به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از قوچان خبر، با نگاه به تحولات اوایل دهه 80 و اتفاقات دنباله داری چون حادثه ساختگی یازدهم سپتامبر، نامه موسوم به جام زهر 31 اردیبهشت 1381 و پیام علم و فناوری پاییز همان سال، جمهوری اسلامی ایران را با فصل جدیدی از " خصومت " مواجه ساخت که میتوان آن را در قاب " ذات غیر قابل اعتماد بودن امپریالیسم " به خوبی برای همگان به تصویر کشید .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, قوچان خبر,حضور غرب در کشور افغانستان، برخی از مواضع داخلی را با چالشی نو مواجه ساخت که نتیجه این " استراتژی غیر انقلابی" را می توان در سخنرانی تاریخی امام خامنه ای، مکتوبات دکتر حسن روحانی در کتاب " امینت ملی و دیپلماسی هسته ای " و برخی از خاطرات مسئولان غربی جستجو نمود :
," این فرایند عقب‌نشینی البته برای ما یک فایده ای هم داشت: اینکه خودمان هم وعده‌ها و حرف های رقبای غربی و اروپایی را تجربه کردیم و هم افکار عمومی دنیا تجربه کرد. لکن عقب‌نشینی بود، دیگر عقب‌نشینی کردید. من همان وقت در جلسه مسئولین گفتم اگر چنانچه بخواهند به این روند مطالبه پی‌در‌پی ادامه بدهند، من خودم وارد میدان می‌شوم. همین کار را هم کردم. بنده گفتم که این روند عقب‌نشینی باید متوقف شود و تبدیل شود به روند پیش روی و اولین قدمش هم باید در آن دولتی انجام بگیرد که این عقب‌نشینی در آن دولت انجام گرفت و همین کار هم شد. " بیانات رهبر معظم انقلاب ؛ 13 دیماه 1386
,"علی رغم همه تلاش‌های صادقانه خود و حداکثر انعطاف، پیشنهاد سه کشور اروپایی نه تنها حقوق ایران برای توسعه صلح‌آمیز انرژی هسته‌ای را مورد توجه قرار نمی‌دهد، بلکه حتی در حد اصلاح محدودیت‌های غیرقانونی ناموجهی که بر اقتصاد و توسعه فناوری ایران شده، نیز نیست."نامه دکتر حسن روحانی به البرادعی ؛ مرداد 1384
,"نه تنها پیشنهاد سه کشور اروپایی ناچیز بود، بلکه لحن توهین‌آمیزی نیز داشت؛ تا جایی که حتی لحن متکبرانه ای نیز داشت. این طرح تا جایی پیش می رفت که قول می‌داد اروپایی‌ها، دانشمندان ایرانی را که در صورت غنی‌سازی نکردن، بیکار می‌شوند تحت پوشش قرار می‌دهد." بخشی از خاطرات البرادعی
,برای ترسیم انتهای این داستان؛ می بایست "تاریخ هسته ای لیبی" را بازخوانی کرد، در ادامه یادداشت تلاش می کنیم بخشی از عبرت های تاریخی مربوط به کشور لیبی را مرور نماییم:
,آغاز بهره کشی غرب از لیبی به حادثه هواپیمایی ( لاکربی ) 21 دسامبر 1988 اسکاتلند برمی گردد که میتوان قطعنامه های 21 ام ژانویه 1997 و نوامبر 1993 شورای امنیت سازمان ملل را اولین گام آمریکا در رسیدن به زیاده خواهی های خود از لیبی دانست.
,سال های 1999 و 2000 آغاز تغییر رفتار لیبی بود که این کشور متعهد شد برای اتمام مناقشه لاکربی - البته بعد از بی نتیجه ماندن مذاکرات پنهان - مجموعاً 2 میلیارد و هفتصد میلیون دلار به عنوان غرامت به طرف آمریکایی بپردازد.
,شورای امنیت سازمان ملل در تاریخ 12 سپتامبر 2003 با صدور قطعنامه ای محتوای قطعنامه های قبلی را معلق میسازد؛ اما تمام تحریم های یک جانبه آمریکا به قوت خود باقی می ماند، این موضوع باعث شد تا آمریکا به مبلغ پرداختی از سوی لیبی قناعت ننمایند و مبلغ غرامت را افزایش دهد.
,لیبی که انفعال را تنها راه حل موجود می دانست با قبول این زیاده خواهیآمریکا عملاً راه را برای افزایش فشار باز نمود و در دوران ریاست جمهوری بوش، مسئله هسته ای لیبی - توسط غرب - به عنوان یک معضل جهانی معرفی شد که ترس لیبی از تکرار جنگ عراق در این کشور، آغازی بر شروع مذاکرات هسته ای- موشکی بود.
,لیبی با قبول " تسلیم تمام صنعت هسته ای به غرب " در تاریخ 19 دسامبر 2003 و قبول بی چون و چرای اجرای پروتکل الحاقی در 10 ام مارس 2004 ، صنعت موشکی خود را نیز تقدیم طرف مقابل نمود.
,آبراهام، وزیر وقت انرژی آمریکا، پس از خلع سلاح نمودن کامل لیبی با نطقی از برآورده شدن تنها 5 درصد خواسته های آمریکا در قضیه لیبی سخن به میان آورد.
,با گذشت مدتی، بدعهدی های طرف غربی مشهود و ادامه دار شد تا جایی که قذافی در سال 2009 صریحاً این جملات را به زبان آورد: بدعهدی عادت آمریکاست. آمریکا فقط منفعت خودش را میبیند. امیدوارم ایران و کره شمالی از ما عبرت بگیرند. آمریکایی ها فقط بلدند خوب حرف بزنند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه