دیانت، رهبر سیاست است ونه سیاست، رهبر دیانت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیک دانشجو حجت الاسلام ادریسی در یادداشتی نوشت:حفظ حقوق تک تک افراد جامعه و مهم دانستن معیشت و معاد در اداره امور روزانه آن‌ها از ضروریات سیاست اسلامی است. بدون توجه به آرمان‌ها و اهداف متعالی اسلامی سخنی نگوییم و عملی را انجام ندهیم؛ چرا که در این صورت بی‌تردید شکست هم در مسائل مربوط به داخل و هم در ارتباط با خارج حتمی خواهد بود، باید به گونه‌ای وارد صحنه‌ها شد که اسیر تحریم‌ها وتهدید‌ها و تطمیع‌های قدرت‌های پوشالی غرب و شرق نشد که هیچ بلکه پیروزمندانه از بحران‌ها بیرون آمد.
پر واضح است که سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ماست، این جمله کوتاه اما پر معنی از یک بعد، نشان دهنده بینش یک روحانی مسلمان بیدار یعنی شهید مدرس اعلی الله مقامه الشریف را در عمل و در جهت نسبت به مقوله دین و سیاست اسلامی تبین می‌کند و از سوی دیگر وضعیت ناگوار حاکم بر زمانه آن شهید بزرگوار است؛ که در روزگاری درصحنه حاضر بود که مردم، شاهد رویکرد اعتزال و کناره گزیدن و رهبانیت نخبگان مذهبی به سیاست بودند.
اما اگر شهید مدرس امروز زنده بود با صدایی رسا می‌گفت: دیانت رهبر سیاست است ونه سیاست رهبر دیانت. یعنی دین به سیاست‏ جهت مى‏ دهد و نه بالعکس. باید توجه داشت که نتیجه سیاست‏ با دیانت حداقلی شبیه طاغوتیان شدن است. و آنچه که ما در خطبه۴۱ نهج البلاغه می‌خوانیم و باید به آن عمل کنیم در حقیقت تبلور همین معنى است.
امیر مؤمنان على (علیه السلام) چنین مى فرماید:
من به خوبى از تمام ریزه کاریهاى سیاست مخرّب باخبرم، و راه هاى پیروزى بر دشمن را دقیقاً مى دانم و توانایى به کار بستن آن‌ها را دارم، ولى مى دانم که حفظ ارزش‌ها هرگز اجازه بسیارى از این چاره جویى هاى سیاسى را که از اصول شیطانى سرچشمه مى گیرد نمى دهد! من چشم به اوامر و نواهى الهى دوخته‌ام، هر جا به من اجازه پیشروى بدهد مى روم، و هر جا مانع شود، باز مى ایستم.
در دوران قبل از انقلاب اساس همه فعالیت‌های سیاست مداران آن‌ها علاوه بر حفظ پادشاهی و گسترش نفوذ و قدرت، گاهی برای تظاهربه دیانت، به انتشار قرآن و کتب مذهبی می‌پرداختند و حج و مشهد وقم و کربلا می‌رفتند و بسیاری از اوقات نیز در مقابل آیات و روایات معصومین (ع) قد علم می‌کردند و زمانی نیز بی‌تفاوت از کنار آن دستورات الهی می‌گذشتند.
اختلاف دیدگاه‌ها باعث مى شود که‌گاه افراد بی‌اطلاع از اسلام یا کم اطلاع از آن به حامیان قوانین الهى خرده بگیرند و رفتار و اعمال آن‌ها را از روی ساده دلی و خوش خیالی و عدم آگاهى کافی به روش‌ها وعرفیات و سنت‌های سیاست حاکم بر جهان حمل کنند، غافل از اینکه آن‌ها در عالم دیانت جهت دهنده به سیاست‌ها سیر مى کنند که اصول و ضوابط حاکم بر آن جز روش‌های برگرفته از اسلام اصیل را برای اصلاح مضر می‌دانند.