سرگیجه‌ی فرهنگی و فرهنگ تبلیغاتی/ وقتی هنر انقلابی در سرود دانش‌آموزی خلاصه می‌شود!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، روشن است که انسان تنها با حضور نقد از مفاهیم مبهم و کلی عبور کرده و به وادی تعقل قدم نهاد و توانست با پایبندی بر اصل عبرت از گذشته، به اصلاح رویدادهای آتی بپردازد زیرا همواره بر این باوریم که مومن از یک سوراخ دو بار گزیده نمی شود هرچند که در زمینه های مختلف از جمله فرهنگ و هنر، بارها از جانب اعمال سلایق شخصی و جناحی آسیب دیده و عبرت نگرفته ایم.

با این حال با باور بر اینکه "باید به حساب خود برسیم قبل از اینکه به حسابمان برسند" شاید خالی از لطف نباشد در مورد برنامه ای که تحت عنوان "جشن هنر انقلاب" در تبریز برگزار شد به نقد و بررسی بپردازیم تا سوزنی باشد به خودمان و عبرتی جهت اجرای هرچه بهتر اقدامات آینده بخصوص در زمینه فرهنگی و هنری.

جشن هنر انقلاب اسلامی روز پنج شنبه (26 فروردین) در سالن بزرگ مصلای تبریز در حالی برگزار شد که شخصیت های هنری برجسته ای چون جعفر دهقان و جمال شورجه به همراه فرزند زنده یاد فرج الله سلحشور به عنوان میهمانان ویژه در مراسم حضور یافتند که البته برگزاری مراسمی با چتر فرهنگی و هنری با قید انقلاب اسلامی، در تبریز آن هم برای اولین بار بسیار با ارزش و حائز اهمیت است اما گاه برخی کج سلیقه گی ها منجر به تباهی بسیاری از عمل های ارزشمند می شود.

ابتلا به تعارف ها، تشریفات و سلیقه های شخصی مسئولین (بخصوص کسانی که تامین کننده ی بودجه ی برنامه خواهند بود) آفتی  است که به کرات دامن گیر اقدامات فرهنگی و هنری شده است و بار دیگر حوزه هنری استان غافل از ماهیت اصلی اقدام خویش به تعریف و تمجید شهرداری (که تامین کننده بخش بزرگی از بودجه ی این مراسم بود) پرداخت و به تبع آن نوعی باج دهی فرهنگی بر برنامه حاکم شد؛  شاید بر اثر ابتلا به تعارفات و تشریفات و سعی در گنده نمایی است که سالن بزرگی چون سالن مصلا بدین منظور انتخاب می شود در حالی که به دلیل ضعف در اطلاع رسانی و تبلیغات بیش از نیمی از صندلی های سالن خالی از جمعیت بود. اما اگر رویکردی ساده تر را در پیش می گرفتیم شاید اختصاص فضایی کوچک تر و ساده تر بر آبروی برنامه می افزود.

گذشته از ضعف های اجرایی برنامه، رویکرد محتوایی جای تامل داشت و اجرای آیتم های پیش پا افتاده ای چون سرود دانش آموزی یا مداحی (در جشن هنر انقلاب) فارغ از اهمیت و ارزش هریک، جایگاهی نداشت و این درحالیست که جای هنرنمایی های ملی و بومی در زمینه های مختلف، توسط هنرمندان قدر استانی خالی به نظر می رسید.

علاوه بر آنچه پیشتر مطرح شد، مهمترین مساله غفلت از هنرهای اصیل اسلامی و شخصیت های برجسته ی انقلابی و بی مهری به چهره های ارزشی عرصه ی ایثار و شهادت(طبق معمول) بود که دید سیاسی مسئولین حوزه هنری را به نمایش می گذاشت وگرنه اهمیت و جایگاه هنرمندانی که جان و مال و سرمایه ی خویش را در راه اسلام و انقلاب فدا کرده اند، بر احدی پوشیده نیست و البته در واکنش به همین موضوع، چندی از هنرمندان عرصه ی دفاع مقدس حین برنامه سالن را به نشانه ی اعتراض ترک کردند.

سوال دیگر که ذهن بیشتر حاضران در برنامه را به خود مشغول کرد این بود که چرا به میهمانان کشوری چون جمال شورجه، جعفر دهقان وحجت الاسلام سلحشور فرصت سخنرانی داده نشد؟ با اینکه از یک سو دعوت از چنین شخصیت های سطح بالایی به مراتب هزینه ی بیشتری را بر سازمان مجری تحمیل می کند و از سوی دیگر نوعی فرافکنی نسبت به سخنان احتمالی آنان به عنوان هنرمندان متعهد، انقلابی و ارزشی ایجاد می کند.

امید است متولیان امور فرهنگی با کمی تدبیر بیشتر مانع تکرار چنین مسایلی شوند و بتوانند برنامه‌ای در خور شأن آذربایجان را اجرا کنند تا صندلی‌های خالی تعهد و هنر انقلابی تبریز را زیر سوال نبرد.

انتهای پیام/م