در روز مادر مادران انتظار را فراموش نکنیم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ جنگ تحمیلی هشت ساله با همه آسیب‌ها و در زمینه‌هایی برکاتی که برای کشور و مردم ما داشت اما زخم‌هایی نیز بر دل جمعی از مردم ما باقی گذاشته که تا به امروز این دردها ادامه دارد و در این بین هستند مادرانی که هنوز به امید دیدن فرزند خود یا پیدا کردن نشانی از او اوقات خود را سپری می‌کنند.

انتظار و منتظر در فرهنگ ایرانی اسلامی ما معنی و مفهوم عمیقی دارد و این مادران هستند که طعم انتظار را آنگونه که هست احساس می‌کنند و در فراق فرزند فداکار و گمشده خود شکیبایی می‌کنند و این روزها و همزمان با سالروز میلاد حضرت فاطمه(س) و روز مادر فرزندان به دیدار مادران خود می‌روند و این روز را تبریک می‌گویند که جا دارد مادران انتظار نیز در کانون توجه فرزندان اسلام قرار بگیرد.

مادران انتظار در فرهنگ مردم ما به نمونه‌ای از صبر و استقامت تبدیل شده‌اند اما در واقعیت جامعه سنتی متأسفانه این مادران فراموش شده‌اند و کمتر کسی است که از عمق درد و رنج این مادران آگاه باشد و بسیاری از این مادران پس از گذشت بیش دو دهه همچنان در فراق فرزندان خود اشک می‌ریزند تا جایی که برخی چشمان خود را از دست داده‌اند اما هنوز نشانی از فرزندان خود نیافته‌اند.

واگویی قصه‌های دوران نوجوانی و جوانی فرزندان خود و بزرگداشت کاری که فرزند مفقود الاثر برای حفظ کیان دین و تمامیت ارضی کشور انجام داده ترجیع بند گفتار این بانوان بزرگ است و در نشستی که با یکی از این مادران داشتیم او می‌گفت فرزند من از نوجوانی دلباخته حراست از انقلاب و نظام بود و به آروزی خود رسید اما مرا داغدار رها کرد تا من در فراق او شب و روز نداشته باشم.

او می‌گفت اما من از این بابت ناراضی نیستم و احساس می‌کنم او همیشه همراه من است و وجود او را در خانه خود احساس می‌کنم و مایه برکت خانه خود می‌دانم، حتی دیگر فرزندانم با توجه به فرسودگی خانه قدیمی خانه‌ای نو در نقطه دیگری از شهر بنا کردند و از من خواستند تا نقل مکان کنم اما چون می‌دانم یک روز خبری از فرزندم خواهد شد دوست دارم فرزندم را در خانه خودش ملاقات کنم و در خانه‌ای که فرزندم در آن خاطراتی دارد ماندگار شدم.

زندگی و سرنوشت مادران انتظار خیلی ویژه و خاص است و این فرهنگ کم کم در کشورهای مسلمان محور مقاومت در حال شکل گیری است اما مادران ایرانی گوی سبقت را از همه ربوده‌اند و سال‌هاست با این رویه کنار آمده‌اند و باید دید ارگان‌ های مربوطه چه برنامه فرهنگی ویژه مادران انتظار دارد و آیا دغدغه این مادران در برنامه های متولیان مربوطه دیده می‌ شود یا خیر؟

مادران انتظار مادران همه ما هستند و همه باید به آنها تسلی بدهیم تا اندکی از درد و رنجی که سال هاست به دوش می کشند کاسته شود هرچند این روز ها بهانه ای است تا مردم این دلجویی ها را انجام بدهند و از روز بعد از دلجویی همان انتظار است و شکیبایی و گریه و زاری مادران اما این یک روز می تواند توجه به مادران را به یک فرهنگ تبدیل کند.

اخیرا نمایشگاه خوبی از آثار یکی از هنرمندان عکاس کشور به نام فاطمه بهبودی با عنوان مادران انتظار بر پا شده بود که در آن ده‌ها تابلو از مادرانی که در انتظار فرزندان خود بودند به نمایش گذاشته شده بود.

این نمایشگاه توانست ارتباط خوبی با مخاطب برقرار کند و مورد توجه قرار بگیرد. هنرمند عکاس در گفتگو با خبرگزاری‌ها عنوان کرده بود: در بین کسانی که روز افتتاحیه برای بازدید از نمایشگاه آمده بودند، یک مادر مسلمان میانماری بود که با دیدن عکس‌ مادران شهدا گریه می‌کرد و می‌گفت من این واقعه را درک می‌کنم، چون خودم 16 سال فرزندم را گم کرده بودم و منتظر آمدنش بودم؛ من با تمام وجود احساس مادران شهدای ایران را درک می‌کنم.

انتهای پیام/