به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، یکی از کنش‌های سیاسی که می‌تواند در آستانه‌ی هر انتخابات، خصوصا انتخابات ریاست جمهوری، منجر به ایجاد تضاد در فضای سیاسی جامعه شود و سبدهای رأی را جابه‌جا کند، اتخاذ مواضع اپوزوسیونی و مخالفت حداکثری با وضع موجود است. به این شکل که یک جریان سیاسی، با همه‌ی ارکان حکومتی اعم از شورای نگهبان، صداوسیما، قوه قضائیه و حتی جایگاه رهبری، گلاویز شده و صراحتاً و گاهی تلویحاً از مخالفت خود با آنها پرده بر می‌دارد. مثلا صحبت‌های حسن روحانی در تبلیغات پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری که رسانه ملی را «رسانه میلی» نامید و یا پیش از انتخابات هفتم اسفند، شورای نگهبان را مورد هجمه قرار داد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,روحانی تقریبا از همه‌ی کوپن‌های خود در مخالفت با وضع موجود استفاده کرده است؛ او همه‌ی منتقدان دولت را ترسو، بزدل، دلواپس، بی‌سواد و بی‌شناسنامه خواند؛ آنهایی که به برجام انتقاداتی داشتند را جنگ‌طلب نامید؛ کسانی که گفتمان غیر انقلابی دولت را نافی آرمان انقلاب می‌دانستند تندرو و افراطی لقب داد؛ همه‌ی مشکلات کشور را به گردن دولت سابق انداخت و مدعی شد برای حل آنها باید برجام را به فرجام رساند؛ نظارت استصوابی و رد صلاحیت‌های شورای نگهبان را زیر سؤال برد؛ صداوسیما را دشمن خود خطاب کرد و بودجه‌اش را به حداقل ممکن رساند؛ حتی به ستاد نمازجمعه تهران هم رحم نکرد و با اعمال فشار بر آن، از سخنرانی‌های پیش از خطبه‌ی افرادی نظیر رحیم‌پور ازغدی جلوگیری کرد؛ در بسیاری از موارد مانند رعایت خطوط قرمز برجام، به مردم دروغ گفت؛ و تحریم‌های موشکی را ناقض برجام ندانست و اقتصاد مقاومتی را زیر سؤال برد...
,به دلیل استفاده حداکثری روحانی از همه‌ی ظرفیت‌های تقابلی دولت، وظیفه‌ی دامن‌زدن به چنین وضعیتی، بر دوش رسانه‌ها، جریان‌ها و شخصیت‌های برجسته‌ی حامی دولت می‌افتد که در هنگام به تهِ دیگ رسیدن کفگیر روحانی، به طرق مشخص نقش آن را ایفا نمایند. تیترهای جنجالی رزونامه‌ها و رسانه‌های وابسته به دولت، تخریب حداکثری جناح‌ها و گروه‌های سیاسی مقابل، سخنرانی‌های متعدد و آخرین نسخه‌اش هم توئیت‌های آقای هاشمی رفسنجانی است که بیشتر از همه بار مخالفت حداکثری با وضع موجود را به نیابت از دولت یازدهم به دوش می‌کشد.
,هاشمی از سال 88 تا کنون، محور و حلقه‌ی وصل جریانات غیرانقلابی داخل نظام بوده است که از آرمان‌های انقلابی فاصله گرفته و امام را به موزه‌ی تاریخ سپرده‌اند. در نظر هاشمی، امام یعنی تسهیل‌کننده‌ی اموری که یک سیاست‌مدار عملگرای 82 ساله مایل است انجام بدهد، و از تهمت‌زدن به نظام در حوادث سال 88 تا تخریب شورای نگهبان و مطرح کردن شورای رهبری، همه‌وهمه در توجیه‌المسائل هاشمی به امام ربط داده می‌شود. این امام است که به هاشمی مجوز داده تا انتخابات سال 92 را مهد دموکراسی بنامد و در عوض، انتخابات سال 88 را ضد مردمی و عوام‌فریبانه جلوه دهد؛ هر جا هم نیاز باشد به خلق خاطره‌ای می‌پرازد و نتیجه می‌گیرد که امام، حاضر بود با ام‌الفساد قرن و شیطان بزرگ پای میز مذاکره بنشیند و دست آخر هم شعار «مرگ بر آمریکا» را از قاموس شعائر سیاسی انقلاب اسلامی، حذف کند.
,ماجرای توئیت اخیر هاشمی رفسنجانی، نشان داد که چگونه یک شخصیت سیاسی عمل‌گرا، می‌تواند در عرض چند روز، هم خواهان تعطیلی و یا تقلیل دادن برنامه‌ی موشکی ایران شود و هم خود را عامل اصلی پیشبرد صنایع موشکی کشور معرفی کند!
,اما به نظر می‌آید این عقب‌نشینی هاشمی، بیشتر از همه ناظر بر ایجاد همان تضادی است که در ابتدای نوشته بیان شد و او نیز مانند حلقه‌ی حامیان روحانی قصد دارد تا حجم عمده‌ی مخالفت‌ها با وضع موجود را به دوش بکشد و از کوپن تقابل آشکار با رهبری، در یکی دو ماه منتهی به انتخابات سال 96 استفاده کند؛ چرا که او در خردادماه بر سر اینکه چه کسی به نیابت از او می‌تواند رئیس مجلس خبرگان شود، به «همراهی» با نظام و رهبری نیاز دارد و هم‌چنین با توجه به صدور مجدد حکم رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در اسفندماه سال جاری، فعلا حاضر نیست هزینه‌ی تقابل انفجاری خود را به دوش بکشد.
,ضمنا با توجه به شانس پایین روحانی در انتخابات سال آینده و فعال‌شدن بدنه‌ی اجتماعی منتقد دولت به نفع جریان مقابل دولت یازدهم، کار صحنه‌گردان‌های جوسازی‌های ماقبل انتخابات بسیار دشوار خواهد بود و چاره‌ای جز حملات گازانبری به ارکان نظام نخواهند داشت.
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه