کودکان زیر چهار سالتان را به مهدکودک نسپرید / چاره کار چیست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، با تغییر برخی آداب و رسوم فرهنگی، اجتماعی و حتی وجود بعضی مسائل اقتصادی، امروزه حضور زنان در عرصه های مختلف اجتماعی قوی تر و پررنگ تر شده است و این موضوع باعث شده که نیاز به مکان ها و افرادی برای نگهداری از فرزندان آن ها بیش از پیش احساس شود.

رقیه سهرابی در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی آناج گفت: در سال های گذشته در خانواده های پرجمعیت و دارای فرزندان زیاد، زنانی به عنوان دایه در خانه های بزرگ برای تربیت فرزندان به خدمت گرفته می شدند؛ دایه ها جزئی از خانواده به حساب می آمدند و گاه یک دایه مسئولیت تربیت دو نسل از فرزندان یک خانواده را بر عهده داشت.

وی افزود: اما امروزه به دلیل کم جمعیت شدن خانواده ها و کوچکی خانه ها، الزامی به حضور نفر سومی به نام دایه در خانه ها احساس نمی شود اما خانواده ها برای نگهداری فرزندان همچنان دچار مشکل بوده و به ناچار آنها را به مهدهای کودک می سپارند. 

کارشناس ارشد روان سنجی و آموزشگر سازمان بهزیستی خاطرنشان کرد: مادران بویژه مادران شاغل برای اینکه بتوانند با فراغ بال به فعالیت های اجتماعی خود بپردازند فرزندان خردسال و گاه شیرخوار خود را به این مکان ها می سپارند و امید دارند که فرزندشان نیز در این مکان احساس آرامش داشته باشد؛ غافل از اینکه کودکان خود را در سنن حساس که نیاز به دلبستگی به مادر دارند از خود می برند و ساعت ها به مکانی به نام مهدکودک می سپارد.

وی ادامه داد: البته گفته مذکور به این معنا نیست که مادرانی که خانه دار هستند و در تمامی ساعات شبانه روز در کنار فرزندانشان می باشند فرزندانی سالم تربیت کرده و به جامعه تحویل می دهند؛ زیرا در رابطه با بین مادر و کودک مهم کیفیت رابطه است به نحوی که نیازهای کودک رفع گردد وگرنه صرفا حضور تمام وقت در کنار کودک هیچ تضمینی برای موفق بودن آینده کودک ندارد.

سهرابی گفت: زیر سن چهار سالگی سپردن کودک به مهد یا تربیت کودک در خانه و توسط مربیان متعدد باعث شکل گیری سبک های دلبستگی نا ایمن در کودکان می شود و کودکان زیر سن 4 سالگی فقط و فقط به مادر نیاز دارند نه مربی، مادربزرگ، پدربزرگ و غیره؛ مگر اینکه کودک در حین تولد مادر خود را به دلیل فوت یا طلاق از دست داده باشد که در این زمان هم بهتر است تحت نظر فرد واحدی که با فرهنگ خانوادگی اش تناسب دارد تربیت شود. 

وی بیان داشت: با توجه به اینکه سپردن کودکان در سنین زیر 4 سالگی به مهدهای کودک مخاطراتی را از نظر جسمی، روانی و اجتماعی باخود به دنبال خواهد داشت اما چاره کار پاک کردن صورت مسئله و حذف مادران شاغل از صحنه فعالیتهای اجتماعی نیست، بلکه به نظر من باید تمهیداتی اندیشیده شود که همچون گذشته در ادارات، مدارس، دانشگاهها، شرکتها و سایر محیط های کار، مهدکودک ایجاد شده و مادران شاغل فرصت داشته باشند در طول زمان کاری به صورت مداوم با فرزندان خود در تماس باشند. 

این کارشناس اظهار کرد: اگر کودک در سن مناسب به مهد برود (بالای 4 یا 5 سالگی) اجتماعی شدن و استقلال کودک تقویت می گردد زیرا کودکی که در یک محیط عمومی ساعاتی از روز را در کنار کودکان دیگر و مربیان می گذراند به تدریج در انجام کارها و امور شخصی اش مستقل می شود و در مراودات خارج از محیط خانواده موفق تر عمل خواهد کرد.

وی در آخر گفت: در مهد کودک ها آموزش های مناسب سن کودکان به آنها داده می شود که در پرورش خلاقیت و استعدادهای آنان موثر است.