به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نوای آبیدر، چندان دور نیست از شروع کارگروه «تدوین طرح جامع حمل و نقل و ترافیک شهر سنندج» که در آن نوید پیشرفت‌هایی را در راستای گشودن گره کور ترافیکی سنندج و تسریع سفرهای درون شهری داده شد و امید آن می‌رفت که با تعامل گسترده مردم و بکارگیری استراتژی‌های مؤثر و کارآمد در قالب این طرح بتوان گامی مؤثر و اساسی را برداشت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نوای آبیدر, نوای آبیدر,,
به اذعان کارشناسان، حمل و نقل شهری به عنوان شاکله‌ای زیربنایی در راستای توسعه و افزایش سطح کیفی زندگی شهروندان شناخته می‌شود، امری که در سایه سیاست‌گذاری های صحیح، برنامه‌ریزی و هماهنگی‌های منظم در کنار تعامل و همخوانی عرضه و تقاضا صورت می‌یابد؛ آرمانی که در قالب طرح جامع حمل و نقل ترافیک شهری در افق گسترش و تسریع روز افزون حمل و نقل در سطح شهر سنندج تجلی یافت، اما متأسفانه علی‌رغم افزایش سه برابری (و یا حتی چندبرابری) وسایل نقلیه آن هم از نوع «ماشین مش ممدعلی» در سطح شهر در کنار سکون وضعیت معابر کلیدی سنندج نتوانسته آنگونه که باید، تأثیرگذار باشد.
,,
توسل به ساده‌ترین بهانه مبنی بر اینکه «ترافیک جزء لاینفک زندگی شهری است» شاید گریزگاهی موقتی برای فرار از واقعیت امر، آنهم واقعیتی تلخ که علاوه بر تزریق مشکلات فیزیکی و صوری به سیمای سنندج باشد، اما نباید زیاد به دید منفی هم بدان نگریست چرا که در قالب طنزی تلخ خو گرفتن به اعصاب‌های ناآرام، داد و بیداد رانندگان، پیک ترافیکی و مرگ زمان را برای ما شهرنشیان بدیهی و آسانتر ساخته است، خدا خیر بدهد آنان را که این اصطلاح را یادمان دادند.
,,
هرچند نمی‌توان منکر تلاش‌های ذیربطان حمل و نقل شهری سنندج شد، اما این را هم نباید از خاطر برد که سرعت لاک پشتی در روند تسریع مشکلات ترافیکی می‌تواند آغازگر پروسه خطرساز سلب اعتماد و عدم همکاری از جانب افکار عمومی باشد. تکرار طوطی‌وار اهدافی همچون اصلاح شبکه معابر شهری و مدیریت زیرساخت معجزه آفرین نیست؛ شاید رویای زیبایی به نظر رسد اما در واقع به سان شرنگی است که هر صبح و ظهر و شب به کام خیابان‌های سنندج ریخته می‌شود و در نهایت این زهر سنندج را از پای درآورده و به سوی فنایی تدریجی سوق خواهد داد.
,,
کمی دید خوش‌بینی به این معضل که ترافیک از الزامات پیشرفت است را در حکم مُسکنی برای حال زار شهر رقم می‌پذیریم، بحثی نیست! اما در این بین تنها جای این سئوال باقی است که متولیان امر با گسترش شهرک‌های نوظهوری همچون نایسر و دوشان و ننله و امثالهم که گاه لقب قارچ، گاه سرطان، گاه تومور و گاه چالش بدان می‌بخشیم چیست؟
,,
یادداشت از جمیله معظمی
, یادداشت از جمیله معظمی,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه