به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از آناج، اواخر هفته گذشته مراسم بزرگداشت سالروز کانونهای فرهنگی و هنری مساجد در مجتمع فرهنگی هنری 29 بهمن و در سکوت خبری رسانه ها برگزار شد. در این مراسم از کانونهای برگزیده تجلیل بعمل آمد.
در بخشی از مراسم، از هشت نرم افزار تولیدی یکی از کانونهای مساجد رونمایی شد. نرم افزارهایی که به گفته مسئولش در یکی از مساجدِ محلاتِ محروم تبریز تولید شده بودند.
نگارنده این نرم افزارها برایم خیلی جالب بود که در یک کانون فرهنگی هنری با امکانات بسیار محدود، موفق به این کار شده است. پیشقدم شدم تا چند کلامی با مسئول کانون سخن بگویم.
او میگفت: "این محصولات در یک مسجد کوچک با امکانات محدود تولید شده است" در کنار این نرم افزارها چند کتاب نیز تابحال منتشر کرده بودند.
بعد از گپ و گفت با ایشان به یکی از همکاران گفتم: رسانه های ما چرا به اینگونه مسائل بی اعتنا هستند؟ دو هفته قبل در همین سالن سومین جایزه ادبی تبریز برگزار گردید. همه خبرنگاران و عکاسان برای بازتاب این مراسم آمده بودند و برای بازتابش سر و دست می شکستند اما برای مراسمی این چنین دریغ از یک خبرنگار!
نگارنده مخالف بازتاب جشنواره ادبی نبوده و نیستم، اما یک سئوال بشدت ذهنم را بخود مشغول کرده است و آن اینکه: آیا ارزش کار مسئول این کانون، کمتر از فردی است که یک غزل فارسی و یا ترکی گفته است؟
شاید در نگاه اول گفته شود هر کاری متولی خاص خودش را دارد اما این نیمتواند مسئولیت رسانه ها را از گردنشان سلب کند.
اینکه متولیان فرهنگی شهر راهشان را از اینگونه افراد و فعالیتها جدا کرده اند خود بحثی مفصل است و جای پرداخت دارد، اما اینکه رسانه ها، مخصوصاً رسانه هایی که داعیه دار کار فرهنگی و رشد فرهنگی شهر هستند چه میکنند، جای سئوال دارد.
می شود نگاهها را تغییر داد و دایره نگاه را بزرگ گرفت و اینگونه افراد را که بدون ادعا برای تعالی فرهنگ دینی این دیار تلاش میکنند را دید.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
نویسنده : غلامرضا سیفی
]
ارسال دیدگاه