به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسیم زنجان، چند سال پیش مقام معظم رهبری مبحث جایگزینی نظام پارلمانی با نظام ریاستی را مطرح فرمودند، که طرح این موضوع به نوعی ناظر بر ناکارآمدی نظام ریاستی است.
همانطور که امام خمینی (ره) فرمودند：" مجلس در راس امور است " اساسا مجلس منتخب مردم از ارکان دموکراسی و مردم سالاری می باشد، مجلسی که قانون تصویب می کند و به وزرا رای اعتماد می دهد و حق استیضاح وزرا و رای به عدم کفایت رییس جمهور را دارد.
یکی از نواقص سیستم ریاستی در ایران این است که رییس جمهور با یک شعار و برنامه ای با رای مردم به ریاست قوه مجریه می رسد و در طرف مقابل نیز نمایندگان مجلس نیز با برنامه و شعاری ،حق قانونگذاری را پیدا می کند اما در مقام عمل در برخی موارد بین دولت و مجلس تقابل هایی پیش می آید.
یک جمله معروف و تکراری از سوی روسای جمهور برای فشار به مجلس مطرح می شود "بعضی ها پیام سوم تیر یا بیست خرداد یا دوم خرداد و...را نگرفته اند " با این حربه که مجلس نباید در مقابل رای مردم بایستد مجلس را برای گرفتن رای اعتماد به وزرا و تصویب قوانین مورد نظر تحت فشار و در مقابل مردم قرار می دهند.
تقابل مردم (رای ریاست جمهوی) با مردم (رای مجلس) از اشکالاتی است که روند منطقی نظام را با مشکل مواجه می کند و تضعیف جایگاه مجلس از ایرادات نظام ریاستی است .
هر چند تبدیل نظام ریاستی به پارلمانی الزاماتی مانند تشکیل احزاب قوی و مردم ساخته را می طلبد و همچنین نحوه معرفی رییس قوه مجریه یکی از ابهامات تغییر نظام ریاستی به پارلمانی می باشد و در اکثر نظام های سیاسی رییس جمهور با رای مردم انتخاب و سپس رییس جمهور نخست وزیر را برای تشکیل کابینه به مجلس معرفی می نماید.
حذف نخست وزیر در سیستم اجرایی کشور در جریان بازنگری باتوجه به ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران یک اقدام منطقی و ضروری بود چون در قانون اساسی قبلی با آنکه رییس جمهور با رای مردم انتخاب می شد ولی عملا قوه مجریه در اختیار نخست وزیر بود تا رییس جمهور .
بنظر می رسد در صورت تغییر نظام ریاستی به پارلمانی ، کاندیداهای ریاست جمهوری با همین روال در وزارت کشور ثبت نام و پس از احراز صلاحیت در شورای نگهبان به مجلس جهت رای اعتماد معرفی می شوند و فرد مورد اعتماد مجلس ریاست قوه مجریه را به عهده می گیرد و رییس جمهور بجای آنکه با رای مردم انتخاب شود با رای مجلس انتخاب می شود و در اینصورت تقابل رای هم پیش نمی آید .
در اینصورت عملا رییس قوه مجریه با آنکه ریاست و اختیار بزرگترین ساختار را در اختیار دارد اما حق سیاست گذاری ندارد بلکه حق انتخاب مجریان و روش های اجرای قوانین را دارا می شود .
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه