به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیک دانشجو یکی از دانشجویان دانشگاه آزاد استان گیلان در یادداشتی نوشت:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پیک دانشجو,این روزها که به قصد تحصیل و کسب علم و دانش سر کلاس ها حاضر میشویم بیشترین چیزی که جلب توجه میکند درد و دل های دانشجویانی است که حرف دلشان را به یادگار روی دیوار و تابلوی کلاس مینویسند.مکانی که گاهی با مدارس ابتدایی اشتباه گرفته میشود.
,خیلی دور نبود زمانی که پشت میزهای مدرسه مینشستیم و طنین صدای ناظمین که: نظم را رعایت کنید! بر روی دیوارها و میزها و صندلی ها چیزی ننویسید و… به گوش میرسید! اما حالا دانشجو شده ایم! بزرگ و تحصیل کرده ایم. اکنون کیست که باید این تلنگر ها را گوشزد کند؟آیا در این سن و این تحصیلات هم باید چوب ناظم بالای سرمان باشد؟یا شاید هم عادت کرده ایم به تذکرات مکرر…
,چرا باید شاهد حکاکی و طراحی هنرمندانه ی دانشجویان بر روی میز و دیوار به هنگام تدریس استاد باشیم؟
,بد نیست به خاطر بیاوریم که دانشجو یک قشر مطالبه گر در جامعه است.پس چگونه حقوق ابتدایی در نگهداری از اموال عمومی را فراموش میکنیم!
,آیا زیبنده است که دیوار و اموال دانشگاهی که محل تحصیل دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری است حکاکی شده باشد از نقاشی های کودکانه و جملات عاشقانه؟!
,حقیقت امر این است که دانشجویان به عنوان قشر تحصیل کرده و همچنین آینده سازان مملکت نباید نیازمند تذکرهای اینچنینی باشند چرا که خود الگوی جامعه هستند!
,,
]
ارسال دیدگاه