سیزده بدر؛ وقتی تیشه فرهنگ به ریشه طبیعت می‌زند/ مسئولان واویلای طبیعت را هم ببینند!

پنجره‌ها، خورشید را نوید می‌دهند. آسمان، خانه تکانی کرده است. درختان به نشانه قیام برخاسته‌اند. رودخانه، می‌خروشد به نشانه حضور. طبیعت، با همه اعضایش به صحنه آمده است؛ به نشانه اینکه زنده است هنوز.

تقویم که به صفحه سیزدهم فروردین می‌رسد، می‌شکفد. روزی که نیاکان ما آن را روز طبیعت نام نهادند و طبق سنت هرساله سبزه نوروزی‌مان را که نماد برکت و رویش است با خود به دامان طبیعت می‌بریم تا برای یک‌بار هم که شده ما هم به طبیعت، مهربانی و طراوت ارزانی کنیم.

اینجا مازندارن است؛ خطه‌ای به طراوت طبیعت بکر و جنگل‌های سرسبز، خطه‌ای به شادابی امواج دریا و زیبایی‌هایی به وسعت آسمان پهناور.

مازندرانی که قواره‌ی زیبایش را نه تنها به ساکنین این دیار، بلکه به نگاه گرم یکایک هم‌میهنان عزیزمان هدیه می‌کند. مسافرینی که همزمان با شکفتن غنچه‌های بهاری، از اقصی نقاط کشور به طبیعت بهشتیِ مازندران پای می‌گذارند تا جلوه ای دیگر از عظمت خلقت پروردگار جهان را مشاهده کنند.

نگارنده این یادداشت در پی آن است تا هرچند کوتاه به نکته ای درخور توجه در باب محیط زیست، آنهم در این برهه‌ی حساس و پرتردد بپردازد. براستی حال که از این موهبت الهی بهره می‌بریم، سزاوار است هر چند کوتاه پای صحبت‌های آن نیز بنشینیم تا بلکه بغض پرتلاطمش را که ناشی از عملکرد خودمان است، بهتر درمان کنیم.

کاملا واضح است که انسان‌ها با محیط زیست در تعامل هستند، و میزان تاثیر انسان و طبیعت بر همدیگر بصورت متقابل است. اما متاسفانه مشکل اساسی اینجاست که محیط زیست یک طرفه بخشنده است و انسان یک طرفه تنها آسیب‌رسان.

باید اذعان کرد برای اندیشیدن به این مهم، مسئولیت‌پذیری بهترین و مهمترین ویژگی است. اگر بدون احساس مسئولیت در قبال طبیعت به سراغش برویم، یقینا ویرانگر آن خواهیم بود. این در حالیست که انسان نه تنها به خاطر خود، بلکه به خاطر آیندگان نیز در مقابل طبیعت مسئول است.

13 بدر و یا هر روز دیگری که در زمین پای می‌گذاریم، ابتدا باید احترام و حرمت آن را نگه داریم نه اینکه نمک خورده و نمکدان را بشکنیم. زیرا روز طبیعت روزی‌ است که باید در این روز به درخت‌ها سلام کنیم و آرام، پای صحبت برگ‌ها بنشینیم تا معرفت بیاموزیم.

امروزه با گسترش زندگی شهرنشینی حفظ محیط زیست، یکی از ضروری‌ترین وظیفه‌ی بشر است، چراکه به اندازه زندگی انسان‌ها اهمیت دارد. چه بسا خانه‌ها و ویلاهایی که واویلای درختان جنگل را نمی‌شنوند و بدتر اینکه بسیاری از متولیان امر نیز بی‌توجه از کنار این معضلات می‌گذرند و دم بر نمی‌آورند.

امروز در عصر رسانه‌ها و ادعای متمدن شدن بشر، ما با زمین‌مان، با خاکمان، با طبیعت‌مان چه کرده‌ایم؟

یادمان باشد؛ اینجا مازندران است. ما از کلاس درس مزارع گندم آموختیم که هر چه بکاری، همان را برداشت خواهی کرد. پس ای هم‌وطن، طبیعت را دریاب!

 

انتهای پیام/