به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سولدوز خبر، یک دهه است، که فضای مجازی حکمران ذهن و روان ما ست. حتی نشانه شناسی روزمره مان زیر سایه سنگین وب تعریف می‌شود: اد و فالو اغلب یعنی دوستی، آنفالو و آنفرند گاه یعنی قهر و دلزدگی.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سولدوز خبر,
آشنایی‌ها، عشق‌ها، شکست‌ها، اورکات، یاهو سیصد و شصت، گودر، دوستی، دشمنی، تویتر، فیس بوک، انتخابات، اینستاگرام، اخبار، شایعه، حقیقت، خرد جمعی، بی خردی توده وار، وایبر و تلگرام و تانگو و ایمو... باید بازنگری کنیم.
باید ببینیم اکنون بعد از ده سال این محیط وسیع و پر شتاب، آگاهی ما را توسعه داده یا بیشتر بر آگاهی کاذب سواریم؟ آیا کتاب‌های زیادی که زمین گذاشته‌ایم، فیلم‌های ناقصی که حین دیدنش سرمان توی گوشی بوده و هست، به این آگاهی، به این ارتباط می‌ارزد یا نه؟
آیا جدال‌های اینترنتی، فحاشی‌ها، تهمت‌ها، دفاع‌ها، حمله‌ها، لاس‌ها، بی توجهی‌ها، توجهات ناگهانی، باعث همفکری شده‌اند یا بحران اخلاقی به بار آورده؟ آیا کلمات توانسته‌اند جای فرهنگ همواره شفاهی ما را بگیرند یا عادات بد و خوب شفاهی مان را با خود به تکنولوژی تازه برده‌ایم؟
با زبان مان چه کرده‌ایم؟ آیا زبان مادریمان زیر انگشتان ما کج و کوله شده یا صیقل خورده، ساده تر شده و به زبان‌های زنده تر نزدیک شده است؟
آیا پرسش، که ذات فکر است در ذهن ما بیشتر شده یا انبان جواب‌های سردستی شده‌ایم؟ آیا سیاه و سفید تر شده‌ایم یا طیف‌های خاکستری فکر بالاخره به ذهن ایرانی راه پیدا کرده‌اند؟
آیا بت سازی، بت‌های بازاری، سلبریتی گری، کیش شخصیت، و قهرمان پروری تعریف تازه ای پیدا کرده‌اند یا همانیم که بود؟
آیا تنها تر و تنها تر، خیره تر به صفحه ی روشن، تنها تر شده ایم یا دوستانه تر؟ بیشتر؟ با هم تر؟
تاکید و تکرار: منظورم بر شمردن فواید و معایب بدیهی و نوشته شده توسط کارشناسان رسانه ای نیست. منظورم کارکرد ابزار در "محیط ذهنی ایرانی" ست.
انتهای پیام/م
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه