شکل گرفته و مطرح شود. در واقع در هر امری از باب الگوی پیشرفت اسلامی ایرانی و سایر مسایل می توان به آرمانشهر مهدوی به عنوان یک الگو و معیار توجه کرد.

آرمانشهر مهدوی به نوعی یک ذخیره و نعمت ارزشمندی است برای نظامی که آینده دارد و الگویی برای آینده روشن و مشخص دارد و نظامی که این آرمانشهر را ندارد. نظام جمهوری اسلامی ایران نظامی ست که الگوی آن از پیش ترسیم شده است و اگر ما راجع به ماهیت حکومت و الگوی  مطلوب حکومت بحث داشته باشیم پیشاپیش در آرمانشهر مهدوی این موضوع برای ما شکل گرفته است.

از این نظر نظام های سیاسی به دو دسته تقسیم می شوند: نظام هایی که آینده و الگوی روشنی پیش رو ترسیم کرده اند و نظام هایی که فاقد این آینده و چشم انداز هستند. بدون شک نظام هایی که آینده روشن تری دارند وضعیت کنونی روشن تری هم دارند.

جمهوری اسلامی ایران از سنخ نظام های سیاسی است که الگوی پیش روی آن از پیش مشخص شده و شکل گرفته است اما ما باید توجه داشته باشیم که این الگو باید عملیاتی شود.

در حال حاضر ما سند چشم انداز برای سال 1404 نوشته ایم و آن را برنامه ای برای آینده قرار داده ایم که باید سعی شود تا در این قالب و الگوی نگاه ما به آینده آرمانشهر مهدوی هم گنجانده شود و حضور برجسته و فعالی داشته باشد. این فرصت و ذخیره باید مورد استفاده ما قرار گیرد. این آرمانشهر در قالب تکنیک ها و علم آینده پژوهی بسیار می تواند مورد استفاده ما قرار گیرد.

 
یکی از اندیشمندان آینده پژوه به نام ریچارد اسنوفر نکته جالبی را مطرح می کند و می گوید: آرمانشهرها و اتوپیاها در قدیم ناکجا آبادهایی بودند که فرازمان و فرامکان تلقی می شدند اما آینده پژوهی تلاش کرده است تا آرمانشهرها را مکان مند و زمان مند کند، از رویایی بودن در آورده و به برنامه تبدیل کند تا آینده مطلوبی را در محدوده زمانی مشخصی داشته باشیم.

 
با این دیدگاه ما پیشاپیش آرمانشهر مهدوی را در آموزه های دینی مان داریم هرچند نمی دانیم چه زمانی است اما این مسئله فرازمانی نیست بلکه امری نزدیک و دست یافتنی است. به هر حال این فرصت بسیار مغتنمی است که ما در این زمینه می توانیم از مهدویت به عنوان یک چشم انداز و آرمانشهر در نظام جمهوری اسلامی ایران استفاده کنیم.

انتهای پیام/