˝مشهدی ابوالقاسم آگه˝ آخرین کلاه مال شمال خوزستان/ هنرهای فراموش شده در زیر چرخ توسعه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از اندیمشک جوان،کلاه مالی تا چند سال پیش در دزفول رواج داشت اما کم کم با برخی تغیرات در تولید و رفتار های و همچنین مهاجرت به شهر و کم شدن نیاز افراد به کلاه سنتی این هنر در حال  فراموش شدن است.

مشهدی ابوالقاسم آگه که حدود 90 سال دارد آخرین کلاه مال دزفول و شمال خوزستان است که هنوز در بازار قدیم دزفول مشغول بکار است.

این کلاه مال دزفولی حدود 70 سال از عمر خویش را در این حرفه صرف کرده است که در گفت و گو با خبرنگار ما از اینکه این هنر به دست فراموشی سپرده شده است  ابراز گلایه کرد.

وی در ادامه گفت: دیگر کسی به این کارهای قدیمی اهمیتی نمی دهد و بجز من در این بازار فقط یک نفر دیگر وجود دارد که او هم مریض و مغازه او بسته است.

تاچند سال پیش نمد مال ها وکلاه مال ها در بازار شهر به تولید انواع کلاه نمدی و زیرانداز وغیره می پرداختند. مواد اولیه لازم برای تولید کلاه نمدی پشم وکرک می باشد.

نمد مال برای درست کردن کلاه در ابتدا می بایست پشم گوسفندان را حلاجی می کند.

پس از حلاجی عملیاتهای متفاوتی از جمله چندین مرحله مالاندن نمد ، رنگ کردن و غیره بر روی آنها انجام می شود تا کلاه درست شود.

قدمت این هنر بسیار زیاد است چرا که به علت نیاز انسان های اولیه به چیزی که سر آن ها را گرم نگه دارد کلاه نمدی به علت وجود مواد اولیه مورد نیاز آن در میان اقوام نخستین بشریت شکل گرفت و رفته رفته گسترش بیشتری پیدا کرد .

کلاه نمدی در ساختار فرهنگی و اجتماعی مردم جایگاهی خاص داشت ،چونان که فردوسی مرگ اسفندیار را افتادن ˈکلاه مهی ˈ عنوان می کند.

در خاستگاه زیست بومی کلاه نمدی به ویژه در حوزه زیستی زاگرس و فلات مرکزی ایران ،مردم قرن هاست از کلاه به عنوان یک پوشش اجتماعی و فرهنگی صیانت کرده اند و هیچ دوره ای اجازه ندادند کلاه پهلوی و کلاه فرنگی بر آن چیره شود.
اکنون، تعداد پدید آوردندگان کلاه نمدی به تعداد انگشتان دست رسیده است و آنان همچنان با دست های پر از درد بر ساخت کلاه نمدی مشغول می باشند.
کلاه نمدی در چهارمحال و بختیاری قدمتی 400ساله دارد و نگاره های سنگی نخستین بار کلاه نمدی نشانه دار را ،پوشاک سربازان قلعه و دژ نشان داده اند.

کلاه مالی امروزه دیگر مانند گذشته رونق خود را ندارد و بیشترین مشتریان محصولات این شغل از روستاها و شهرهای اطراف هستند. از جمله مشکلات این شغل می‌توان به بیمه نبودن شاغلین این بخش و سختی آن اشاره کرد.

اگر مسئولین به فکر احیاء این هنر و شغل قدیمی که ریشه در آداب و رسوم قوم لر و بختیاری دارد نباشند این هنر کم کم به دست فراموشی سپرده می شود و تجربیاتی که طی سالیان سال توسط هنرمندان و پیش کسوتان این فن جمع آوری شده از بین خواهد رفت.